“Ένα πράγμα που γουστάρω στη jazz, μικρέ, είναι πως δεν έχω ιδέα τι ακολουθεί μετά. Εσύ έχεις;” ― Μπιξ Μπέιντερμπεκε

Όχι, για να μη σου μπουν ιδέες, δεν έχει να κάνει με εσένα, αν και τον κόβω και τον πετάω στη φωτιά πως η βεβαιότητα σου πως αφορά εσένα άγγιξε 100%. "Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα" που είπαν και τα Διάφανα Κρίνα.

Ούτε και με εσένα έχει να κάνει, διαφορετικέ άνθρωπε. Ελπίζω να περνάς καλά.

Έχει να κάνει με άλλα πράγματα. Έχει να κάνει με απλά ερωτήματα. Έχει να κάνει με δύσκολα ερωτήματα. Κάποια απο αυτά είναι και τα δύο.

Λένε πως κάπου στην ηλικία μου, μπορεί και πιο πριν, γίνεσαι αυτός που θα είσαι το υπόλοιπο της ζωής σου. Και εδώ είναι η πιο δύσκολη ερώτηση απο όλες: έγινα;

Σίγουρα δεν είμαι παιδί πια.

Σίγουρα δε νιώθω ενήλικας ακόμα.

Δεν ξέρω. Ξέρω πως όσο μεγαλώνω χάνω την υπομονή μου για μαλακίες, που κάποτε είχα υπομονή για μαλακίες με το τσουβάλι. Με μαθαίνω καλύτερα σε κάποια πράγματα, και όμως, ευτυχώς και δυστυχώς, δεν παύω να με εκπλήσσω μερικές φορές. Και με τον καλό τρόπο, και τον κακό. Μαθαίνω να εκτιμώ καλύτερα κάποια πράγματα, και μερικές φορές διαπιστώνω, με μια σχεδόν μπρεχτική αποστασιοποίηση, πόσο ψυχρός και σκληρός μπορώ να γίνω όταν νιώσω πως κάποιος με περνάει για μαλάκα. Με ξαφνιάζει ευχάριστα πως, παρόλα αυτά, δεν έχω γίνει ο εκδικητικός μαλάκας της γειτονιάς. Επ' ευκαιρία, κάποιοι απο εσάς τους γνωστούς μου που έχετε χεσμένη τη φωλιά σας...ξέρω πολύ περισσότερα απο όσα νομίζετε. Επιλέγω να μην μιλήσω.  Ξέρετε ποιοί είστε.

Διαπιστώνω, με μια μελαγχολία που αγγίζει σενάριο του Κάουφμαν, πως κάπου στην πορεία εκείνο το ρομαντικό πλάσμα που ζούσε μέσα μου πέθανε. Ή έστω, πως είναι στα τελευταία του. Βλέπω πως απο τη μια προσπαθώ με νύχια και με δόντια να το κρατήσω ζωντανό, και απο την άλλη, νιώθω πως είναι ήδη νεκρό. Αρνούμαι να το θάψω. Σιχαίνομαι που πέθανε. Φοβάμαι χωρίς αυτό. Φοβάμαι πως θα γίνω, σιγά σιγά, με μαθηματική ακρίβεια, κωλόπαιδο του κερατά.

Έπαψα να ελπίζω πως θα βρω αυτό που έψαχνα όλη μου τη ζωή, και όμως, με μια εγωιστική ξεροκεφαλιά, δεν μπορώ να κάνω το βήμα προς την αντίπερα όχθη του "απλώς περνάω καλά και ότι κάτσει". Δε μπορώ ρε φίλε, δε βγαίνω, πως το λένε; Σχεδόν τριάντα χρονών γαϊδούρι. Ο καιρός που μπορούσα να το κάνω αυτό πέρασε, και δε δικαιούμαι να επικαλεστώ κρίση μέσης ηλικίας για τουλάχιστον άλλα δέκα χρόνια.

Τι σκατά είμαι; Ένας μετέφηβος κβαντικά κλειδωμένος σε ένα μεταιχμιακό στάδιο; Ένα ώριμο πιτσιρίκι; Ή ένας ανώριμος άντρας; Ή μήπως απλώς πρέπει να κόψω τον πολύ καφέ και τα τσιγάρα και να πάω, επιτέλους, για ύπνο;

Εδώ που τα λέμε, όμως, δε νιώθουμε όλοι πάνω κάτω έτσι μερικές φορές;