Και εξηγούμαι: ο άνθρωπος έχει αναπτύξει, γενετικά σχεδόν, τρόπους να αντιμετωπίσει τον πόνο, ότι πόνος και αν είναι αυτός, σωματικός, ψυχικός, πνευματικός. Δείξε μου που πονάει και θα σου πω τι να κάνεις. Πονάει το κεφάλι; Παναντόλ έξτρα (ή άλλο παυσίπονο της επιλογής σου). Πονάει το στομάχι; Παυσίπονο. Πονάς ολόκληρος; Μορφίνη. Πονάς το δόντι; Οδοντίατρος. Και ούτω καθεξής.
Πονάς γιατί σου λείπει κάποιος; Βρες τον, μίλα του, ξεπέρασε τον. Πονάς γιατί σε παράτησε σύξυλο/η ο άνθρωπος που νόμιζες ήταν δικός σου; Πιές, πέρασε χρόνο με φίλους, βρες ένα χόμπυ, πέρνα καλά. Πονάς γιατί απλώς πονάνε τα μέσα σου; Σκέψου, ξεπέρασε το, ή παραιτήσου (χιντ: Μην παραιτηθείς!).
Αλλά τι κάνεις για τη φαγούρα, το σαράκι, το κομματάκι αυτό απο καλαμπόκι καρφωμένο στα δόντια σου που δε μπορείς να αγνοήσεις; Το οποίο, ακόμα χειρότερο, όσο προσπαθείς να αγνοήσεις τόσο πιο πολύ δε μπορείς; Ακόμα και όταν ξέρεις πως είναι καταστροφικό, ψυχοφθόρο στην καλύτερη;
Έλα μου ντε.
No comments:
Post a Comment