"Η τεμπελιά είναι σαν τον αυνανισμό: στην αρχή είναι ευχάριστο, αλλά στην τελική γαμάς τον εαυτό σου" - Άγνωστος

Σοφά λόγια, για κάποιον άλλο. Γιατί, δυστυχώς, και σε αυτές τις λέξεις, όπως και σε όλα τα ρητά της ίδιας (μορφολογικής ή εννοιολογικής) μορφής, ο κάθε άνθρωπος διαβάζει τις εξής, αόρατες, φασματικές λέξεις στο τέλος: "εκτός απο εμένα".

Και ίσως έχω πέσει λίγο σε αυτό το τριπάκι αυτές τις μέρες. Με άσχημη ψυχολογία, με μηδέν όρεξη, με δυσδιάκριτες εναλλαγές ύπνου και ξύπνιου, με λιώσιμο, με γράψιμο, με κάμποσο αλκοόλ και πακέτα επι κουτιών επι κοντέηνερ τσιγάρων. Τεμπελιά πολυτελείας, αυτή που συχνά δικαιολογούμε ως "άσχημη φάση" και "μελαγχολία" και χίλιες άλλες ψευδο-ιντελεκτουέλ παπαριές για να κρύψουμε το απλό γεγονός πως έχουμε και εμείς χεσμένη τη φωλιά μας για την κατάντια μας. Δεν ήρθε απο το πουθενά ο Βόλντεμορτ (και ναι, θα πω το όνομα του, χέστηκα, σιγά μην το μυριστεί. Καταρχάς δεν έχει μύτη) και μας γάμησε τη ζωή εν αγνοία μας. Δεν συνομώτησαν οι Ιλλουμινάτι για να μας χωρίσει η γκόμενα. Δεν κατέβηκαν οι εξωγήινοι για να σε χτυπήσουν με το ειδικό καταθλιπτικοβόλο όπλο ενόσω κοιμόσουν.  Δεν είσαι ΕΣΥ, φίλε/εχθρέ/ουδέτερε/αδιάφορε αναγνώστη ο μοναδικός καλός άνθρωπος στον κόσμο που όλοι οι υπόλοιποι συναντιούνται σε μια μυστική βάση κάτω απο το βόρειο πόλο για να καταστρώσουμε πολύπλοκα σχέδια για το πότε θα σου βγει καβλόσπυρο στο κούτελο. Κάπου -κάπως- την έκανες και συ τη σκατιά σου, ψάξε βρες το.

Δεν βγάζω την ουρά μου απ'έξω. Έχω πέσει αρκετές φορές στο τριπάκι. Μα αυτό, αν θέλετε να το θέσω έτσι, είναι το new year's resolution μου. Όπως αρνούμαι -πλέον- να ρουφήξω το φταίξιμο για μαλακίες άλλων, το 2013 θα είναι η χρονιά που θα προσπαθήσω -όσο σκληρά και αν χρειαστεί- να αρχίσω να αναγνωρίζω πότε είναι ΟΝΤΩΣ δικό μου λάθος, πότε το πόδι που μου έβαλε τρικλοποδιά και έσπασα τα μούτρα μου ήταν το δικό μου, πότε στις εποχιακές μιζέριες μου και καταθλίψεις δεν έχει ουσιαστικά βάλει κανείς το χέρι του εκτός απο εμένα. Μπορεί να μην πιστεύω σε θεούς, ενέργειες και τα λοιπά, μπορεί απο αντίδραση, μπορεί απο σκέψη, μπορεί απο καπρίτσιο. Εντελώς μαλακισμένα, όμως, πιστεύω στο Σύμπαν και στο κάρμα, με ένα διεστραμμένο τρόπο ερμήνευσης της φυσικής και των νόμων του Νεύτωνα. Για κάθε δράση, υπάρχει μια ίση και αντίθετη αντίδραση, remember? Το να ξέρω με μεγαλύτερη ακρίβεια τι καταθέσεις κάνω στο δικό μου καρμικό κουμπαρά με προετοιμάζει καλύτερα για το τι έρχεται μετά.

Give it a shot.