"Οι πολιτικοί και οι πάνες θα πρέπει να αλλάζονται συχνά, για τους ίδιους ακριβώς λόγους" - Χοσέ Μαρία ντε Έκα ντε Κουεϊρόζ

Προτείνω, με το 2016, την εξής τροποποίηση στα συντάγματα όλων των δημοκρατικών χωρών:

1) Οποιοσδήποτε βάζει υποψηφιότητα για κάποιο πολιτικό αξίωμα, απο τον πιο μικρό τοπικό βουλευτή ως τον πιο υψηλόβαθμο πολιτικό αρχηγό, θα γνωστοποιεί ΟΛΑ του τα υπάρχοντα. 
* Αυτό περιλαμβάνει τραπεζικούς λογαριασμούς, κινητά, ακίνητα.
* Οποιοσδήποτε πολίτης θα εχει δικαίωμα να ελέγξει ανα πάσα στιγμή τα περιουσιακά στοιχεία ενός πολιτικού. 
* Η γνωστοποίηση περιλαμβάνει και τους συγγενείς μέχρι δεύτερου βαθμού και ισχύει για τη διάρκεια της ζωής όλων των εμπλεκομένων.
* Θα γίνεται ενδελεχής έρευνα κάθε δυο χρόνια για την αποφυγή ατασθαλιών όσον αφορά μεγάλα ποσά μετρητών.
* Η με οποιονδήποτε τρόπο απόκρυψη χρημάτων, δώρων ή απόκτηση περιουσίας θα τιμωρείται είτε με ισόβεια κάθειρξη χωρίς αναστολή είτε με θανατική ποινή, αναλόγως τη χώρα. Δεν θα γίνεται δεκτό κανένα ελαφρυντικό.
* Οποιοσδήποτε πολίτης μπορεί να αποδείξει ατασθαλίες εις βάρος ενός πολιτικού με στοιχεία θα παίρνει ως αμοιβή το 50% της δημευμένης περιουσίας του πολιτικού. Το υπόλοιπο 50% θα κατατίθεται στα δημόσια ταμεία για τους απόρους και ο πολιτικός θα τιμωρείται (βλέπε άνωθεν).
* Περιουσία του πολιτικού θεωρούνται τα περιουσιακά στοιχεία του ιδίου και των συγγενών ως δευτέρου βαθμού.

2) Οποιοσδήποτε πολιτικός δεχτεί κάποια δωρεά, είναι υποχρεωμένος να το γνωστοποιεί με δελτίο τύπου. Ανώνυμες δωρεές δεν θα γίνονται δεκτές, αλλά θα κατατίθενται στα ταμεία του κράτους.

3) Η πρόσληψη ή ανάθεση κάποιου κρατικού πόστου κάποιου συγγενή ως και τέταρτου βαθμού θα πρέπει να γνωστοποιείται με δελτίο τύπου. Παράλειψη θα οδηγεί σε ισόβεια κάθειρξη των εμπλεκομένων και δήμευση περιουσίας.

4) Οι έχοντες κάποιο πολιτικό αξίωμα θα έχουν παραχώρηση και χρήση οικίας και μεταφορικού μέσου σε περίπτωση που δεν έχουν, και θα πληρώνονται με το βασικό μισθό της εκάστοτε χώρας. Απαγορεύεται η παράλληλη εργασία όσο έχουν κάποιο αξίωμα.


Αυτό θα γίνει για να ξέρουμε επιτέλους πόσα και απο ποιούς πληρώνονται οι αδιάφθοροι πολιτικοί μας, και φυσικά πόσα καταχράζονται. Ένα μήνα μετά απο την τροποποίηση αυτή θα χάσουμε το 99% των πολιτικών, αλλά θα κρατήσουμε το 1% που δεν είναι λαμόγια. Πως σας φαίνεται; 

"Ευτυχώς η ανάλυση δεν είναι ο μόνος τρόπος να λύσεις εσωτερικές συγκρούσεις. Η ίδια η ζωή παραμένει εξαιρετική θεραπεία" - Κάρεν Χόρνυ

Καταρχάς, να βήξω να καθαρίσω το λαιμό μου.

Γκουχ.

Γκουχ.

Γκουχαντε και γαμήσου επιτέλους παλιοπαπάρα που δεν μπορεις να καταλάβεις πόσο γελοίος, πόσο μαλάκας και πόσο σκάρτος υπήρξες και υπάρχεις. Η ίδια η ζωή όμως τώρα σου ξεπληρώνει το κάρμα σου, και γω, για να είμαι ειλικρινής, το χαίρομαι αφάνταστα. Ότι σπέρνεις θερίζεις. Εσύ τώρα θερίζεις σκατά. Μάντεψε τι έσπειρες. Μαλακαγκούχ.


Τι λέγαμε;

Nigro notanda lapillo

Nigro notanda lapillo (λατινικά): Να σημειωθεί με μαύρη πέτρα. Έκφραση που υποδηλώνει "μαύρα" γεγονότα.

Εδώ και μερικές μέρες, δεν μιλάω για αυτά που βλέπω παρά μόνο με ένα δύο άτομα. Μερικές φορές παρασύρομαι σε συζητήσεις και με άλλους, αλλά σύντομα παύω να μιλώ και ακούω. Μαζεύω απόψεις, πληροφορίες, τις επεξεργάζομαι, τις αναλύω, τις συγκρίνω. Αποφεύγω να κάνω καθημερινά σχόλια, ή ακόμα και σχόλια γενικότερα, αν εξαιρέσουμε μια δυο φορές που δε συγκρατήθηκα και ξέσπασα στο φατσοβιβλίο. Αλλά δεν μπορώ πιά να σκάζω.

Εμείς φταίμε, ρε. Εμείς, οι Έλληνες. Εμείς και ο φανατισμός μας. Εμείς που τριάντα και βάλε χρόνια ψηφίζαμε τα ίδια λαμόγια. Τα ίδια κωλόπαιδα. Τον κάθε μπάσταρδο με κόμπλεξ κατωτερότητας που ήθελε να γαμήσει τα πάντα για να βγεί λάδι αυτός και η παρέα του. Αυτά τα μπαστάρδια που κοιτούσαν το δικό τους βόλεμα, και κάθε σκέψη ανησυχίας για το μέλλον πνιγόταν στην παλίρροια του ωχαδερφισμού και του "βλέπουμε άμα έρθει η ώρα". Και ήρθε η ώρα, μαλάκες. Ήρθε. Και όταν μας έστησαν στον τοίχο και γέμιζαν τα τουφέκια τους, εμείς χασκογελούσαμε και λέγαμε "λεφτά υπάρχουν". Λέγαμε "υπάρχει καλύτερη Ελλάδα". Χασκογελούσαμε και περιμέναμε ένα θαύμα που ποτέ δεν ήρθε. Ούτε και όφειλε να έρθει, μαλάκα Έλληνα. "Συν Αθηνά και χείρα κίνει", ρε. You know? Αντί να κουνήσουμε και μεις το χέρι μας να σωθούμε (και έχει απο τα μέσα της δεκαετίας του 90 που ο κώδων του κινδύνου είχε αρχίσει να ακούγεται) συνεχίσαμε, με τον ίδιο φανατισμό, να ψηφίζουμε τον κάθε ανίκανο καταχραστή μπάσταρδο επειδή είχε το ίδιο όνομα με το μπαμπά του ή το θείο του τον οποίο λατρεύαμε. Επιλέγαμε να μη δούμε πως ο μπαμπάς και ο θείος ήταν που μας έβαλαν σε αυτό το δρόμο εξ'αρχής.


Αλλά τέτοια ήταν η φανατίλα μας, τόσο πόθο είχαμε να ανήκουμε σε στρατόπεδο (πες το ΝΔ, πες το ΠΑΣΟΚ, πες το ΕΕ) που βάλαμε της παρωπίδες της (δήθεν) πολιτικοποίησης και της ενόρασης, και να το πω ωμά, δίναμε κώλο ξανά και ξανά και ξανά. Και ακόμα και όταν βγήκαν όλα στη φόρα, για τις καταχρήσεις, για τις κλεψιές (για να το πω πιο ξεκάθαρα), βιαστήκαμε να βγάλουμε την ουρά κάποιων απ'έξω. Απο μόνοι μας. Με ποια λογική θεωρούμε πως, πχ, ο Σημίτης ήταν αθώος; Ή και ο θεός σας ο Παπανδρέου; Ή ο γιός του; Όταν αποκαλύφθηκαν οι πράξεις του Τσοχατζόπουλου, ή το κατάπτυστο "μαζι τα φάγαμε" του Πάγκαλου, βιαστήκαμε να τους θεωρήσουμε μεμονωμένα περιστατικά. Κορυφαίο στέλεχος ενός κόμματος κατακρεούργησε οικονομικά το λαό, και εγώ πρέπει να πιστέψω πως τα αφεντικά του ήταν αθώα; Όχι, κύριε. Ήταν είτε γνώστες της κατάστασης (που αυτόματα συνεπάγεται συνενοχή) είτε δεν πήραν χαμπάρι τόσα χρόνια (άρα, ανίκανοι). Το παράδειγμα ήταν του ΠΑΣΟΚ, αλλά σε καμία περίπτωση η ΝΔ δεν ήταν λιγότερο διεφθαρμένη ή λιγότερο λαμόγια. Απλώς το ΠΑΣΟΚ έφαγε περισσότερα επειδή ήταν περισσότερα χρόνια στην εξουσία. Και τώρα τι κάνουμε; Τους αφήνουμε να μιλάνε.

Να, μαλάκα Έλληνα. Αντί να τους δημεύσουμε τις κλεμμένες, έτσι κι αλλιώς, περιουσίες τους. Αντί να τους απελάσουμε απο τη χώρα που κατέστρεψαν. Αντί να τους κλείσουμε ισόβια στη φυλακή.  Τους αφήνουμε να βγαίνουν και να ζητάνε απο το λαό να ψηφίσει "ναι". Να συνεχίσει να τους στηρίζει. Να κρατήσουν τα κλόποις κτώμενα τους. Τους μπάσταρδους που ούτε να τους φτύσουμε δε θα έπρεπε να καταδεχόμαστε. Τους αφήνουμε αυτούς και τα τσιράκια τους να μας τρομοκρατούν. Στην προπαγάνδα των ΜΜΕ. Τους "δημοσιογράφους" ή μάλλον δημαγωγούς. Πόσο μαλάκες είμαστε; Τουλάχιστον οι Γερμανοί μετά το Β' Παγκόσμιο καταδίκασαν την (εκλεγμένη) κυβέρνηση του Χίτλερ. Έφταιγαν που τον εξέλεξαν και τον ακολούθησαν, ναι. Φταίμε και εμείς πο εκλέξαμε αυτά τα λαμόγια. Γιατί στον πούτσο όμως συνεχίζουμε και τους δίνουμε βήμα; Οι Γερμανοί είχαν τη δίκη της Νυρεμβέργης. Εμείς τι έχουμε; Την Στεφανίδου να έχει τα μούτρα να τρομοκρατεί τον κόσμο να ψηφίσει ναι. Για να καταλήξουμε κύκλο στα ίδια λαμόγια. Για να μη χάσει το βόλεμα της. Αυτοί και όλοι όσοι βγαίνουν και υπερασπίζονται το ναι με τόσο πάθος και παρησία. Γιατί περι βολέματος πρόκειται, και μην ξεγελαστείτε. Το ναι σημαίνει πως οι φτωχοί θα μείνουν φτωχοί και πως οι πλούσιοι θα μείνουν πλούσιοι σε βάρος τους. Πάρτε το χαμπάρι. Μην ενημερώνεστε ούτε απο τα κανάλια ούτε απο τις εφημερίδες. Δείτε την καρδιά σας και το μυαλό σας και ρίξτε και μια ματιά στο διεθνή τύπο που δεν έχει τους δικούς μας βολεμένους Ελληνάρες. Έχει τα μούτρα ο Σημίτης, ο Καραμανλής, η Στεφανίδου, η Βανδή, ο Ρουβάς, ο Βισκαδουράκης και πόσοι άλλοι να βγαίνουν να προτρέπουν το λαό να ψηφίσει ναι. Με ποιό δικαίωμα, ρε μαλάκες; Με τι προσόντα; Είστε οικονομολόγοι; Ή μήπως ζήσατε εσείς στο πετσί σας τη φτώχια που δέρνει τον Έλληνα εδώ και τόσα χρόνια; Τι θυσιάσατε εσείς ρε; Δεν πάτε στο διάολο ομαδικώς, λέω εγώ; Σας σημειώνω, κουφάλες. Σημειώνω ποιοί θέλετε να συνεχιστεί ίδια και απαράλλαχτη η κατάσταση (που μέχρι και το IMF βγήκε και είπε πως δεν πάει άλλο και πως δεν δουλεύει η τακτική αυτή). Ξέρω γιατί θέλετε να συνεχιστεί. Και αν ο λαός είχε λίγο, τόσο δα νου, δε θα ξεχάσει ποτέ πως την πιο κρίσιμη ώρα πουλάτε όλους τους υπόλοιπους. Και τους πουλάτε με το χειρότερο δυνατό τρόπο. Με ειρωνία. Με προσβολές. Με εσκεμμένη παραπληροφόρηση. Με απόκρυψη πληροφοριών. Με τρομοκρατία. Με ψέματα. Δεν ξέρω βρισιά αρκετά δυνατή να σας χαρακτηρίσω, δεν ξέρω βρισιά να χωρέσει όλο το φαρμάκι που σας αξίζει.

Αλλά είμαστε μαλάκες. Να δείς που ναι θα ψηφίσουμε. Και θα γυρίσει όλη η υφήλιος και θα μας φασκελώσει. Και προειδοποιώ: θα έχουν δίκιο. Ή Ελλάδα θα έχει γίνει το πιτσιρίκι που το παίζει μάγκας και μόλις το αγριοκοιτάξουν λουφάζει και κατουριέται πάνω του. Αυτό θα είμαστε ρε, πάρτε το χαμπάρι. Ο τζάμπα μάγκας της Ευρώπης. Αν ψηφίσεις ναι χάνεις το δικαίωμα να παραπονεθείς. Να πεθαίνεις απο την πείνα, να μην σε παίρνει να πάρεις ένα ζευγάρι παπούτσια επειδή τα παλιά σου εδώ και χρόνια τρύπησαν, να μην τολμάς να ανάψεις θέρμανση το χειμώνα, να υποφέρεις και να μην έχεις το δικαίωμα να βγάλεις κιχ. Σόιμπλε και Μέρκελ θέλουν το χρέος να πληρώνεται απο τους φτωχούς και οι πλούσιοι να μένουν πλούσιοι, και εμείς θα το δεχτούμε. Παραθέτω εδώ ένα κείμενο, όχι δικό μου. Της κοπέλας μου. Του άλλου μου μισού.

"Τα ''ναι'' της ζωής μου

Είμαι άνθρωπος που λέω πάντα ναι, ακόμα κι αν δε θέλω. Δεν ξέρω αν φταίει το dna μου ή ο τρόπος που μεγάλωσα ή αυτοί που με μεγάλωσαν. Αλλά αυτή η συνθήκη του 'ναι' είναι βαθιά ριζωμένη μέσα μου. Συνήθως το να λες ΄ναι' ενώ δεν το εννοείς, είναι αποτέλεσμα του φόβου που νοιώθεις για τις συνέπειες που θα έρθουν. Φόβο από άλλους δεν έχω νοιώσει μέχρι στιγμής παρόλα αυτά. Ο φόβος περισσότερο προσωπικός είναι, μήπως και φανώ αγενής, επηρμένη και φέρελπις. Γιατί, δεν είναι επιτρεπτό από τον ίδιο μου τον εαυτό να αρνούμαι. Δεν έχω το δικαίωμα.

Γι'αυτό πάντα συμφωνούσα όταν μου έλεγαν οτι όλα είναι καλά, κι ας μην έχει ο διπλανός μου τα απαραίτητα για να επιβιώσει. Έτσι είναι και πρέπει να συμφωνείς.
Έλεγα 'ναι', δεν έχω πρόβλημα θα δουλεύω για 600 ευρώ στην εταιρεία σας 12 ώρες την ημέρα γιατί προφανώς είτε δεν αξίζω περισσότερα, είτε εσείς δε βγάζετε αρκετά κι ας έχετε 100 μόνιμους υπαλλήλους.
Βεβαίως και 'ναι' δε χρειάζομαι ασφάλιση από τον εργοδότη μου, παρότι πάσχω από αυτοάνοσο νόσημα και το βιβλιάριο υγείας μου είναι ιδιαιτέρως απαραίτητο. Ας φαίνομαι άνεργη και ας πληρώσω εγώ την ασφάλισή μου κι ας μην είναι νόμιμο.
'Ναι' σαφέστατα 'ναι', δεν έχω άποψη και θα σας ακολουθώ στα πάντα. Ότι πορεία τραβήξετε κι εγώ από πίσω. Ότι δε σας αρέσει, δε θα το θίξω ποτέ.
'Ναι' θα είμαι όμοιά σας σε όλα τα επίπεδα. Στο φέρεσθε, στο λέγειν, ακόμα και στον τρόπο που ντύνομαι. Δε θα αποκλίνω ούτε χιλιοστό από τη γραμμή σας.
'Ναι' δε θα τολμήσω ποτέ να ονειρευτώ κάτι καλύτερο, η έστω κάτι άλλο, κάτι διαφορετικό.
'Ναι' θα πιστεύω και θα σέβομαι πάντα τους θεσμούς της κοινωνίας κι ας τους έφτιαξαν άνθρωποι μίζεροι, αλλοτριωμένοι και γηραιοί. Πρέπει να μάθω να προσαρμόζομαι ακόμα και σε μια άρρωστη κοινωνία, καθότι η προσαρμοστικότητα είναι δείγμα ευφυίας.
'Ναι' είναι πολύ λογικό στον κόσμο μας το 1% του πληθυσμού να κατέχει το 40% της περιουσίας του πλανήτη και 34.000 παιδιά να πεθαίνουν κάθε μέρα από πείνα και αποτρέψιμες ασθένειες.
'Ναι' θα κοιτάω μόνο τον εαυτό μου, όπως κάνουν όλοι. Δε θα γυρίσω να ρίξω ούτε καν ένα βλέμμα στο διπλανό μου κι ας σέρνεται.
'Ναι' γι'αυτό είναι φτιαγμένοι οι άνθρωποι, γι'αυτή τη ζωή. Τόσα ξέρουμε, τόσα κάνουμε.
'Ναι' θα είμαι ανταγωνιστική με όλους, γιατί αν δεν είμαι θα μου φάνε τη θέση, ή απλά δε θα επιβιώσω. Εννοείται πως ΄ναι' αυτό δε σε καθιστά ανήθικο, απλά άνθρωπο.

'Ναι' σε όλα λοιπόν γιατι, δε δύναμαι να κάνω κάτι άλλο. 'Ναι' γιατί, πρέπει κι εγώ να ανήκω κάπου και αποφάσισα με περισσή ευκολία να ανήκω στη γενιά του ΄ΝΑΙ΄."

Ψηφίστε ρε. Αλλά ψηφίστε σαν Έλληνες. Όχι σαν φασίστες της δεξιάς ή της αριστεράς. Όχι σαν κομματόσκυλα. Όχι σα ραγιάδες. Όχι σαν γερμανοτσολιάδες. Όχι σαν ευρωλάγνοι. Όχι σαν τυφλοί. Ψηφίστε με το κεφάλι σας ψηλά. Ψηφίστε και τα μάτια, με το μυαλό και την καρδιά ανοιχτά. Με αυτιά καθαρά απο τα πιπιλίσματα αυτών που σας υποτιμούν συνέχεια, αυτών που προσπαθούν να σας μεταχειριστούν, αυτών που σας βλέπουν σαν άλλο ένα αριθμό που μεταφράζουν σε λεφτά στη δική τους τσέπη. Ψηφίστε σαν Έλληνες, ρε. Θυμάστε πως να το κάνετε;