"Ο ερωτευμένος είναι ένας μονοθεϊστής που ενώ γνωρίζει πως υπάρχουν άλλοι άνθρωποι που πιστεύουν σε άλλους θεούς, ο ίδιος δεν μπορεί καν να διανοηθεί την ύπαρξη άλλων θεών" - Θίοντορ Ρέικ

Χωρίς σχόλιο. Τι σχόλιο μπορεί, άλλωστε, να χωρέσει όλα όσα θέλω να πω;

"Όταν ζητάμε συμβουλές, στην πραγματικότητα θέλουμε συνεργό" - Σαρλς Βαρλέ Ντε Λα Γκρανζ

Επικίνδυνο πράγμα να δίνεις συμβουλές. Επικίνδυνο να τις ζητάς. Ακόμα πιο επικίνδυνο να τις ζητάς και να μην τις ακούς. Κινδυνεύεις να χάσεις πολλά περισσότερα απο λίγη ηρεμία ή μια καλή απόφαση.

Και εξηγούμαι με δεύτερο ρητό, απο το Σόλωνα αυτή τη φορά: "Όταν δίνεις συμβουλές να έχεις στόχο να βοηθήσεις το φίλο σου, όχι να τον ευχαριστήσεις". Υπάρχει τεράστια διαφορά μεταξύ της σκληρής συμβουλής που σκοπό έχει να βοηθήσει και αυτής που θέλουμε να ακούσουμε επειδή χαιδεύει τα αυτιά μας. Η διαφορά; Αυτός που δίνει το πρώτο είδος, νοιάζεται. Ο δεύτερος; Μας λέει αυτό που θέλουμε να ακούσουμε, όσο λάθος κι αν είναι. Η διαφορά; Ο πρώτος νοιάζεται αν θα ακολουθήσουμε τη συμβουλή του γιατί θέλει το καλό μας. Τον δεύτερο λίγο τον νοιάζει, γιατί, στην τελική, χέστηκε. Δεν σκοπεύει να είναι εκεί να μαζέψει τα κομμάτια σε μια εβδομάδα, ένα μήνα, ένα χρόνο, μια δεκαετία.

Η διαφορά; Ο πρώτος μπορεί να εκδιωχθεί απο τη συμπεριφορά μας. Ίσως και για πάντα. Ο δεύτερος; Θα έχει ήδη φύγει απο μόνος του.

"Αυτός που δεν καταλαβαίνει τη σιωπή σου δεν πρόκειται να καταλάβει ούτε και τις σκέψεις σου" - Έλμπερτ Χάμπαρντ

Έχω τόσα να σου πω, αλλά δεν έχω τις λέξεις. Και επιλέγω τη σιωπή, κι ας μην την καταννοήσεις ποτέ.

"Μην μπερδέψεις ποτέ το προσωπικό σου συμφέρον με την ηθική. Μην ταυτοποιήσεις ποτέ τους εχθρoύς των προνομίων σου με τους εχθρούς του σωστού" - Μαξ Λέρνερ

Πιστεύουμε πως το άδικο δεν είναι άδικο όταν το κάνουν καλά παιδιά σας εμάς. Πως απο καπρίτσιο, ζήλεια, ψώνιο ή ακόμα και απο πόνο, δικαιολογημένο ή αυθυποβαλλόμενο, δικαιολογούμαστε να πούμε ή να πράξουμε πράγματα που σε άλλους τα θεωρούμε κατάπτυστα. Πράγματα που καταδικάσαμε. Πράγματα που θα καταδικάσουμε και στο μέλλον. Αλλά επειδή εμείς είμαστε "καλά παιδιά", τα κάνουμε, και χεστήκαμε για το πως επηρεάζουν αυτά τα πράγματα ανθρώπους που μας είχαν κοντά τους.

Δεν είναι έτσι όμως. Το σωστό είναι σωστό και το λάθος λάθος, άσχετα πως μας επηρεάζει εμάς σε προσωπικό επίπεδο. Άσχετα αν μας συμφέρει ή όχι. Άσχετα απο το πόσο εύκολο είναι να δαιμονοποιήσουμε όλους τους άλλους αντί να κοιτάξουμε -επιτέλους!- μέσα μας και να κάνουμε κριτική και στους εαυτούς μας και όχι μόνο στους άλλους. Γιατί; Ίσως γιατι φοβόμαστε τι θα βρούμε αν κοιτάξουμε και προς τα μέσα, έτσι, για αλλαγή. Ίσως επειδή φοβόμαστε να παραδεχτούμε πως τα λόγια μας, αυτά που λέγαμε τόσο καιρό, δε συμβάδισαν με τις πράξεις μας όταν το μαχαίρι έφτασε στο κόκκαλο. Ίσως επειδή δεν τολμάμε να παραδεχτούμε πως δεν είχαμε το θάρρος της γνώμης μας, και όταν έφτασε εκείνη η ρημάδα ώρα μηδέν, η "ηθική" μας, το σωστό, οι αμπελοφιλοσοφίες μας και οι πολυαγαπημένες μας θεωρίες εξφενδονίστηκαν απο το παράθυρο για χάρη ενός εντελώς προσωπικού "μίσους", για χάρη του εγωισμού μας. Ίσως γιατί ξέρουμε πως θα το κρίναμε αυστηρά σε κάποιον άλλο, και δεν θέλουμε καν να αναλογιστούμε πως όταν ήταν η σειρά μας κάναμε την πάπια.

Και έτσι διώχνουμε κλωτσηδόν όλους εκείνους που θα μας θυμίσουν, θέλοντας και μη, πως άλλα λέγαμε και άλλα κάναμε. Όλους εκείνους που θα μας θυμίζουν και με την όψη τους μόνο πως προτιμήσαμε το συμφέρον μας και τον εγωισμό μας απο την κοσμοθεωρία που αναμασούσαμε για τόσο καιρό. Τους αντικαθιστούμε με αυτούς που θα μας χαιδέψουν τα αυτιά όσο έχουν να κερδίσουν κάτι απο αυτό. Γιατί, θα μου πεις. Δεν το ξέρουμε πως είναι αριβίστες; Δεν το είδαμε ιδίοις όμμασι; Πιθανόν να βαυκαλιζόμαστε. Γιατί είναι πιο εύκολο να μην ακούσεις τη συνείδηση σου όταν σου χαιδεύουν τα αυτιά. Δεν θα κρατήσει για πάντα όμως. Και όταν δεν θα έχουν να κερδίσουν κάτι απο μας, θα μας χτυπήσουν και εμάς όπως έκαναν και με άλλους. Και τότε, μόνο τότε, θα συνειδητοποιήσουμε πόσο πολύτιμοι είναι στη ζωή άνθρωποι που θα μας πουν:

"Το σωστό δεν παύει να είναι σωστό. Ειδικά όταν δε μας συμφέρει."

“Ένα πράγμα που γουστάρω στη jazz, μικρέ, είναι πως δεν έχω ιδέα τι ακολουθεί μετά. Εσύ έχεις;” ― Μπιξ Μπέιντερμπεκε

Όχι, για να μη σου μπουν ιδέες, δεν έχει να κάνει με εσένα, αν και τον κόβω και τον πετάω στη φωτιά πως η βεβαιότητα σου πως αφορά εσένα άγγιξε 100%. "Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα" που είπαν και τα Διάφανα Κρίνα.

Ούτε και με εσένα έχει να κάνει, διαφορετικέ άνθρωπε. Ελπίζω να περνάς καλά.

Έχει να κάνει με άλλα πράγματα. Έχει να κάνει με απλά ερωτήματα. Έχει να κάνει με δύσκολα ερωτήματα. Κάποια απο αυτά είναι και τα δύο.

Λένε πως κάπου στην ηλικία μου, μπορεί και πιο πριν, γίνεσαι αυτός που θα είσαι το υπόλοιπο της ζωής σου. Και εδώ είναι η πιο δύσκολη ερώτηση απο όλες: έγινα;

Σίγουρα δεν είμαι παιδί πια.

Σίγουρα δε νιώθω ενήλικας ακόμα.

Δεν ξέρω. Ξέρω πως όσο μεγαλώνω χάνω την υπομονή μου για μαλακίες, που κάποτε είχα υπομονή για μαλακίες με το τσουβάλι. Με μαθαίνω καλύτερα σε κάποια πράγματα, και όμως, ευτυχώς και δυστυχώς, δεν παύω να με εκπλήσσω μερικές φορές. Και με τον καλό τρόπο, και τον κακό. Μαθαίνω να εκτιμώ καλύτερα κάποια πράγματα, και μερικές φορές διαπιστώνω, με μια σχεδόν μπρεχτική αποστασιοποίηση, πόσο ψυχρός και σκληρός μπορώ να γίνω όταν νιώσω πως κάποιος με περνάει για μαλάκα. Με ξαφνιάζει ευχάριστα πως, παρόλα αυτά, δεν έχω γίνει ο εκδικητικός μαλάκας της γειτονιάς. Επ' ευκαιρία, κάποιοι απο εσάς τους γνωστούς μου που έχετε χεσμένη τη φωλιά σας...ξέρω πολύ περισσότερα απο όσα νομίζετε. Επιλέγω να μην μιλήσω.  Ξέρετε ποιοί είστε.

Διαπιστώνω, με μια μελαγχολία που αγγίζει σενάριο του Κάουφμαν, πως κάπου στην πορεία εκείνο το ρομαντικό πλάσμα που ζούσε μέσα μου πέθανε. Ή έστω, πως είναι στα τελευταία του. Βλέπω πως απο τη μια προσπαθώ με νύχια και με δόντια να το κρατήσω ζωντανό, και απο την άλλη, νιώθω πως είναι ήδη νεκρό. Αρνούμαι να το θάψω. Σιχαίνομαι που πέθανε. Φοβάμαι χωρίς αυτό. Φοβάμαι πως θα γίνω, σιγά σιγά, με μαθηματική ακρίβεια, κωλόπαιδο του κερατά.

Έπαψα να ελπίζω πως θα βρω αυτό που έψαχνα όλη μου τη ζωή, και όμως, με μια εγωιστική ξεροκεφαλιά, δεν μπορώ να κάνω το βήμα προς την αντίπερα όχθη του "απλώς περνάω καλά και ότι κάτσει". Δε μπορώ ρε φίλε, δε βγαίνω, πως το λένε; Σχεδόν τριάντα χρονών γαϊδούρι. Ο καιρός που μπορούσα να το κάνω αυτό πέρασε, και δε δικαιούμαι να επικαλεστώ κρίση μέσης ηλικίας για τουλάχιστον άλλα δέκα χρόνια.

Τι σκατά είμαι; Ένας μετέφηβος κβαντικά κλειδωμένος σε ένα μεταιχμιακό στάδιο; Ένα ώριμο πιτσιρίκι; Ή ένας ανώριμος άντρας; Ή μήπως απλώς πρέπει να κόψω τον πολύ καφέ και τα τσιγάρα και να πάω, επιτέλους, για ύπνο;

Εδώ που τα λέμε, όμως, δε νιώθουμε όλοι πάνω κάτω έτσι μερικές φορές;

"Να απολαμβάνεις όσα θέλεις, να υπομένεις όσα πρέπει" - Γιόχαν Γόλφγκανγκ Φον Γκαίτε

Κάτι το οποίο γίνεται όλο και πιο δύσκολο, πίστεψε με. Και ξέρεις και κάτι; Ε λοιπόν, όχι. Αρνούμαι. Αρνούμαι να κάνω το πολιτισμένο, πεφωτισμένο ον και να μην αντιδράσω. Γιατί, πραγματικά, είσαι το κάτι άλλο...

Δεν είμαι σίγουρος με τι τρόπο το εννοώ. Αν είναι καλό ή κακό, θετικό ή αρνητικό, προσβολή ή κομπλιμάν. Μαζί σου απλά δεν ξέρω πια. Ίσως γι' αυτό και να χαλιέμαι τόσο. Επειδή πάντα μου άρεσε να προσπαθώ να ξέρω τι γίνεται μέσα μου, που βαδίζω, αν συμπαθώ ή αντιπαθώ κάποιον, και μου το 'χεις καταρρεύσει το σύστημα. Αν ήμουν το Μέητριξ, έγινες ο Νήο, αν ήμουν Ντεθ Σταρ έγινες τορπίλη φωτονίων και αν ήμουν πρόθυμος να γίνω για άλλη μια φορά Τόκυο, για άλλη μια φορά θα γινόσουν Γκοτζίλα.

Φταίω, δεν το αρνούμαι. Είχες πιο πολλές ευκαιρίες απο οποιονδήποτε άλλο στη ζωή μου. Γιατί στις έδωσα, θα μου πεις...δίκιο έχεις. Δεν έπρεπε. Αλλά έχεις αυτό το πράγμα που μπορείς και καταπιέζεις το νου και τη λογική του άλλου, μπορεί εσκεμμένα, μπορεί άθελα σου. Το μόνο που μένει είναι το συναίσθημα το οποίο θέλει, πάντα, δεν πα να σε 'χει βάλει στη black list ο ίδιος ο θεός, να σου δώσει ακόμα μια ευκαιρία. Αλλά νομίζω και αυτό ακόμα έχει όρια. Και συ...τι να πω. Ακόμα και τώρα, αν στα πω, δε θα δεχτείς καν να αναλογιστείς το ενδεχόμενο να μην συμπεριφέρθηκες σωστά.

Μη με αποκαλείς φίλο σου. Όχι αν δεν το εννοείς. Δεν θα συμβιβαστώ άλλο με αυτό το ψίχουλο.

Ποιό CERN και μαλακίες...

ΝΑΙ, ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ! Μόλις συνειδητοποίησα πως το internet δεν δημιουργήθηκε, όπως πιστεύεται ευρέως, απο τον Tim Berners Lee. Δημιουρήθηκε (δεν είναι τυπογραφικό) απο το Ελλάντα, απλώς δεν είχαμε την τεχνολογία να το διαδώσουμε στον κόσμο. Είπαμε πως θα την δημιουργούσαμε την τεχνολογία σε κάποια φάση, αλλά κλασσικά το αφήσαμε για την τελευταία στιγμή και μας πρόλαβε άλλος. Και κάπου εδώ να εξηγήσω το σκεπτικό μου.

Η παρούσα μορφή του internet και η Ελλάδα των τελευταίων, ας πούμε πενήντα χρόνων παρουσιάζουν τρομακτικές ομοιότητες.

α) Είσαι ο'τι δηλώσεις. Νομίζω δεν χρειάζεται εξηγήσεις. Ο Μητσάρας απο την κάτω Αυγοσαλατιώτισσα που δήλωνε κριτικός τέχνης έχοντας διαβάσει εκτενώς "μικιμάου" και Μπλεκ δεν διαφέρει απο τον art_critic86 που θάβει τον Πικάσσο επειδή τον θεωρεί ακαταλαβίστικο και η ενασχόληση του στο θέμα φτάνει το πολύ μέχρι το να κάνει ένα μάθημα "τέχνης" στο γυμνάσιο, όπως και δε διαφέρει η Κούλα απο τα Ανωκάτω Πετράλωνα που λέει πως η Βανδή αντιγράφει τη Βίσση με την Amanda Bieber που λέει...ο'τι λέει, τέλος πάντων.

β) Η γνώμη σου είναι η μοναδική γνώμη που μετράει. Όπως κάθε Ελληνάρας που αναπτύσσει την κοσμοθεωρία του και την κοινωνικοπολιτικοοικονομικές του απόψεις, έτσι και ο μέσος χρήστης των fora ή άλλων social media. Αν τύχει να μπεις σε ταξί που το οδηγεί ακροδεξιός ταρίφας ξέρεις ήδη τι εννοώ. Τι πάει να πει "επιχείρημα", κύριος; Για σε παρακαλώ πολύ! Αυτή είναι η γνώμη μου και αν δε σου αρέσει είσαι μαλάκας! Φάε τώρα προσβολές και χλεύη που τόλμησες να έχεις γνώμη διαφορετική απο τη δική μου, σάπιε, ε σάπιε.

γ) Το βρισίδι είναι το default setting. Ο Ελληνάρας έχει τη χριστοπαναγία σαν την καλημέρα. Γλώσσα η οποία θεωρείται κοινωνικό faux-pas στην Ελλάδα πολλές φορές περνάει όχι απλώς ασχολίαστη, μα απαρατήρητη. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στο σημερινό internet. Αν δε με πιστεύετε, πηγαίνετε δείτε τα μέσα σχόλια των videos στο youtube.

δ) Ο δικοπαδισμός (και πάλι, όχι, δεν είναι τυπογραφικό). Όπως ο Bieber, τα viral videos και η κάθε μαλακία που πλήττει το ανθρώπινο γένος megabyte με megabyte, γουστάρουμε να διχαζόμαστε και να φανατιζόμαστε. Ο Γιωργάκης έχει λεφτά, ο Κωστάκης είναι το χειρότερο πράγμα μετά απο τον καρκίνο των μαλλιών, ο Bieber είναι ταλαντούχος, οι One Direction είναι για ΓΤΠΚ... Γενικώς, γουστάρουμε να βρίσκουμε άτομα που μισούν το ίδιο πράγμα με μας (ή μισούμε ο'τι μισεί και η μάζα που μας τραβάει/συμφέρει πιο πολύ) και να δημιουργούμε αλλοπρόσαλλες και εγκεφαλικά νεκρές τζιχάντ.

ε) Οτιδήποτε πεις (και το εννοώ, οτιδήποτε) θα χρησιμοποιηθεί εναντίον σου ώστε να αποδειχθεί πως είσαι γκέι. Αυτό είναι αρκετά αυταπόδεικτο ώστε να μη χρήζει εξήγησης.