Έτσι που λες. Δεν το περίμενα. Δεν σκόπευα ποτέ να κάνω ένα τέτοιο blog. Για μένα το blog ήταν ένας τρόπος να βγάλω απο μέσα μου, να καταλήσω αν θες, το σαράκι που είχα απο μικρός με το γράψιμο. Το προσπάθησα ξανά κατα καιρούς, με ποιήματα, με θεατρικά, με μικρές ιστορίες, με κριτικές ταινιών, με (σχετικά) δημοφιλή μόνιμη στήλη στο περιοδικό του δημοσιογραφικού ομίλου στα χρόνια που...πέρασα; Σπατάλησα; Ανάλωσα; Έζησα;...στο UCY. Η στήλη ξεκίνησε σαν κριτική της επικαιρότητας, κατέληξε σε ένα μερικές φορές αρκετά ενδοσκοπικό χρονογράφημα...Κατέληξα στο να έχω ένα blog εν είδη δημοσιογραφίας: κριτικές video games, νέα του χώρου, γνώμες, σκέψεις. Δεν ξέρω που κατατάσσεται, δεν σπούδασα δημοσιογραφία. Θα μου πεις, κρίνοντας απο ορισμένους γνωστούς μου, τουλάχιστον δεν μπερδεύω τη δημοσιογραφία με το να στέκομαι σαν αγγούρι με ένα μικρόφωνο made in taiwan μπροστά σε μια κάμερα made in japan να διαβάζω λόγια made in marketing και το γκρίζα μου κύτταρα αποσυνδεδεμένα απο τον εγκέφαλο μου.
Αφορμή ήσουν εσύ, γνωστή που κάποτε μου είπες πως με αγαπάς γι αυτό που είμαι. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, επειδή δυστυχώς δεν υπάρχει μόνο μια σαν εσένα, μιλώ για σένα. Εσένα που κάποτε μου έδωσες ένα λουλούδι γιασεμιού έξω απο ένα σπιτί ούτε δικό μου ούτε δικό σου. Εσένα που κάποτε σκεφτόμουν συνέχεια, εσένα που κάποτε έφτασα σε επίπεδα τόσο χαμηλά για να σε κάνω να ζηλέψεις που σιχάθηκα τον εαυτό μου (και το τραγικό είναι πως ζήλεψες). Εσένα που κάποτε ήθελα απο τη μια να φιλήσω και απο την άλλη να χαστουκίσω, εσένα που μου έστελνες μήνυμα όποτε τύχαινε να με δεις να περπατάω στο δρόμο όταν περνούσες με το τζιπάκι σου, εσένα που όσο σε ήθελα με έπαιζες στα δάχτυλα σου σαν κοκκαλάκι των μαλλιών και όταν όταν τράβηξα πίσω ήρθες μπροστά. Εσένα που κάλεσα αμέτρητες φορές για καφέ και ποτέ δεν ήρθες μόνη σου. Εσένα που φιλούσα ένα απόγευμα μέσα σε κεινο το τζιπάκι για μια και μοναδική φορά και την επόμενη φορά που με είδες έκανες πως δε με ήξερες. Αν δεν κατάλαβες ποια είσαι...δεν ξέρω πόσες άλλες βοήθειες να δώσω.
Δεν απευθύνομαι σε σένα. Ήσουν μονάχα μια αφορμή. Το υπόλοιπο του κειμένου ίσως σε προσβάλλει. Ίσως σε ενοχλήσει. Ίσως σου αρέσει, ίσως σε αλλάξει. Ειλικρινά, δε με ενδιαφέρει καν αν θα το διαβάσεις.
Απλώς θέλω να σημειώσω το παράδοξο του πράγματος. Τη διαφορετικότητα προς χάρη της διαφορετικότητας. Τη διαφορετικότητα ως αυτοσκοπό. Το ότι εσύ και οι όμοιοι σου μισείτε σχεδόν παθολογικά ότι εσείς θεωρείτε mainsteam. Ντύνεστε με διαφορετικό στυλ. Με πολύχρωμα λινά. Με μακριά μαλλιά. Με ράστα. Με ταγάρια. Με στριφτά τσιγάρα ως θέμα ιδεολογίας. Με μια ιδεολογία που δε διαπερνά το δέρμα. Με μια ιδεολογία που διατάζει το πως θα μιλήσεις, διασκεδάσεις, θα ντυθείς, θα φας, θα πιείς, πως και με ποιον ή ποια θα κοιμηθείς. Μια ιδεολογία που δεν είναι δική σου. Με μια "εναλλακτικότητα" που ακολουθείτε τόσο τυφλά και τόσο ευλαβικά που την καταντήσατε νεο mainstream. Με τους νέους ψευδο-χίπηδες με τα λεφτά του μπαμπά, που διαμαρτύρονται μόνο για ότι τους πει κάποιος άλλος να διαμαρτυρηθούν. Που σε αντίθεση σε άλλές γενιές, δεν σκέφτονται μόνοι τους. Που ζητούν κατάλυση θεσμών και συστημάτων επειδή κάποιος άλλος του είπε να το κάνουν. Μιλώ για τους ψευδοεναλλακτικούς που είναι ακριβώς αυτό που κοροιδεύουν και ούτε καν το καταλαβαίνουν. Τους εναλλακτικούς που θεωρούν ότι το να ανήκεις σε μια μάζα αλλά όχι στην άλλη τους κάνει καλύτερους. Αυτούς που ξέχασαν ότι υπάρχει πάντα η επιλογή να μην ανήκεις καν σε μια μάζα.
Δεν μπορώ να σας καταλάβω. Το προσπάθησα πολλές φορές, μίλησα με πάρα, μα πάρα πολλούς απο εσάς. Ελάχιστοι απο εσάς που απαντήσατε με κάτι παραπάνω απο τις τετριμμένες μισο-ειρωνικές σπόντες του "εναλλακτικού" δόγματος. Ένιωσα απο αρκετούς απο εσάς τον αέρα την αλαζονεία της ψευδοκουλτούρας που αποδέχεται τα στυλιστικά μποέμ στοιχεία αλλά, πόσο βολικά, αρνείται να δει τι σημαίνει μποέμ κάτω απο την επιφάνεια.
Δεν είσαι μποέμ αν ζεις με τα λεφτά του μπαμπά, αν δεν έχεις έστω μια ρανίδα δημιουργικότητας και προσωπικής σκέψης. Μποέμ είναι ο ζωγράφος που δεν ξέρει αν θα έχει να φάει αύριο. Μποέμ είναι ο μουσικός που θα παίξει στο δρόμο γιατί έτσι του καύλωσε. Μποέμ είναι ο περιφερόμενος απο δουλειά σε δουλειά που προσπαθεί συνέχεια να πραγματοποιήσει το όνειρο του. Εσύ, και ο καθένας σαν εσένα, που ζεις με τους γονείς ή τα λεφτά του μπαμπά και της μαμάς, που ντύνεσαι "εναλλακτικά", ακούς "εναλλακτική" μουσική, ξυπνάς αργά το απόγευμα, πίνεις καφέδες σε "εναλλακτικά" καφέ, διαβάζεις μόνο "εναλλακτικά" βιβλία, βλέπεις μόνο "εναλλακτικές" ταινίες, και μένεις ξύπνιος ως τις πρώτες πρωινές ώρες πίνοντας μπύρες με τους "εναλλακτικούς" φίλους σου, κάθε μέρα χωρίς αμφιβολία στο μυαλό σου ότι αυτό σε κάνει καλύτερο ή καλύτερη απο όλο τον υπόλοιπο κόσμο (που γουστάρεις να αποκαλείς "πρόβατα") δεν είσαι μποέμ.
Είσαι και συ πρόβατο, και μάλιστα μαλακισμένο. Απλώς απο άλλο κοπάδι.
No comments:
Post a Comment