"Μια μικρή, μα όχι ψυχρή, τελευταία παρηγοριά: η καρδιά είναι το μόνο σπασμένο όργανο που συνεχίζει να δουλεύει" - Τ. Ε. Κάλεμ

Μουσική υπόκρουση.

Και εξηγούμαι:

Έρχεσαι, ακόμα και τώρα, συχνά στις σκέψεις μου. Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, νομίζω ένα κομμάτι μου δεν έχει ακόμα συνειδητοποιήσει οτι σε έχασα οριστικά και αμετάκλητα. Συνεχίζω να αυτοβασανίζομαι τσεκάρωντας το προφίλ σου στο fb (και αλλού), ψάχνωντας -μάταια- να βρω ένα σημάδι, έστω και μικρό, πως με σκέφτεσαι ακόμα, έστω και λίγο. Αλλά τζίφος.

Δεν ξέρω αν θα έπρεπε να με σκέφτεσαι καν. Δεν ξέρω καν γιατί σε σκέφτομαι εγώ. Ξέρουμε πια και οι δυο πολύ καλά -παραδεχόμαστε, μάλλον- οτι δεν ταιριάζαμε, παρόλο που θέλαμε να αποδείξουμε το αντίθετο. Δεν το 'χαμε, ρε παιδί μου, πως το λένε; Κι όμως, όλο αυτό έχει αφήσει μια στυφή γεύση στο στόμα μου που δε λέει να φύγει.

Όχι επειδή δεν ταιριάζαμε, αυτό δεν ήταν σε κανενός τον έλεγχο. Ούτε για το ότι τελειώσαμε. Άλλωστε, και γω ακόμα στο είπα, απλώς καθυστερούσα(με;) το αναποφευκτο. Ούτε, παραδόξως, για το ότι έκανα ότι μπορούσα, ότι περνούσε απο το χέρι μου, ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατό, να είμαι αυτό που ήθελες για να είσαι εσύ ευτυχισμένη και άφησα τον εαυτό μου να καταπιέζεται και δεν το εκτίμησες, το ότι δεν δέχτηκες να κάνεις την παραμικρή υποχώρηση όσο ήμασταν μαζί (που όμως ήσουν πρόθυμη να κάνεις, αμέσως μόλις χωρίσαμε, για δικούς σου λόγους).

Όχι. Η πίκρα μου προέρχεται απο τα ψεύτικα "όμορφα" λόγια σου με τα οποία με έτρεφες για μήνες και τα οποία αναίρεσες μέσα σε λιγότερο απο μια εβδομάδα. Το ότι κάθε φορά σε προειδοποιούσα "μην το λες αν δεν το εννοείς" και εσύ το αγνόησες. Το ότι ξεπέρασες ο'τι ζήσαμε τόσο γρήγορα που με κάνεις να αναρωτιέμαι τι ήταν, τελικά, αυτό που ζήσαμε στην τελική, για σένα;

Δε σου έδωσα καμία δικαιολογία να με ξεκόψεις όπως με ξέκοψες, εν μια νυκτί. Δε σε κεράτωσα, δε σου είπα ψέματα, δε σε απάτησα, δε σε χτύπησα, δε σε πρόσβαλλα, δε σε πόνεσα, τουλάχιστον όχι ηθελημένα. Δε σου έκανα τίποτα που να δικαιολογεί να μου φερθείς σα σκουπίδι. Είχαμε συζητήσει πολλές φορές το πρόβλημα, και κάθε φορά μου έλεγες πως ήθελες χρόνο, και κάθε φορά στον έδινα, και ας με έβαζε αυτό σε χίλια δυο άλλα προβλήματα με ανθρώπους που αγαπώ (και το ήξερες πως το περνούσα αυτό για χάρη σου). Και κάθε ευκαιρία που είχες να λύσεις το πρόβλημα την άφηνες να γλιστρίσει, και σιγά σιγά το πρόβλημα έγινε βουνό, και αντί να το λύσεις (ή, έστω, να προσπαθήσεις) επέλεξες να χωρίσουμε. Και στο καπάκι, για σένα έπαψα να υπάρχω. Δεν ξέρω γιατί.

Ξέρω όμως, το εξής: υπάρχουν πολλά είδη αγάπης, αλλά σε κανένα απο αυτά δεν συμπεριφέρεσαι έτσι σε κάποιον που αγαπάς αληθινά. Δε λήγει η αγάπη με ένα χωρισμό, παρα μόνο αν δεν υπήρχε απο πριν. Δε βγάζω συμπεράσματα, βγάλε τα μόνη σου. Σου λέω μόνο το τι ξέρω εγώ.