Λες και σήμερα ήταν σημαδιακή η μέρα.
Περπατούσα στο δρόμο, κάτω απο τον αδυσώπητο κυπριακό ήλιο όταν έτυχε να περάσω μπροστά απο ένα κεντρικό περίπτερο της πόλης. Διάφορα αυτοκίνητα ήταν σταματημένα μπροστά του, με ένα σχετικά στερότυπα αντιπροσωπευτικό δείγμα της κυπριακής νεολαίας αλλά και της μη-κυπριακής νεολαίας που ζει στην Κύπρο. Υπήρχε ο νεο-γιάπης με το κολλαριστό πουκάμισο και το μαλλί που κουβαλούσε πιο πολύ τζελ απο ότι τα εργοστάσια της Haribo. Υπήρχε η κορούα με το μαλλί κομμωτηρίου, το αέρινο φόρεμα, το extravagant νύχι και τα γυαλιά-props απο το The Fly. Υπήρχε ο κύπριος ράσταμαν με το σανδάλι και το μούσι που στα όνειρα του παίζει σιτάρ με τους γιόγκι της Ινδίας τρώγοντας σιεφταλιές. Υπήρχε η ασιάτισα κοπέλα με το καπέλο της. Και, ανάμεσα σε όλους αυτούς τους έρχοντες και παρέρχοντες στην όαση του περιπτέρου, ένα λευκό σταματημένο αυτοκινητάκι που χτυπούσε κόρνα χωρίς, φαινομενικά, λόγο.
"Ίντα φακκά της πουρούς;" ρώτησε ο ράσταμαν χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον. "Εν πελλή, σιόρ", η απάντηση του νεο-γιάπη. Τότε ήταν που πρόσεξα ότι η οδηγός του λευκού αυτοκινήτου τους έκανε απεγνωσμένα νοήματα να πλησιάσουν. Δεν την πρόσεξαν; Την αγνόησαν; Δεν ξέρω. Θέλω να ελπίζω το πρώτο.
Την πλησίασα εγώ, διστακτικά είναι η αλήθεια. Μου έκανε νόημα να ανοίξω την πόρτα του συνοδηγού, και πάλι διστακτικά, την άνοιξα.
"Δόξα το θεό, έχει μισή ώρα που προσπαθώ. Μπορείς σε παρακαλώ να μου φέρεις δυο Marlboro light και μια κάρτα SoEasy των 5;", μου είπε δίνοντας μου 15 ευρώ. Χωρίς να το πολυσκεφτώ, της είπα εντάξει. Τότε μόνο, δίνοντας της τα ρέστα της και τα ψώνια της πρόσεξα τους επιδέσμους στα πόδια της. Η γυναίκα δεν μπορούσε να να περπατήσει να πάει ως το περίπτερο, και κανένας περαστικός δεν ασχολήθηκε να δει τι έχει, γιατί "φακκούσε της πουρούς", γιατί τους έκανε νοήματα. Όσο το όχημα τους δεν ενοχλούσε, ήταν "πελλή".
Γαμώ την κοινωνία μου μέσα.
No comments:
Post a Comment