Κάτι το οποίο γίνεται όλο και πιο δύσκολο, πίστεψε με. Και ξέρεις και κάτι; Ε λοιπόν, όχι. Αρνούμαι. Αρνούμαι να κάνω το πολιτισμένο, πεφωτισμένο ον και να μην αντιδράσω. Γιατί, πραγματικά, είσαι το κάτι άλλο...
Δεν είμαι σίγουρος με τι τρόπο το εννοώ. Αν είναι καλό ή κακό, θετικό ή αρνητικό, προσβολή ή κομπλιμάν. Μαζί σου απλά δεν ξέρω πια. Ίσως γι' αυτό και να χαλιέμαι τόσο. Επειδή πάντα μου άρεσε να προσπαθώ να ξέρω τι γίνεται μέσα μου, που βαδίζω, αν συμπαθώ ή αντιπαθώ κάποιον, και μου το 'χεις καταρρεύσει το σύστημα. Αν ήμουν το Μέητριξ, έγινες ο Νήο, αν ήμουν Ντεθ Σταρ έγινες τορπίλη φωτονίων και αν ήμουν πρόθυμος να γίνω για άλλη μια φορά Τόκυο, για άλλη μια φορά θα γινόσουν Γκοτζίλα.
Φταίω, δεν το αρνούμαι. Είχες πιο πολλές ευκαιρίες απο οποιονδήποτε άλλο στη ζωή μου. Γιατί στις έδωσα, θα μου πεις...δίκιο έχεις. Δεν έπρεπε. Αλλά έχεις αυτό το πράγμα που μπορείς και καταπιέζεις το νου και τη λογική του άλλου, μπορεί εσκεμμένα, μπορεί άθελα σου. Το μόνο που μένει είναι το συναίσθημα το οποίο θέλει, πάντα, δεν πα να σε 'χει βάλει στη black list ο ίδιος ο θεός, να σου δώσει ακόμα μια ευκαιρία. Αλλά νομίζω και αυτό ακόμα έχει όρια. Και συ...τι να πω. Ακόμα και τώρα, αν στα πω, δε θα δεχτείς καν να αναλογιστείς το ενδεχόμενο να μην συμπεριφέρθηκες σωστά.
Μη με αποκαλείς φίλο σου. Όχι αν δεν το εννοείς. Δεν θα συμβιβαστώ άλλο με αυτό το ψίχουλο.
No comments:
Post a Comment