"Ευγένεια, ουσιαστικό: Η πιο αποδεκτή μορφή υποκρισίας" - Αμβρόσιος Μπίερς

Ειλικρινά, με έχεις κουράσει. Με έχουν κουράσει τα καπρίτσια σου, οι ιδιοτροπίες σου, η ανωριμότητα σου, το πως χρησιμοποιήσαι χωρίς, κατα τα φαινόμενα, να το συνειδητοποιείς, οι απόψεις σου. Θα ήταν οκ όλα αυτά αν ήσουν, λόγου χάρη, δώδεκα, δεκατριών χρονών. Δεν είσαι όμως. Δεν νομίζεις πως είναι καιρός να σταματήσεις να άγεσαι και να φέρεσαι με αυτό τον τρόπο;

Κράτα ένα πρόσωπο, αντί να έχεις τρία τέσσερα για να αλλάζεις αναλόγως την περίσταση και σε ποιόν μιλάς. Σταμάτα να γκρινιάζεις, να ξινίζεις, να παρασύρεσαι. Κάτσε λίγο και σκέψου, ίσως κάποια στιγμή καταλάβεις ότι στην ηλικία σου και με αυτά που έχεις ζήσει δεν τα ξέρεις όλα. Δε στο ζητάω ούτε στο λέω, το δικό σου κεφάλι είναι, στην τελική. Μια συμβουλή σου δίνω, για το δικό σου καλό. Αν θες άκου την, αν όχι...δεν είναι δικό μου πρόβλημα, πέρα απο το ότι κουράζεις. Γιατί, θες δε θες, όσα πρόσωπα κι αν αλλάζεις, το αληθινό πάντα φαίνεται απο κάτω.

"Πέσε κάτω επτά φορές, σήκω πάνω οκτώ φορές" - Γιαπωνέζικη παροιμία.

Παρόλο που αποφεύγω τη γιαπωνέζικη κουλτούρα συνειδητά εδώ και μερικούς μήνες (όχι επειδή δε μου αρέσει, να εξηγούμαι, την λατρεύω, απλώς έχει γίνει ξαφνικά πολύ κουλ και τρέντυ και ο κάθε μαλάκας και μαλάκω την είδε γιαπωνεζόφιλος και χάλασε η πιάτσα), η συγκεκριμένη παροιμία μου έχει καρφωθεί στο μυαλό εδώ και μερικές μέρες. Το νόημα της είναι, πιστεύω, ξεκάθαρο: μην παραδίνεσαι. Πόσες φορές θα σε χαστουκίσει η μοίρα, νομίζεις; Μόνο όσο την αφήνεις, μόνο όσο βλέπει πως τα χαστούκια πιάνουν τόπο.

Κάποια στιγμή θα γίνει εκείνο το κλικ μέσα στους νευρώνες του εγκεφάλου σου και θα πεις "στ' αρχίδια μου". Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, το εν λόγω "στ' αρχίδια μου" ουδεμία σχέση έχει με το σταρχιδισμό. Δεν βρίσκεται το ζεν στην απάθεια, μάγκες. Στο να ξέρεις τι αξίζει και τι δεν αξίζει, τι δεν άξιζε ποτέ. Στο να μην υποχωρείς για κανένα μαλάκα που νομίζει πως στο πρόσωπο σου βρήκε ακόμα ένα κορόιδο, στο να κάνεις πράγματα επειδή ΕΣΥ θέλεις, όχι απο κοινωνική υποχρέωση, όχι απο κοινωνική σύμβαση, όχι απο καπρίτσιο, όχι απο ψυχαναγκασμό, όχι επειδή έτσι είπε ο όχλος. Στο να σε δέρνει και να σε ρίχνει η σκατοζωή κάτω εφτά φορές, και συ να σηκώνεσαι πάνω οχτώ και να της λες, φτύνοντας αίμα μέσα απο σπασμένα δόντια, "αυτό μόνο μπορείς να κάνεις, μωρή σαύρα;".

'Η, όπως λέμε και στο Ελλάντα, "δε θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη!".

"Είναι εύκολο να αντέξεις έναν πόνο, αλλά είναι δύσκολο να αντέξεις μια φαγούρα" - Τσάνγκ Τσ'άο

Και εξηγούμαι: ο άνθρωπος έχει αναπτύξει, γενετικά σχεδόν, τρόπους να αντιμετωπίσει τον πόνο, ότι πόνος και αν είναι αυτός, σωματικός, ψυχικός, πνευματικός. Δείξε μου που πονάει και θα σου πω τι να κάνεις. Πονάει το κεφάλι; Παναντόλ έξτρα (ή άλλο παυσίπονο της επιλογής σου). Πονάει το στομάχι; Παυσίπονο. Πονάς ολόκληρος; Μορφίνη. Πονάς το δόντι; Οδοντίατρος. Και ούτω καθεξής.
Πονάς γιατί σου λείπει κάποιος; Βρες τον, μίλα του, ξεπέρασε τον. Πονάς γιατί σε παράτησε σύξυλο/η ο άνθρωπος που νόμιζες ήταν δικός σου; Πιές, πέρασε χρόνο με φίλους, βρες ένα χόμπυ, πέρνα καλά. Πονάς γιατί απλώς πονάνε τα μέσα σου; Σκέψου, ξεπέρασε το, ή παραιτήσου (χιντ: Μην παραιτηθείς!).

Αλλά τι κάνεις για τη φαγούρα, το σαράκι, το κομματάκι αυτό απο καλαμπόκι καρφωμένο στα δόντια σου που δε μπορείς να αγνοήσεις; Το οποίο, ακόμα χειρότερο, όσο προσπαθείς να αγνοήσεις τόσο πιο πολύ δε μπορείς; Ακόμα και όταν ξέρεις πως είναι καταστροφικό, ψυχοφθόρο στην καλύτερη;

Έλα μου ντε.

"Αν δεν μπορείς να γίνεις ποιητής, γίνε το ποίημα" - Ντέηβιντ Κάρανταϊν

Και ναι. Ζηλεύω τους ανθρώπους που είναι ζωντανή ποίηση. Πρόσεξε: τους ανθρώπους που είναι ζωντανή ποίηση, όχι αυτούς που είναι ζωντανό διαφημιστικό φυλλάδιο, ούτε αυτούς που είναι ζωντανά άρλεκιν, ούτε αυτούς που είναι ζωντανές ετικέτες, ούτε ζωντανό οτιδήποτε εκτός απο ποίηση.

Και για να είσαι ένα ζωντανό ποίημα, δε θέλει ούτε ταλέντο ιδιαίτερο, ούτε όμορφα λόγια, ούτε τίποτα. Μια άλφα ευαισθησία στο περιβάλλον και το συνάνθρωπο σου. Πολιτισμό. Ανθρωπιά. Φιλότιμο. Εν ολίγοις, αρχές θέλει. Αρχές και αρχίδια να τις στηρίζεις, όσο μπορείς, χωρίς να σε νοιάζει. Και αυτά τα ζωντανά ποιήματα αλλάζουν τον κόσμο, στην τελική.

"Μια μικρή, μα όχι ψυχρή, τελευταία παρηγοριά: η καρδιά είναι το μόνο σπασμένο όργανο που συνεχίζει να δουλεύει" - Τ. Ε. Κάλεμ

Μουσική υπόκρουση.

Και εξηγούμαι:

Έρχεσαι, ακόμα και τώρα, συχνά στις σκέψεις μου. Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, νομίζω ένα κομμάτι μου δεν έχει ακόμα συνειδητοποιήσει οτι σε έχασα οριστικά και αμετάκλητα. Συνεχίζω να αυτοβασανίζομαι τσεκάρωντας το προφίλ σου στο fb (και αλλού), ψάχνωντας -μάταια- να βρω ένα σημάδι, έστω και μικρό, πως με σκέφτεσαι ακόμα, έστω και λίγο. Αλλά τζίφος.

Δεν ξέρω αν θα έπρεπε να με σκέφτεσαι καν. Δεν ξέρω καν γιατί σε σκέφτομαι εγώ. Ξέρουμε πια και οι δυο πολύ καλά -παραδεχόμαστε, μάλλον- οτι δεν ταιριάζαμε, παρόλο που θέλαμε να αποδείξουμε το αντίθετο. Δεν το 'χαμε, ρε παιδί μου, πως το λένε; Κι όμως, όλο αυτό έχει αφήσει μια στυφή γεύση στο στόμα μου που δε λέει να φύγει.

Όχι επειδή δεν ταιριάζαμε, αυτό δεν ήταν σε κανενός τον έλεγχο. Ούτε για το ότι τελειώσαμε. Άλλωστε, και γω ακόμα στο είπα, απλώς καθυστερούσα(με;) το αναποφευκτο. Ούτε, παραδόξως, για το ότι έκανα ότι μπορούσα, ότι περνούσε απο το χέρι μου, ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατό, να είμαι αυτό που ήθελες για να είσαι εσύ ευτυχισμένη και άφησα τον εαυτό μου να καταπιέζεται και δεν το εκτίμησες, το ότι δεν δέχτηκες να κάνεις την παραμικρή υποχώρηση όσο ήμασταν μαζί (που όμως ήσουν πρόθυμη να κάνεις, αμέσως μόλις χωρίσαμε, για δικούς σου λόγους).

Όχι. Η πίκρα μου προέρχεται απο τα ψεύτικα "όμορφα" λόγια σου με τα οποία με έτρεφες για μήνες και τα οποία αναίρεσες μέσα σε λιγότερο απο μια εβδομάδα. Το ότι κάθε φορά σε προειδοποιούσα "μην το λες αν δεν το εννοείς" και εσύ το αγνόησες. Το ότι ξεπέρασες ο'τι ζήσαμε τόσο γρήγορα που με κάνεις να αναρωτιέμαι τι ήταν, τελικά, αυτό που ζήσαμε στην τελική, για σένα;

Δε σου έδωσα καμία δικαιολογία να με ξεκόψεις όπως με ξέκοψες, εν μια νυκτί. Δε σε κεράτωσα, δε σου είπα ψέματα, δε σε απάτησα, δε σε χτύπησα, δε σε πρόσβαλλα, δε σε πόνεσα, τουλάχιστον όχι ηθελημένα. Δε σου έκανα τίποτα που να δικαιολογεί να μου φερθείς σα σκουπίδι. Είχαμε συζητήσει πολλές φορές το πρόβλημα, και κάθε φορά μου έλεγες πως ήθελες χρόνο, και κάθε φορά στον έδινα, και ας με έβαζε αυτό σε χίλια δυο άλλα προβλήματα με ανθρώπους που αγαπώ (και το ήξερες πως το περνούσα αυτό για χάρη σου). Και κάθε ευκαιρία που είχες να λύσεις το πρόβλημα την άφηνες να γλιστρίσει, και σιγά σιγά το πρόβλημα έγινε βουνό, και αντί να το λύσεις (ή, έστω, να προσπαθήσεις) επέλεξες να χωρίσουμε. Και στο καπάκι, για σένα έπαψα να υπάρχω. Δεν ξέρω γιατί.

Ξέρω όμως, το εξής: υπάρχουν πολλά είδη αγάπης, αλλά σε κανένα απο αυτά δεν συμπεριφέρεσαι έτσι σε κάποιον που αγαπάς αληθινά. Δε λήγει η αγάπη με ένα χωρισμό, παρα μόνο αν δεν υπήρχε απο πριν. Δε βγάζω συμπεράσματα, βγάλε τα μόνη σου. Σου λέω μόνο το τι ξέρω εγώ.