"Μερικές φορές, χρειαζόμαστε ανθρώπους στη ζωή μας που θα μας πουν, ήρεμα, ότι μπλοφάρουμε" - Δρ. Σάνγουλφ

Και έτσι, απρόβλεπτα, εμφανίστηκες.

Πάνω που είχα κυριολεκτικά, ήρεμα, ειλικρινά, σταματήσει να ασχολούμαι, να ελπίζω, να προσδοκώ, εμφανίστηκες. Το να λες -το να πιστεύεις, ακόμα- κάτι ειλικρινά, όμως, δε σημαίνει πως είναι αλήθεια. Μου έδειξες πως μπλόφαρα, και το φουλ του άσου μεταμορφώθηκε μέσα στα χέρια μου σε κάρτες υπερατού και ένα κουπόνι σουπερμάρκετ. Ήρθες απο το πουθενά, και χωρίς να πεις τις λέξεις, μου έδειξες πως πίστευα μαλακίες. Άθελα σου, και αυτό είναι που απέδειξε τη μπλόφα.

Να εξηγούμαι: μου έδειξες πως όλα αυτά που είχα (στο μυαλό μου, έστω) εγκαταλείψει, σταματήσει να πιστεύω πως ήθελα γιατί ήξερα -νόμιζα- πλεον που οδηγεί αυτό το μονοπάτι, δεν είναι τόσο μακριά. Εμφανίστηκες, και επιθυμίες τόσο ενδόμυχες, τόσο πρωτογενείς, τόσο ανθρώπινες, εμφανίστηκαν ξανά, πάνω που νόμιζα ότι είχαν αμετάκλητα αντικατασταθεί απο ψυχρή λογική και αποστασιοποίηση. Εμφανίστηκες απο το πουθενά, ένας καινούριος άνθρωπος σε μια παλιά ιστορία, και μου είπες πως μπλόφαρα. Γέλασα.

Έλα όμως που είχες δίκιο...

Σ'ευχαριστώ.

"Το "να είσαι ο εαυτός σου" είναι η χειρότερη συμβουλή που μπορείς να δώσεις σε μερικούς ανθρώπους" - Τομ Μασσόν.

Δεν είμαι σίγουρος αν συμφωνώ, αλλά σίγουρα το συγκεκριμένο quote πυροδότησε σκέψεις, και αυτό είναι καλό.

Τι είναι, λοιπόν, προτιμότερο; Το να είσαι ο εαυτός σου, ακόμα και αν αυτός ο εαυτός είναι ένας αριβίστας, εγωκεντρικός σκληρός σκατοχαρακτήρας; Ή να προσποιείσαι, ίσως και στο ίδιο σου τον εαυτό, πως είσαι ένας καλύτερος άνθρωπος βάση κοινωνικών συμβάσεων;

Δεν ξέρω την απάντηση. Αν είσαι σκατάς, ίσως είναι καλύτερα να αφήσεις να βγει στην επιφάνεια, γιατί αργά ή γρήγορα το σκατό κάτω απο την επιφάνεια θα λάμψει, ούτως ή άλλως, και έτσι τουλάχιστον γλιτώνεις τους άλλους απο την δυσάρεστη έκπληξη. Απο την άλλη, όμως, γλιτώνεις πόσους άλλους απο το να δουν αυτή σου την πλευρά. Υποθέτω έχει να κάνει και με το λόγο για τον οποίο κάνεις τον καλό/ή. Είναι όντως απο κοινωνική σύμβαση, γιατί έτσι σε έμαθαν, ή μήπως τα κίνητρα είναι πιο εγωιστικά, ή μήπως, βαυκαλισμός;

Ο κόσμος δυστυχώς δεν είναι άσπρο και μαύρο, αλλά όλοι μας κινούμαστε σε αποχρώσεις του γκρι. Απλώς αναρωτιέμαι: δε θα ήταν πιο απλό, μερικές φορές, να μπορούσαμε να ξέρουμε ποιοί άνθρωποι είναι πιο κοντά στο μαύρο και ποιοί στο άσπρο;