Δεν ήμουν προετοιμασμένος να σε ακούσω, γνωστέ άγνωστε, έξω απο εκείνο το φούρνο αργά τη νύχτα πριν μερικές μέρες. Ήταν αργά, και η διάθεση μου μπερδεμένη, και οι στερεότυπα ηλίθιες αλλά και ηλίθια στερεοτυπικές αρλούμπες που άρχισες να πετάς σε ρυθμό πολυβόλου στον διπλανό μου δεν βοήθησαν. Έπιασα τον εαυτό μου να λυπάται τον Μπάτμαν στο μπλουζάκι σου που σε ακούει θέλει δε θέλει, αλλά επίσης να τον ζηλεύει γιατί, όντας μπλουζάκι, δεν σε ακούει. Γίνομαι άδικος, όμως. Και προετοιμασμένος να ήμουν, πάλι θα ένιωθα τον εγκέφαλο μου να αρχίζει να λιώνει σε αυτοάμυνα ακούγοντας σε.
Μπήκα σε μια άλλη διαδικασία ακούγοντας σε. Προσπάθησα να μη δώσω σημασία στον τρόπο που μιλούσες (ασταμάτητα, με παύσεις ίσα-ίσα για να πάρεις μια ανάσα και να πει ο άλλος μισή πρόταση πριν ξαναρχίσεις). Προσπάθησα να μη δώσω σημασία στο ναρκοπέδιο της επιλεκτικής σου ξενοφοβίας και αντικρουόμενης επιλεκτικής σου ξενολατρείας (αν ποτέ συναντηθούν αυτές οι δυο πτυχές σου μπορεί και να δημιουργηθεί ένα κβαντικό faux-pas που θα λήξει το σύμπαν, πχ αν συναντήσεις έναν άνθρωπο που είναι μισός Σουηδός και μισός Πακιστανός). Προσπάθησα, ειλικρινά προσπάθησα, να μη δώσω σημασία στο μισοκρυμμένο σου σεξισμό. Η διαδικασία μου ήταν άλλη.
Έκατσα και άρχισα να μετράω πόσες φορές χρησιμοποίησες, μέσα σε πέντε λεπτά, τις λέξεις "εγώ", "εμένα" και παραλλαγές τους. Δε θες να ξέρεις πόσες φορές. Το μόνο που κατάφερες είναι να με κάνεις να σκεφτώ πόσο εγωκεντρικά μαλάκας είσαι. Όχι τόσο για το ότι μιλούσες συνέχεια για τον εαυτό σου και τις απόψεις σου, όσο για το ότι τις θεωρούσες το απαύγασμα της σκέψης και ότι θα έπρεπε να νιώθουμε τυχεροί που αποφάσισες να μας δεήσεις με τη σοφία σου.
Αν και, το ότι ήρθες και στάθηκες μπροστά στο παγκάκι μας μιλώντας ασταμάτητα χωρίς να σε ρωτήσει κανείς τίποτα ήταν στοιχείο απο μόνο του για το τι ακριβώς είναι αυτό που σε δέρνει. Περαστικά.
No comments:
Post a Comment