Το κείμενο αυτό είναι εμπνευσμένο, καθαρά, απο εσένα, γνωστέ/ή άγνωστε/η.
Ξέρεις, το ύφος είναι μεγάλο μέρος της περσόνας μας, αλλά το ύφος ποικιλίας μπλαζέ και η αυτοπεποίθηση και το θράσσος (ας τα δέσουμε όλα μαζί σε ένα μάτσο και ας τα βαφτίσουμε "τουπέ") απο μόνα τους δεν κάνουν τίποτα. Για μερικούς -ελάχιστους- το τουπέ είναι το πρώτο σκαλοπάτι στο οποίο θα πατήσουν άλλα πράγματα, θες πες τα ικανότητες, θες πες τα ανθρωπιά, θες πες τα εξυπνάδα. Αν δεν υπάρχουν αυτά, το πρώτο σκαλοπάτι θα νιώσει μόνο του και το τουπέ θα γεννήσει κι άλλα. Έτσι, για παρέα.
Και αυτή η σκάλα του τουπέ θα σε πάει, ναι, μέχρι ένα σημείο. Μερικοί -ελάχιστοι, ευτυχώς- θα χτίσουν κάμποσα σκαλοπάτια. Οι περισσότεροι δυο-τρία. Για όλους, όμως, κάποια στιγμή αυτή η σκάλα θα αρχίσει να τρίζει, και θα σπάσει. Και όταν σπάσει, θα μείνεις να ψάχνεις τα δόντια σου, αιμορραγώντας ανάμεσα στα σπασμένα ξύλα που ήταν τα σκαλιά.
Απο πότε, πες μου, έγινε η μετριότητα το χρυσό στάνταρ των πάντων; Κάποτε, για να "πετύχεις" σε κάτι έπρεπε να είσαι εξαιρετικός. Μετά καλός. Πλέον, πετυχαίνει και ο μέτριος, μερικές φορές στερώντας απο τον εξαιρετικό και απο τον καλό την επιτυχία, συνειδητά ή μη. Αλλά ο μέτριος με τουπέ, και πάνω απο όλα, ο μέτριος μόνο με τουπέ, αργά ή γρήγορα τρώει τα μούτρα του.
Δε θέλω μέτριους στη ζωή μου. Άνθρωπους με μέτρο είναι άλλη ιστορία, πρόσεξε. Μέτριους. Μέτριους φίλους, γνωστούς, συνεργάτες, ανθρώπους. Θα συνεχίσω να ψάχνω τους εξαιρετικούς γιατί, μόνο συγχρωτιζόμενοι με τους καλύτερους μας βελτιωνόμαστε, και εσύ παραείσαι μέτριος άνθρωπος. Μέτριος άνθρωπος στις επιθυμίες σου, τις φιλοδοξίες σου, τις ικανότητες σου, τον ψυχισμό σου, την καρδιά σου, όλα μέτριος χωρίς γάλα. Τι να σε κάνω; Τι μου πρόσφερες, τι μου προσφέρεις ακόμα, πέρα απο πόνο (μερικές φορές επίτηδες, μάλιστα) και ανία, με ελάχιστες φωτεινές πινελίες;
Θα μείνω στους εξαιρετικούς και τους καλούς ανθρώπους που έχω ήδη στη ζωή μου, thankyouverymuch.
No comments:
Post a Comment