Άν το διανυσματικό άθροισμα των δυνάμεων, των επιδράσεων που ασκούνται σε ένα σώμα, είναι μηδέν τότε και η μεταβολή της ταχύτητάς του θα είναι, επίσης, μηδενική. -Πρώτος Νόμος του Νεύτωνα

Πραγματικά, δεν ξέρω τι έκανα λάθος. Τι έκανα που σε οδήγησε, απο τη μια μέρα στην άλλη, να μου γυρίσεις πλάτη τόσο απότομα και τόσο ολοκληρωτικά. Δεν ξέρω. Ίσως είναι μια απλή παρεξήγηση, μα είμαστε και οι δυο τόσο γαμημένα εγωιστές για να τη λύσουμε. Ίσως ήταν κάτι αδιαόρατο για τον ένα, βουνό για τον άλλο. Ίσως απλώς μια μέρα ξύπνησες στραβά και κάτι που αποδεχόσουν δεν ήθελες καν να ανεχτείς. Δεν ξέρω.

Μου λείπει η παρέα σου. Τα πειράγματα, τα γέλια, οι σοβαρές συζητήσεις περι ζωής, νοοτροπιών, καταστάσεων. Μου λείπεις εσύ, για να πούμε τα πράγματα με το όνομα τους. Ίσως νόμιζες ότι ήθελα κάτι εκτός απο την παρέα σου, ότι η προσέγγιση μου δεν ήταν φιλική. Ίσως στράβωσες επειδή νόμιζες ότι το ανθρώπινο ενδιαφέρον μου για σένα ήταν μια πρόφαση για κάτι άλλο, ή, μια στο εκατομμύριο, στράβωσες επειδή συνειδητοποίησες πως δεν ήταν πρόφαση, πως δεν ήθελα κάτι παραπάνω απο το να είμαι φίλος σου. Δεν ξέρω.

Ξέρω, όμως, πως κάτι έγινε για να στραβώσεις.

Ίσως το ένα, στην οποία περίπτωση απολογούμαι. Ίσως οι προθέσεις μου δεν φάνηκαν ξεκάθαρα, ή να τις είδες αλλιώς μέσα απο ένα πρίσμα που δεν έβαλα εγώ μπροστά απο τα μάτια σου. Γιατί θέλω να πιστεύω πως έκανα ότι μπορούσα να σου δείξω πως το ενδιαφέρον μου στο άτομο σου ξεκινούσε και σταματούσε στην ψυχή σου. Ίσως έπρεπε να το πω ακόμα πιο ξεκάθαρα, αλλα ειλικρινά, δεν ξέρω πόσο πιο ξεκάθαρα μπορούσα να το πω έτσι όπως ήταν τα πράγματα. Αν είχα δει σημάδια ότι παρεξηγούσες το ενδιαφέρον μου, θα είχα πει τις λέξεις που γράφω τώρα, και δε θα χωρούσε αμφιβολία.

 Ίσως το άλλο. Στην οποία περίπτωση απολογούμαι ακόμα παραπάνω. Υπο άλλες συνθήκες ίσως να μπορούσα να σου δώσω αυτό που ίσως ήθελες. Σε συμπάθησα σαν άνθρωπο, και αυτό είναι πάντα -για μένα τουλάχιστον- το πιο σημαντικό απο όλα. Ίσως -πάλι- να είδες πράξεις και λέξεις και βλέμματα απο ένα άλλο πρίσμα. Ίσως σε μια άλλη φάση να έρχονταν αλλιώς τα πράγματα, αλλά δεν πιστεύω ότι άφησα καμιά κατάσταση φλου και χύμα για να σε παραπλανήσω. Αν αυτό ήταν που σε απομάκρυνε, λυπάμαι, αλλά ίσως κάποια στιγμή δεις ότι ήταν το πιο σωστό πράγμα που μπορούσα να κάνω, το να σου δείξω διακριτικά πως το ενδιαφέρον μου δεν είχε κάποιο απώτερο στόχο χωρίς να σε εκμεταλλευτώ, να σου δώσω ελπίδες, να σε παίξω.

Ίσως σε στράβωσε κάτι τρίτο που δεν μπορώ να δω. Είναι μεγάλη μαλακία, όμως, να δολοφονείται μια φιλία στα σπάργανα χωρίς μια λέξη, χωρίς μια εξήγηση, χωρίς ένα ξέσπασμα. Δε σε υποχρεώνει κανείς να δώσεις λόγο για τις αποφάσεις και τις πράξεις σου σε διαπροσωπικό επίπεδο. Δική σου ζωή είναι. Απλώς σου λέω πως με πείραξε. Με πείραξε αυτό, και με πείραξε ο casual τρόπος με τον οποίο ισοπέδωσες όσες συζητήσεις κάναμε, όσο κοντά ένιωσα πως ήρθαμε, όλα όσα είπαμε ή αφήσαμε να ειπωθούν στη σιωπή και στα βλέμματα. Όλες τις φορές που προσπάθησα να σε κάνω να γελάσεις, να νιώσεις άνετα, να μιλήσεις, να μάθουμε ο ένας τον άλλο λίγο καλύτερα. Νόμιζα ότι δεν ήταν απλώς κουβέντες της στιγμής για να περάσει η ώρα της αναμονής, και ότι είχε αρχίσει να δημιουργείται μια φιλία κάπου εκεί ανάμεσα στις λέξεις. Μου είπες πως έκανα λάθος. Ίσως επειδή όντως έκανα λάθος, και αυτό που νόμιζα πως υπήρχε δεν υπήρξε ποτέ. Ίσως επειδή απλώς ήθελες να απομακρυνθείς για κάτι που δεν ξέρω και μάλλον δε θα μάθω ποτέ.

Δεν ξέρω.

Το μόνο που ξέρω είναι πως μου λείπεις.