"Μερικές φορές, χρειαζόμαστε ανθρώπους στη ζωή μας που θα μας πουν, ήρεμα, ότι μπλοφάρουμε" - Δρ. Σάνγουλφ

Και έτσι, απρόβλεπτα, εμφανίστηκες.

Πάνω που είχα κυριολεκτικά, ήρεμα, ειλικρινά, σταματήσει να ασχολούμαι, να ελπίζω, να προσδοκώ, εμφανίστηκες. Το να λες -το να πιστεύεις, ακόμα- κάτι ειλικρινά, όμως, δε σημαίνει πως είναι αλήθεια. Μου έδειξες πως μπλόφαρα, και το φουλ του άσου μεταμορφώθηκε μέσα στα χέρια μου σε κάρτες υπερατού και ένα κουπόνι σουπερμάρκετ. Ήρθες απο το πουθενά, και χωρίς να πεις τις λέξεις, μου έδειξες πως πίστευα μαλακίες. Άθελα σου, και αυτό είναι που απέδειξε τη μπλόφα.

Να εξηγούμαι: μου έδειξες πως όλα αυτά που είχα (στο μυαλό μου, έστω) εγκαταλείψει, σταματήσει να πιστεύω πως ήθελα γιατί ήξερα -νόμιζα- πλεον που οδηγεί αυτό το μονοπάτι, δεν είναι τόσο μακριά. Εμφανίστηκες, και επιθυμίες τόσο ενδόμυχες, τόσο πρωτογενείς, τόσο ανθρώπινες, εμφανίστηκαν ξανά, πάνω που νόμιζα ότι είχαν αμετάκλητα αντικατασταθεί απο ψυχρή λογική και αποστασιοποίηση. Εμφανίστηκες απο το πουθενά, ένας καινούριος άνθρωπος σε μια παλιά ιστορία, και μου είπες πως μπλόφαρα. Γέλασα.

Έλα όμως που είχες δίκιο...

Σ'ευχαριστώ.