"Μην μπερδέψεις ποτέ το προσωπικό σου συμφέρον με την ηθική. Μην ταυτοποιήσεις ποτέ τους εχθρoύς των προνομίων σου με τους εχθρούς του σωστού" - Μαξ Λέρνερ

Πιστεύουμε πως το άδικο δεν είναι άδικο όταν το κάνουν καλά παιδιά σας εμάς. Πως απο καπρίτσιο, ζήλεια, ψώνιο ή ακόμα και απο πόνο, δικαιολογημένο ή αυθυποβαλλόμενο, δικαιολογούμαστε να πούμε ή να πράξουμε πράγματα που σε άλλους τα θεωρούμε κατάπτυστα. Πράγματα που καταδικάσαμε. Πράγματα που θα καταδικάσουμε και στο μέλλον. Αλλά επειδή εμείς είμαστε "καλά παιδιά", τα κάνουμε, και χεστήκαμε για το πως επηρεάζουν αυτά τα πράγματα ανθρώπους που μας είχαν κοντά τους.

Δεν είναι έτσι όμως. Το σωστό είναι σωστό και το λάθος λάθος, άσχετα πως μας επηρεάζει εμάς σε προσωπικό επίπεδο. Άσχετα αν μας συμφέρει ή όχι. Άσχετα απο το πόσο εύκολο είναι να δαιμονοποιήσουμε όλους τους άλλους αντί να κοιτάξουμε -επιτέλους!- μέσα μας και να κάνουμε κριτική και στους εαυτούς μας και όχι μόνο στους άλλους. Γιατί; Ίσως γιατι φοβόμαστε τι θα βρούμε αν κοιτάξουμε και προς τα μέσα, έτσι, για αλλαγή. Ίσως επειδή φοβόμαστε να παραδεχτούμε πως τα λόγια μας, αυτά που λέγαμε τόσο καιρό, δε συμβάδισαν με τις πράξεις μας όταν το μαχαίρι έφτασε στο κόκκαλο. Ίσως επειδή δεν τολμάμε να παραδεχτούμε πως δεν είχαμε το θάρρος της γνώμης μας, και όταν έφτασε εκείνη η ρημάδα ώρα μηδέν, η "ηθική" μας, το σωστό, οι αμπελοφιλοσοφίες μας και οι πολυαγαπημένες μας θεωρίες εξφενδονίστηκαν απο το παράθυρο για χάρη ενός εντελώς προσωπικού "μίσους", για χάρη του εγωισμού μας. Ίσως γιατί ξέρουμε πως θα το κρίναμε αυστηρά σε κάποιον άλλο, και δεν θέλουμε καν να αναλογιστούμε πως όταν ήταν η σειρά μας κάναμε την πάπια.

Και έτσι διώχνουμε κλωτσηδόν όλους εκείνους που θα μας θυμίσουν, θέλοντας και μη, πως άλλα λέγαμε και άλλα κάναμε. Όλους εκείνους που θα μας θυμίζουν και με την όψη τους μόνο πως προτιμήσαμε το συμφέρον μας και τον εγωισμό μας απο την κοσμοθεωρία που αναμασούσαμε για τόσο καιρό. Τους αντικαθιστούμε με αυτούς που θα μας χαιδέψουν τα αυτιά όσο έχουν να κερδίσουν κάτι απο αυτό. Γιατί, θα μου πεις. Δεν το ξέρουμε πως είναι αριβίστες; Δεν το είδαμε ιδίοις όμμασι; Πιθανόν να βαυκαλιζόμαστε. Γιατί είναι πιο εύκολο να μην ακούσεις τη συνείδηση σου όταν σου χαιδεύουν τα αυτιά. Δεν θα κρατήσει για πάντα όμως. Και όταν δεν θα έχουν να κερδίσουν κάτι απο μας, θα μας χτυπήσουν και εμάς όπως έκαναν και με άλλους. Και τότε, μόνο τότε, θα συνειδητοποιήσουμε πόσο πολύτιμοι είναι στη ζωή άνθρωποι που θα μας πουν:

"Το σωστό δεν παύει να είναι σωστό. Ειδικά όταν δε μας συμφέρει."