Παρόλο που αποφεύγω τη γιαπωνέζικη κουλτούρα συνειδητά εδώ και μερικούς μήνες (όχι επειδή δε μου αρέσει, να εξηγούμαι, την λατρεύω, απλώς έχει γίνει ξαφνικά πολύ κουλ και τρέντυ και ο κάθε μαλάκας και μαλάκω την είδε γιαπωνεζόφιλος και χάλασε η πιάτσα), η συγκεκριμένη παροιμία μου έχει καρφωθεί στο μυαλό εδώ και μερικές μέρες. Το νόημα της είναι, πιστεύω, ξεκάθαρο: μην παραδίνεσαι. Πόσες φορές θα σε χαστουκίσει η μοίρα, νομίζεις; Μόνο όσο την αφήνεις, μόνο όσο βλέπει πως τα χαστούκια πιάνουν τόπο.
Κάποια στιγμή θα γίνει εκείνο το κλικ μέσα στους νευρώνες του εγκεφάλου σου και θα πεις "στ' αρχίδια μου". Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, το εν λόγω "στ' αρχίδια μου" ουδεμία σχέση έχει με το σταρχιδισμό. Δεν βρίσκεται το ζεν στην απάθεια, μάγκες. Στο να ξέρεις τι αξίζει και τι δεν αξίζει, τι δεν άξιζε ποτέ. Στο να μην υποχωρείς για κανένα μαλάκα που νομίζει πως στο πρόσωπο σου βρήκε ακόμα ένα κορόιδο, στο να κάνεις πράγματα επειδή ΕΣΥ θέλεις, όχι απο κοινωνική υποχρέωση, όχι απο κοινωνική σύμβαση, όχι απο καπρίτσιο, όχι απο ψυχαναγκασμό, όχι επειδή έτσι είπε ο όχλος. Στο να σε δέρνει και να σε ρίχνει η σκατοζωή κάτω εφτά φορές, και συ να σηκώνεσαι πάνω οχτώ και να της λες, φτύνοντας αίμα μέσα απο σπασμένα δόντια, "αυτό μόνο μπορείς να κάνεις, μωρή σαύρα;".
'Η, όπως λέμε και στο Ελλάντα, "δε θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη!".
No comments:
Post a Comment