Πριν απο λίγες μέρες είχαμε την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου. Είδα διάφορες ανούσιες και βαρύδγουπες ατάκες στα feeds μου ανάμεσα στα άλλα, και απο εκείνες πιάστηκα και ξεκίνησα να γράφω (για πρώτη φορά εδώ και καιρό) ένα ποστ σε αυτό εδώ το μπλογκ το οποίο, για δικούς μου χι ψι λόγους αποφάσισα να μην ανεβάσω. Έπεσε μόλις στα μάτια μου όμως μια ευχή που είδα γραμμένη εκείνες τις μέρες και δεν μπορώ να συγκρατηθώ και να μην σχολιάσω.
"Μακάρι να μην είναι κανένας ηθοποιός άνεργος"
Ναι. Αλλά και όχι. Μακάρι να μην είναι, όντως, κανένας ηθοποιός άνεργος. Προσοχή, όμως: ηθοποιός. Bold, italic και υπογραμμισμένο για τριπλή έμφαση. Και ηθοποιό δε σε κάνει ούτε να έχεις τελειώσει μια δραματική σχολή (μου έρχονται πάμπολλα ονόματα παιδιών που έχουν τελειώσει δραματική σχολή εδώ κι εκεί και όμως δεν εργάστηκαν, απο επιλογή τους ή όχι, ποτέ σαν ηθοποιοί), ούτε το να έχεις παίξει σε μια παράσταση -θα το πω- της κακιάς ώρας, ούτε το να έχεις παίξει σε ένα σήριαλ και να νομίζεις πως κρατάς το σύμπαν απο τους όρχεις επειδή γράφεις καλά στο φακό και σε αναγνώρισαν τέσσερις πέντε φορές στο δρόμο. Και το μπέρκερ απο τις διαφημίσεις των McDonalds γράφει καλά στο φακό και το αναγνωρίζεις μόλις το δεις/μυρίσεις/φας, και είναι, συν τοις άλλοις, πολύ πιο πιστευτό και άμεσο απο εσένα. Το κάνει αυτό ηθοποιό;
Όχι. Ηθοποιό σε κάνει ο τρόπος που προσεγγίζεις αυτό που κάνεις. Ο τρόπος που δουλεύεις. Όχι το (όποιο) φυσικό ταλέντο. Όχι ο αριθμός των δουλειών σου. Όχι οι γνωριμίες σου. Η προσέγγιση σου σε κάθε ρόλο, όσο μικρός κι αν είναι αυτός. Ο σεβασμός σου στο χώρο που βουτάς τα πόδια σου, στους συνάδελφους σου και στον εαυτό σου. Σίγουρα το ταλέντο είναι μια καλή αρχή. Αλλά σαν ηθοποιός δεν θέλεις ταλέντο, θέλεις ικανότητες. Και αυτές, αν δεν δουλέψεις με σεβασμό και ταπεινότητα, δεν θα τις αποκτήσεις.
Όταν δηλώνεις ηθοποιός κάνοντας ένα κακό πέρασμα σε μια σειρά, όταν συμμετέχεις σε μια παράσταση χωρίς να προσπαθείς να μάθεις ότι μπορείς απο αυτή την εμπειρία, όταν υποτιμάς ένα μικρό ρόλο και δεν δίνεις το 100% επειδή θεωρείς πως δεν είναι τίποτα το σημαντικό, όταν σε νοιάζει πιο πολύ το πως και πόσο φαίνεσαι παρά το πως και τι κάνεις, όταν έχεις IQ γλυκοπατάτας, όταν δεν συνειδητοποιείς που βρίσκεσαι και τα περνάς όλα στο ντούκου, όταν δηλώνεις ποιότητα αλλά δεν θα καταλάβαινες την ποιότητα αν σου έκανε lapdance, όταν για σένα είναι μια δεύτερη απασχόληση για κανένα έξτρα φράγκο και αν σταματήσει δε σε μέλει γιατί έχεις κάτι άλλο, όταν νομίζεις πως είσαι θεός και αρνείσαι να αναλογιστείς πως δεν είσαι, όταν προσπαθείς να δικτυωθείς και να φανείς στέλνοντας παντού φωτογραφίες σου πριν ακόμα τελειώσεις μια δραματική σχολή, έστω (και δεν μιλάω για άτομα που ετοιμάζονται να τελειώσουν σε λίγους μήνες), δεν είσαι ηθοποιός. Είσαι "ηθοποιός" και χαλάς την πιάτσα.
Υπάρχουν άνεργοι ηθοποιοί. Και θα υπάρχουν όσο συνεχίζουν και πέφτουν τα πρότυπα. Όσο η προσέγγιση του εκάστοτε σκηνοθέτη, μοντέλου, κομπάρσου, παραγωγού δεν έχει σεβασμό σε αυτό που κάνει και για αυτόν που το κάνει, θα υπάρχουν άνεργοι ηθοποιοί. Και όσο το -απαίδευτο- κοινό συνεχίζει να ενθαρρύνει τις μαλακίες που υποτιμούν τη νοημοσύνη του, θα υπάρχουν άνεργοι ηθοποιοί. Οπότε, αντιστρέφω την ευχή. Μακάρι να υπάρχουν άνεργοι "ηθοποιοί"!
Υ.Γ: Δεν είμαι ούτε άνεργος, ούτε πειραγμένος επειδή δεν έχω δουλειά λόγω κάποιου άλλου, ούτε κάνω κρεμαστάρια όσα δε φτάνω. Μάτια έχω και -δυστυχώς- βλέπω. Και ούτε θεωρώ τον εαυτό μου υπεράνω αυτών που έγραψα, ούτε θεωρώ πως είμαι τέλειος. Έχω επίγνωση των αδυναμιών μου, δυστυχώς όμως, δεν έχουν όλοι.
