Επικίνδυνο πράγμα να δίνεις συμβουλές. Επικίνδυνο να τις ζητάς. Ακόμα πιο επικίνδυνο να τις ζητάς και να μην τις ακούς. Κινδυνεύεις να χάσεις πολλά περισσότερα απο λίγη ηρεμία ή μια καλή απόφαση.
Και εξηγούμαι με δεύτερο ρητό, απο το Σόλωνα αυτή τη φορά: "Όταν δίνεις συμβουλές να έχεις στόχο να βοηθήσεις το φίλο σου, όχι να τον ευχαριστήσεις". Υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ της σκληρής συμβουλής που σκοπό έχει να βοηθήσει και αυτής που θέλουμε να ακούσουμε επειδή χαιδεύει τα αυτιά μας. Η διαφορά; Αυτός που δίνει το πρώτο είδος, νοιάζεται. Ο δεύτερος; Μας λέει αυτό που θέλουμε να ακούσουμε, όσο λάθος κι αν είναι. Η διαφορά; Ο πρώτος νοιάζεται αν θα ακολουθήσουμε τη συμβουλή του γιατί θέλει το καλό μας. Τον δεύτερο λίγο τον νοιάζει, γιατί, στην τελική, χέστηκε. Δεν σκοπεύει να είναι εκεί να μαζέψει τα κομμάτια σε μια εβδομάδα, ένα μήνα, ένα χρόνο, μια δεκαετία.
Η διαφορά; Ο πρώτος μπορεί να εκδιωχθεί απο τη συμπεριφορά μας. Ίσως και για πάντα. Ο δεύτερος; Θα έχει ήδη φύγει απο μόνος του.
Νομίζω ο Oscar Wilde είπε το πιο σωστό πράγμα για τις συμβουλές: 'I always pass on good advice. It is the only thing to do with it. It is never of any use to oneself.", κι αυτό γιατί κάτι καλό για τον φίλο που σου δίνει τη συμβουλή δεν είναι απαραίτητα καλό και για εσένα. Εκεί έγκειται και η μοναδικότητά μας. Στο γεγονός ό,τι δεν υπάρχει ακριβές αντίγραφο κανενός μας στον κόσμο. Το μόνο που μπορεί να κάνει ακόμα και ο καλύτερος φίλος του κόσμου είναι να μας πει την γενική του άποψη από μία αποστασιοποιημένη γωνία, να μας ανοίξει τους ορίζοντες εν ολίγοις και όχι να εκφέρει συγκεκριμένη άποψη για το τι ακριβώς πρέπει να κάνουμε. Έτσι και εμείς θα έχουμε μόνο τον εαυτό μας υπεύθυνο για την λάθος επιλογή μας και ο καλός φίλος δεν θα νιώσει προδομένος με την στάση μας.
ReplyDeleteΝομίζω το πήρες λίγο υπερβολικά γενικά, Ειρήνη. Το να έχει ζητηθεί συμβουλή δεν ήταν καθόλου τυχαία που τέθηκε έτσι, ούτε σχήμα λόγου. Όταν ένας κοντινός φίλος ζητάει μια πολύ συγκεκριμμένη συμβουλή βάση της δικής σου εμπειρίας και μεταξύ σας σχέσης, τι οφείλεις να κάνεις, όντας αληθινός φίλος; Να τηρήσεις μια κοινωνική σύμβαση περί ομαλής συνύπαρξεως; Ή να είσαι ειλικρινής και να εκφραστείς με γνώμονα το καλό του φίλου σου; Έστω πως γίνεται το δεύτερο. Ο φίλος σου που ακούει τη συμβουλή έχει δυο επιλογές: να διαφωνήσει ή να την δεχτεί, και είναι και οι δύο απόλυτα σεβαστές επιλογές. Όταν όμως (επανειλλημένα) την δέχεται στα λόγια και στο δηλώνει, αλλά στην πράξη όχι, τότε...τι; Καλή και η παρόρμηση, καλά και τα λάθη, αλλά ο μαλάκας που κάθεται και ανησυχεί για εμάς γιατί εμείς τον βάλαμε σε αυτή τη θέση δε φταίει σε κάτι.
DeleteΔεν έχω απάντηση σε αυτό. Απλώς σκέψεις κάνω.