"Αυτός που δεν καταλαβαίνει τη σιωπή σου δεν πρόκειται να καταλάβει ούτε και τις σκέψεις σου" - Έλμπερτ Χάμπαρντ

Έχω τόσα να σου πω, αλλά δεν έχω τις λέξεις. Και επιλέγω τη σιωπή, κι ας μην την καταννοήσεις ποτέ.

"Μην μπερδέψεις ποτέ το προσωπικό σου συμφέρον με την ηθική. Μην ταυτοποιήσεις ποτέ τους εχθρoύς των προνομίων σου με τους εχθρούς του σωστού" - Μαξ Λέρνερ

Πιστεύουμε πως το άδικο δεν είναι άδικο όταν το κάνουν καλά παιδιά σας εμάς. Πως απο καπρίτσιο, ζήλεια, ψώνιο ή ακόμα και απο πόνο, δικαιολογημένο ή αυθυποβαλλόμενο, δικαιολογούμαστε να πούμε ή να πράξουμε πράγματα που σε άλλους τα θεωρούμε κατάπτυστα. Πράγματα που καταδικάσαμε. Πράγματα που θα καταδικάσουμε και στο μέλλον. Αλλά επειδή εμείς είμαστε "καλά παιδιά", τα κάνουμε, και χεστήκαμε για το πως επηρεάζουν αυτά τα πράγματα ανθρώπους που μας είχαν κοντά τους.

Δεν είναι έτσι όμως. Το σωστό είναι σωστό και το λάθος λάθος, άσχετα πως μας επηρεάζει εμάς σε προσωπικό επίπεδο. Άσχετα αν μας συμφέρει ή όχι. Άσχετα απο το πόσο εύκολο είναι να δαιμονοποιήσουμε όλους τους άλλους αντί να κοιτάξουμε -επιτέλους!- μέσα μας και να κάνουμε κριτική και στους εαυτούς μας και όχι μόνο στους άλλους. Γιατί; Ίσως γιατι φοβόμαστε τι θα βρούμε αν κοιτάξουμε και προς τα μέσα, έτσι, για αλλαγή. Ίσως επειδή φοβόμαστε να παραδεχτούμε πως τα λόγια μας, αυτά που λέγαμε τόσο καιρό, δε συμβάδισαν με τις πράξεις μας όταν το μαχαίρι έφτασε στο κόκκαλο. Ίσως επειδή δεν τολμάμε να παραδεχτούμε πως δεν είχαμε το θάρρος της γνώμης μας, και όταν έφτασε εκείνη η ρημάδα ώρα μηδέν, η "ηθική" μας, το σωστό, οι αμπελοφιλοσοφίες μας και οι πολυαγαπημένες μας θεωρίες εξφενδονίστηκαν απο το παράθυρο για χάρη ενός εντελώς προσωπικού "μίσους", για χάρη του εγωισμού μας. Ίσως γιατί ξέρουμε πως θα το κρίναμε αυστηρά σε κάποιον άλλο, και δεν θέλουμε καν να αναλογιστούμε πως όταν ήταν η σειρά μας κάναμε την πάπια.

Και έτσι διώχνουμε κλωτσηδόν όλους εκείνους που θα μας θυμίσουν, θέλοντας και μη, πως άλλα λέγαμε και άλλα κάναμε. Όλους εκείνους που θα μας θυμίζουν και με την όψη τους μόνο πως προτιμήσαμε το συμφέρον μας και τον εγωισμό μας απο την κοσμοθεωρία που αναμασούσαμε για τόσο καιρό. Τους αντικαθιστούμε με αυτούς που θα μας χαιδέψουν τα αυτιά όσο έχουν να κερδίσουν κάτι απο αυτό. Γιατί, θα μου πεις. Δεν το ξέρουμε πως είναι αριβίστες; Δεν το είδαμε ιδίοις όμμασι; Πιθανόν να βαυκαλιζόμαστε. Γιατί είναι πιο εύκολο να μην ακούσεις τη συνείδηση σου όταν σου χαιδεύουν τα αυτιά. Δεν θα κρατήσει για πάντα όμως. Και όταν δεν θα έχουν να κερδίσουν κάτι απο μας, θα μας χτυπήσουν και εμάς όπως έκαναν και με άλλους. Και τότε, μόνο τότε, θα συνειδητοποιήσουμε πόσο πολύτιμοι είναι στη ζωή άνθρωποι που θα μας πουν:

"Το σωστό δεν παύει να είναι σωστό. Ειδικά όταν δε μας συμφέρει."

“Ένα πράγμα που γουστάρω στη jazz, μικρέ, είναι πως δεν έχω ιδέα τι ακολουθεί μετά. Εσύ έχεις;” ― Μπιξ Μπέιντερμπεκε

Όχι, για να μη σου μπουν ιδέες, δεν έχει να κάνει με εσένα, αν και τον κόβω και τον πετάω στη φωτιά πως η βεβαιότητα σου πως αφορά εσένα άγγιξε 100%. "Αυτό το τραγούδι δεν είναι για σένα" που είπαν και τα Διάφανα Κρίνα.

Ούτε και με εσένα έχει να κάνει, διαφορετικέ άνθρωπε. Ελπίζω να περνάς καλά.

Έχει να κάνει με άλλα πράγματα. Έχει να κάνει με απλά ερωτήματα. Έχει να κάνει με δύσκολα ερωτήματα. Κάποια απο αυτά είναι και τα δύο.

Λένε πως κάπου στην ηλικία μου, μπορεί και πιο πριν, γίνεσαι αυτός που θα είσαι το υπόλοιπο της ζωής σου. Και εδώ είναι η πιο δύσκολη ερώτηση απο όλες: έγινα;

Σίγουρα δεν είμαι παιδί πια.

Σίγουρα δε νιώθω ενήλικας ακόμα.

Δεν ξέρω. Ξέρω πως όσο μεγαλώνω χάνω την υπομονή μου για μαλακίες, που κάποτε είχα υπομονή για μαλακίες με το τσουβάλι. Με μαθαίνω καλύτερα σε κάποια πράγματα, και όμως, ευτυχώς και δυστυχώς, δεν παύω να με εκπλήσσω μερικές φορές. Και με τον καλό τρόπο, και τον κακό. Μαθαίνω να εκτιμώ καλύτερα κάποια πράγματα, και μερικές φορές διαπιστώνω, με μια σχεδόν μπρεχτική αποστασιοποίηση, πόσο ψυχρός και σκληρός μπορώ να γίνω όταν νιώσω πως κάποιος με περνάει για μαλάκα. Με ξαφνιάζει ευχάριστα πως, παρόλα αυτά, δεν έχω γίνει ο εκδικητικός μαλάκας της γειτονιάς. Επ' ευκαιρία, κάποιοι απο εσάς τους γνωστούς μου που έχετε χεσμένη τη φωλιά σας...ξέρω πολύ περισσότερα απο όσα νομίζετε. Επιλέγω να μην μιλήσω.  Ξέρετε ποιοί είστε.

Διαπιστώνω, με μια μελαγχολία που αγγίζει σενάριο του Κάουφμαν, πως κάπου στην πορεία εκείνο το ρομαντικό πλάσμα που ζούσε μέσα μου πέθανε. Ή έστω, πως είναι στα τελευταία του. Βλέπω πως απο τη μια προσπαθώ με νύχια και με δόντια να το κρατήσω ζωντανό, και απο την άλλη, νιώθω πως είναι ήδη νεκρό. Αρνούμαι να το θάψω. Σιχαίνομαι που πέθανε. Φοβάμαι χωρίς αυτό. Φοβάμαι πως θα γίνω, σιγά σιγά, με μαθηματική ακρίβεια, κωλόπαιδο του κερατά.

Έπαψα να ελπίζω πως θα βρω αυτό που έψαχνα όλη μου τη ζωή, και όμως, με μια εγωιστική ξεροκεφαλιά, δεν μπορώ να κάνω το βήμα προς την αντίπερα όχθη του "απλώς περνάω καλά και ότι κάτσει". Δε μπορώ ρε φίλε, δε βγαίνω, πως το λένε; Σχεδόν τριάντα χρονών γαϊδούρι. Ο καιρός που μπορούσα να το κάνω αυτό πέρασε, και δε δικαιούμαι να επικαλεστώ κρίση μέσης ηλικίας για τουλάχιστον άλλα δέκα χρόνια.

Τι σκατά είμαι; Ένας μετέφηβος κβαντικά κλειδωμένος σε ένα μεταιχμιακό στάδιο; Ένα ώριμο πιτσιρίκι; Ή ένας ανώριμος άντρας; Ή μήπως απλώς πρέπει να κόψω τον πολύ καφέ και τα τσιγάρα και να πάω, επιτέλους, για ύπνο;

Εδώ που τα λέμε, όμως, δε νιώθουμε όλοι πάνω κάτω έτσι μερικές φορές;

"Να απολαμβάνεις όσα θέλεις, να υπομένεις όσα πρέπει" - Γιόχαν Γόλφγκανγκ Φον Γκαίτε

Κάτι το οποίο γίνεται όλο και πιο δύσκολο, πίστεψε με. Και ξέρεις και κάτι; Ε λοιπόν, όχι. Αρνούμαι. Αρνούμαι να κάνω το πολιτισμένο, πεφωτισμένο ον και να μην αντιδράσω. Γιατί, πραγματικά, είσαι το κάτι άλλο...

Δεν είμαι σίγουρος με τι τρόπο το εννοώ. Αν είναι καλό ή κακό, θετικό ή αρνητικό, προσβολή ή κομπλιμάν. Μαζί σου απλά δεν ξέρω πια. Ίσως γι' αυτό και να χαλιέμαι τόσο. Επειδή πάντα μου άρεσε να προσπαθώ να ξέρω τι γίνεται μέσα μου, που βαδίζω, αν συμπαθώ ή αντιπαθώ κάποιον, και μου το 'χεις καταρρεύσει το σύστημα. Αν ήμουν το Μέητριξ, έγινες ο Νήο, αν ήμουν Ντεθ Σταρ έγινες τορπίλη φωτονίων και αν ήμουν πρόθυμος να γίνω για άλλη μια φορά Τόκυο, για άλλη μια φορά θα γινόσουν Γκοτζίλα.

Φταίω, δεν το αρνούμαι. Είχες πιο πολλές ευκαιρίες απο οποιονδήποτε άλλο στη ζωή μου. Γιατί στις έδωσα, θα μου πεις...δίκιο έχεις. Δεν έπρεπε. Αλλά έχεις αυτό το πράγμα που μπορείς και καταπιέζεις το νου και τη λογική του άλλου, μπορεί εσκεμμένα, μπορεί άθελα σου. Το μόνο που μένει είναι το συναίσθημα το οποίο θέλει, πάντα, δεν πα να σε 'χει βάλει στη black list ο ίδιος ο θεός, να σου δώσει ακόμα μια ευκαιρία. Αλλά νομίζω και αυτό ακόμα έχει όρια. Και συ...τι να πω. Ακόμα και τώρα, αν στα πω, δε θα δεχτείς καν να αναλογιστείς το ενδεχόμενο να μην συμπεριφέρθηκες σωστά.

Μη με αποκαλείς φίλο σου. Όχι αν δεν το εννοείς. Δεν θα συμβιβαστώ άλλο με αυτό το ψίχουλο.

Ποιό CERN και μαλακίες...

ΝΑΙ, ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ! Μόλις συνειδητοποίησα πως το internet δεν δημιουργήθηκε, όπως πιστεύεται ευρέως, απο τον Tim Berners Lee. Δημιουρήθηκε (δεν είναι τυπογραφικό) απο το Ελλάντα, απλώς δεν είχαμε την τεχνολογία να το διαδώσουμε στον κόσμο. Είπαμε πως θα την δημιουργούσαμε την τεχνολογία σε κάποια φάση, αλλά κλασσικά το αφήσαμε για την τελευταία στιγμή και μας πρόλαβε άλλος. Και κάπου εδώ να εξηγήσω το σκεπτικό μου.

Η παρούσα μορφή του internet και η Ελλάδα των τελευταίων, ας πούμε πενήντα χρόνων παρουσιάζουν τρομακτικές ομοιότητες.

α) Είσαι ο'τι δηλώσεις. Νομίζω δεν χρειάζεται εξηγήσεις. Ο Μητσάρας απο την κάτω Αυγοσαλατιώτισσα που δήλωνε κριτικός τέχνης έχοντας διαβάσει εκτενώς "μικιμάου" και Μπλεκ δεν διαφέρει απο τον art_critic86 που θάβει τον Πικάσσο επειδή τον θεωρεί ακαταλαβίστικο και η ενασχόληση του στο θέμα φτάνει το πολύ μέχρι το να κάνει ένα μάθημα "τέχνης" στο γυμνάσιο, όπως και δε διαφέρει η Κούλα απο τα Ανωκάτω Πετράλωνα που λέει πως η Βανδή αντιγράφει τη Βίσση με την Amanda Bieber που λέει...ο'τι λέει, τέλος πάντων.

β) Η γνώμη σου είναι η μοναδική γνώμη που μετράει. Όπως κάθε Ελληνάρας που αναπτύσσει την κοσμοθεωρία του και την κοινωνικοπολιτικοοικονομικές του απόψεις, έτσι και ο μέσος χρήστης των fora ή άλλων social media. Αν τύχει να μπεις σε ταξί που το οδηγεί ακροδεξιός ταρίφας ξέρεις ήδη τι εννοώ. Τι πάει να πει "επιχείρημα", κύριος; Για σε παρακαλώ πολύ! Αυτή είναι η γνώμη μου και αν δε σου αρέσει είσαι μαλάκας! Φάε τώρα προσβολές και χλεύη που τόλμησες να έχεις γνώμη διαφορετική απο τη δική μου, σάπιε, ε σάπιε.

γ) Το βρισίδι είναι το default setting. Ο Ελληνάρας έχει τη χριστοπαναγία σαν την καλημέρα. Γλώσσα η οποία θεωρείται κοινωνικό faux-pas στην Ελλάδα πολλές φορές περνάει όχι απλώς ασχολίαστη, μα απαρατήρητη. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στο σημερινό internet. Αν δε με πιστεύετε, πηγαίνετε δείτε τα μέσα σχόλια των videos στο youtube.

δ) Ο δικοπαδισμός (και πάλι, όχι, δεν είναι τυπογραφικό). Όπως ο Bieber, τα viral videos και η κάθε μαλακία που πλήττει το ανθρώπινο γένος megabyte με megabyte, γουστάρουμε να διχαζόμαστε και να φανατιζόμαστε. Ο Γιωργάκης έχει λεφτά, ο Κωστάκης είναι το χειρότερο πράγμα μετά απο τον καρκίνο των μαλλιών, ο Bieber είναι ταλαντούχος, οι One Direction είναι για ΓΤΠΚ... Γενικώς, γουστάρουμε να βρίσκουμε άτομα που μισούν το ίδιο πράγμα με μας (ή μισούμε ο'τι μισεί και η μάζα που μας τραβάει/συμφέρει πιο πολύ) και να δημιουργούμε αλλοπρόσαλλες και εγκεφαλικά νεκρές τζιχάντ.

ε) Οτιδήποτε πεις (και το εννοώ, οτιδήποτε) θα χρησιμοποιηθεί εναντίον σου ώστε να αποδειχθεί πως είσαι γκέι. Αυτό είναι αρκετά αυταπόδεικτο ώστε να μη χρήζει εξήγησης. 

"Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια..."

...το βλέπω συχνά στα διάφορα feeds μου, σε διάφορες παραλλαγές του τώρα τελευταία. Δεν ξέρω γιατί. Είναι μήπως le mot du jour (ή, μάλλον, l'expression du mois) και μόνο εγώ δεν έχω πάρει το memo; Δεν ξέρω.

Ολοι μας ξέρουμε την αρχική έκφραση. "Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια, κάνε λεμονάδα". Δηλαδή όταν η ζωή/μοίρα/κόσμος φέρνει προς το μέρος σου κάτι ξινό/δυσάρεστο, μετάτρεψε το σε κάτι γλυκό/ ευχάριστο. Αισιόδοξο, δε μπορώ να πω. Δε μπορώ να πω πως το συμμερίστηκα ποτέ, όμως. Ίσως επειδή πάντα μου άρεσε γευστικά το έρμο το λεμονάκι που παρομοιάστηκε για τις ανάγκες της έκφρασης με το υβρίδιο του Στάλιν με κουτσουλιά στο κούτελο. Ίσως φταίει και πως το έβρισκα και ολίγον τι μοιρολατρικό (και ας είχα πέσει και ο ίδιος στην παγίδα της μιζέριας για περισσότερο καιρό απο όσο θέλω να παραδεχτώ). Όπως και να 'χει. Η έκφραση αυτή μου καθόταν πάντα στο λαιμό. Ώσπου άκουσα μια παραλλαγή της πριν απο περίπου δυο χρόνια (ελαφρώς αλλαγμένη ώστε να σταθεί out of context).

"Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια, μην κάνεις λεμονάδα. Απαίτησε απο τη ζωή να πάρει τα λεμόνια πίσω! Θύμωσε! Δε θέλω τα κωλολεμόνια σου, τι να τα κάνω; Απαίτησε να δεις τον υπεύθυνο της ζωής. Κάνε τη ζωή να καταραστεί την ώρα και τη στιγμή που πίστεψε πως μπορούσε να σου δώσει λεμόνια. Ξέρεις ποιος είμαι; Είμαι ο τύπος που θα κάψει το σπίτι σου, με τα λεμόνια. Θα εφεύρω ένα αυτοαναφλεγόμενο λεμόνι που θα κάψει το σπίτι σου!"

Και γω το μόνο σχόλιο που μπορώ να κάνω, είναι ένα ξεγυρισμένο "εεεεεετσι".


Υ.Γ: Που την άκουσα; Στο Portal 2, κυρίες και κύριοι. Σε ένα βιντεοπαιχνίδι. Αλλά ξέρω, τα σνομπάρετε κάποιοι απο εσάς, θεωρείτε πως είναι χαζά, ανόητα παιχνιδάκια για παιδιά. Κοσμοθεωρία σε ένα βιντεοπαιχνίδι, ε; Μάθατε και κάτι καινούριο σήμερα.

"Στου Κουνγκ Φου την πόρτα, αν σε παίρνει βρόντα"

Όπως σας υποσχέθηκα, αυτό είναι το δεύτερο και προς το παρόν τελευταίο μέρος της λίστας λέξεων και εκφράσεων που, ενώ δεν υπάρχουν, θα έπρεπε.

Χαμηλεπίπεδος/η, ο/η (ουσιαστικό) : Άτομο χαμηλού εγκεφαλικού ή/και πνευματικού επιπέδου που όμως θεωρεί ευατόν ως κάτοχο μάστερ στην ανθρωπιά, το χιούμορ και πολλά άλλα. Αργά ή γρήγορα οι χαμηλεπίπεδοι σπάνε τόσο πολύ τα νεύρα των γύρω τους που τρώνε πολιτισμική παντόφλα (βλ. λήμμα).

Βροντόσαυρα, η (ουσιαστικό) : Η νταρντάνα ή/και φωνακλού γυναικα με κακό χαρακτήρα. Η Βροντόσαυρα αρέσκεται στο να γκρινιάζει και να απολαμβάνει να γκρινιάζει. Όταν δεν έχει λόγο να γκρινιάξει, γκρινιάζει για την έλλειψη λόγων να γκρινιάξει. Αν μπεις στην παγίδα να διαφωνήσεις μαζί της, είναι λες και έχει καταπιεί ντουντούκες για πρωινό. Η βροντόσαυρα μιλάει πολύ και δυνατά και αν δει πως δεν πτοείσαι, το γυρνάει σε προσβολές σε χρόνο dt.

Φαλαινοθηλυκό, το (ουσιαστικό) : Συνώνυμη λέξη της βροντόσαυρας (βλ. λήμμα), αλλά στο ακόμα πιο large.

οχιάλη, η (ουσιαστικό) : Ανεξαρτήτος φύλου, ύπουλο και κακό άτομο με ίσες δόσεις κουτοπονηριάς και κακών σκοπών, με έλλειψη ντροπής. Η οχιάλη θεωρεί τον εαυτό της ίσο με τον Μοριάρτι, ενώ στην πραγματικότητα είναι πιο κοντά στον Dr. Evil απο το Austin Powers.

Ντεζα κλου, το (ουσιαστικό) : Πόσα hints να ρίξεις πια; Το ριξες μια και δεν το έπιασε, το ριξες δύο και δεν το έπιασε, το ριξες τρεις, τέσσερεις, ε, απο εκεί και μετά γίνεται ντέζα κλου.

Χιαρστζονίτιδα, η (ουσιαστικό): Σπάνιας μορφής πάθηση, κατα την οποία κάποιος που είναι ως εκείνη τη στιγμή πράος ξεσπάει σαν καταιγίδα και όποιον πάρει ο χάρος. Στη χιαρστζονίτιδα ήπιας μορφής, ο ασθενής ξεσπάει και αμολάει πράγματα τα οποία τόσο καιρό κρατάει μέσα του. Σε κάποιες περιπτώσεις, ο ασθενής το παρακάνει με αποτέλεσμα να εξελιχθεί σε ήπιας μορφής γκρίνο ή βροντόσαυρα και, εαν δεν δεχθεί άμεσα θεραπεία προσγείωσης στην πραγματικότητα, σε κανονικό γκρίνο ή βροντόσαυρα (βλ. λήμματα).

Δενεχολογία, η (ουσιαστικό) : Όταν βουβαίνεσαι απο κάποια εξαιρετικής κλίμακας βλακεία ή κακία, τότε λέμε πως έπαθες δενεχολογία. 

Δινολόσαυρος, ο (ουσιαστικό) : Υβριδικό είδος ενθρώπου και σπάνιου δεινόσαυρου που στις διανθρώπινες σχέσεις τα δίνει όλα σχεδόν απο την αρχή χωρίς να κρατάει πισινές. Όταν ένας Δινολόσαυρος συναντήσει Ταπαιρνολόσαυρο (βλ. λήμμα), ακολουθεί καταστροφή.

Ταπαιρνολόσαυρος, ο (ουσιαστικό) : Υβριδικό είδος ανθρώπου και καθόλου σπάνιου δεινόσαυρου, που στις διανθρώπινες σχέσεις ακολουθεί τον εξής τρόπο κυνηγιού: Σταδιο πρώτο - Ο ταπαιρνολόσαυρος εκπέμπει φερομόνες που σε κάνουν να νιώθεις χημεία μαζί του. Στάδιο δεύτερο - Ο ταπαιρνολόσαυρος σε κάνει να πιστεύεις πως σε πάει με τα χίλια και πως αυτή είναι η αρχή μιας όμορφης φιλίας ή σχέσης. Στάδιο τρίτο - Ο ταπαιρνολόσαυρος περνάει πολύ χρόνο μαζί σου μέχρι να κολλήσεις. Στάδιο τέταρτο - Ο ταπαιρνολόσαυρος βαριέται και ασχολείται με τις υπόλοιπες τρεις ντουζίνες θύματα τα οποία κυνηγάει ταυτόχρονα και οι σχέσεις του μαζί του είναι ακριβώς όπως και αυτή που έχει μαζί σου. Στάδιο έκτο - Ο ταπαιρνολόσαυρος περιμένει μέχρι να χαλαστείς, ενίοτε ρίχνοντας σου ένα βλέμμα ή κουβέντα μόνο και μόνο για να μη χάσεις ενδιαφέρον. Στάδιο έβδομο - Γίνεσαι μπουφές. Οι ταπαιρνολόσαυροι τρέφονται συνήθως με το αντίθετο φύλο.

Αλεπουστιά, η (ουσιαστικό) : Πουστιά τέτοιας απίστευτης πονηριάς, που όσο και αν σε χαλάσει, ένα κομμάτι σου δεν μπορεί παρά να θαυμάσει το σχεδιασμό και τη νοημοσύνη που τη γέννησε. Να μην συγχέεται με την αλενπρουστιά (βλ. λήμμα).

Αλενπρουστιά, η (ουσιαστικό) : Η γρήγορη αλλά παρόλα αυτά ασφαλής οδήγηση που κάνει κάποιος που βιάζεται, η οποία παρόλα αυτά τρομάζει τους συνεπιβάτες και κάνει ρεκόρ σε διάνυση απόστασης σε συνάρτηση με το χρόνο. Αλενπρουστιές κάνουν συνήθως οι Νικιλάντες (βλ. λήμμα). "Κόψε τις αλενπρουστιές, έχουμε άλλες δυο ώρες μέχρι να αρχίσει η ταινία!"

Θεοτόκυο ντριφτ, το (ουσιαστικό) : Όταν είσαι επιβάτης ή συνοδηγός σε όχημα που οδηγείται τόσο γρήγορα, βίαια και ατσούμπαλα που μέχρι να φτάσεις έχει φτάσει η καρδιά στο στόμα, το στομάχι στα πόδια και η ψυχή στην Κούλουρη, τότε βιώνεις ένα Θεοτόκυο ντριφτ. Ετυμολογικά, σύγχρονες μελέτες διέψευσαν πως η ονομασία οφείλεται στα αλλεπάλληλα "ω θεέ μου" που λες απο μέσα σου. "Απαπά, δεν ξαναμπαίνω σε λεωφορείο να κάνω Θεοτόκυο ντριφτ!"

Νικιλάντας, ο (ουσιαστικό) : Έλληνας οδηγός που θεωρεί πως αν πήγαινε κόντρα με το Σουμάχερ, όχι μόνο θα κέρδιζε, αλλά και πως θα ξεφτίλιζε το Μίκαελ. Μόνο αρσενικού γένους.

Γκρίνος, ο (ουσιαστικό) : Το αρσενικό της βροντόσαυρας (βλ. λήμμα).

Οιστρογότθος/α, ο (ουσιαστικό) : Είδος ανθρώπου που όταν έχει οίστρο μετατρέπεται σε γότθο (τους βάρβαρους, όχι τους goth), είτε πειράγματος, είτε χαβαλέ είτε οτιδήποτε. Τον οιστρογότθο δεν τον σταματάς καθόλου, μα καθόλου εύκολα. "Ο Ροδρίγο έγινε τέτοιος οιστρογότθος χθες που η Ελένη μετανάστευσε άρον άρον στη Μπουρκίνα Φάσο σήμερα το πρωί για να μην τον ξαναδεί"

Ψυχρυδρία, η (ουσιαστικό) : Επιστημονικό φαινόμενο κατά το οποίο το ζεστό νερό στο θερμοσίφωνα θα τελειώσει μόνο την πλέον άβολη στιγμή (πχ είσαι τόσο σαπουνισμένος που μοιάζεις με χιονάνθρωπο), αφού τα υπέροχα υδραυλικά του σπιτιού σου θα φροντίσουν να χρησιμοποιήσουν το καυτό νερό αποκλειστικά αλλού (πχ πλυντήριο, καζανάκι ή αλλού).

Ουανγουικστάντ, το (ουσιαστικό) : One night stand, το οποίο είτε επειδή είναι ιδιαίτερα καλό είτε επειδή ένα απο τα δύο ή και τα δύο άτομα νιώθουν ντροπή για αυτό, παίρνει παράταση ζωής και βαφτίζεται "σχέση". Φυσικά είναι καταδικασμένο εξ αρχής.

Ουανμανθστάντ, το (ουσιαστικό) : Σαν το ουανγουικστάντ, αλλά μεγαλύτερης διάρκειας.

Τουφαριά, η (ουσιαστικό) : Το να ξεχειλώνει κάποιος ένα αστείο ή "αστείο" στο βαθμό που γίνεται εξαιρετικά εκνευριστικό ή και αγγίζει τα όρια της κακοήθειας. Αν δε γελάσω την 27η φορά, μεγάλε, δε νομίζω να γελάσω ούτε στην 46η, ούτε στην 81η, ούτε στην 309η. Άστο για το επόμενο επεισόδιο. Απο το αγγλικό "too far". "Ο Ιάκωβος μπήκε επίτηδες απο την πίσω πόρτα του ξενοδοχείου γιατί ο ρεσεψιονίστ θα του έλεγε καμιά τουφαριά πάλι και θα είχε άσχημα ξεμπερδέματα μαζί του"

Τουφάρης/α, ο/η (ουσιαστικό) : Αυτός ή αυτή που διαπράττει τουφαριές κατ εξακολούθηση (βλ. λήμμα). Ο τουφάρης, αν αντιδράσεις, εννιά στις δέκα φορές θα αρχίσει να λέει ατάκες του στυλ "πως κάνεις έτσι", "ένα αστείο κάναμε" κτλ και κατηγορεί εσένα για έλλειψη κατανόησης ή/και χιούμορ αντί να συνειδητοποιήσει πως α) δεν είναι ούτε κατα διάνοια όσο αστείος νομίζει πως είναι και β) ίσως να φταίει λίγο και αυτός που δεν έπιασε τα πρώτα 482 προειδοποιητικά σημάδια πως είναι τουφάρης. Οι τουφάρηδες γενικώς κατηγορούν τους άλλους για έλλειψη χιούμορ, επειδή δεν κατανοούν πως το χιούμορ δεν είναι σαν τη συνταγή του Συνταγματάρχη στα KFC: υπάρχουν και τζούφια αστεία, τα οποία όμως είναι προτιμότερα απο το "κάθε μέρα μπρόκολο" είδος του δικού τους που κλείνει το αστείο σε οίκο ευγηρίας και το σκοτώνει αργά.

Μαθούνι, το (ουσιαστικό) : Είδος εντόμου (επιστημονική ονομασία Insecto Naris) το οποίο μοναδικό σκοπό ζωής έχει να εξερευνήσει τη ρινική κοιλότητα σου, κάνοντας σε να φυσάς και να ξεφυσάς σα να πήρες ληγμένη κοκαϊνη. Τα μαθούνια πάντα επιλέγουν μια στιγμή σχετικής χαλάρωσης για να επιτεθούν.

Γενικός Σκαπανέας (αξίωμα) : Άτομο το οποίο έχει νεύρα με ένα συγκεκριμμένο άτομο και χρησιμοποιεί το (δικαιολογημένο) θυμό του για να προβεί σε μια (αδικαιολόγητη) εκστρατεία θαψίματος γενικότερης μερίδας πληθυσμού με γενικεύσεις κατευθείαν απο τα εργοστάσια κλισέ της ACME. Αν δε, ανήκεις σε αυτή τη μερίδα πληθυσμού και εσύ, μπροστάτης στην εκστρατεία μπαίνει ένα διόλου αποτελεσματικό "χωρίς παρεξήγηση" το οποίο, ίσα ίσα, έχει τα αντίθετα αποτελέσματα "Άκουσες τι μου έκανε ο μαλάκας ο Κριστιάν; Αλλά έτσι είναι όλοι οι γάλλοι, το κέρατο μου μέσα με τους σκορδοφάγους μπαγκετολάτρεις σαλιγκαρομανείς, που να τους επισκεφτεί ο Γκοτζίλα να ξεβρωμίσει ο τόπος. Χωρίς παρεξήγηση, Μαρσέλ."

Έφαγα πολιτισμική παντόφλα (έκφραση) : Σπάνιο έδεσμα που σου ταϊζεται σχεδόν με τη βία όταν συνειδητοποιείς πως είσαι ολίγον τι κατουρολίγος (βλέπε λήμμα στο προηγούμενο post) ή χαμηλεπίπεδος (βλ. λήμμα). "Οταν ο Τάκης γνώρισε τους τρεις νομπελίστες πρώην της Μαρί-Κλοντίν, έφαγε πολιτισμική παντόφλα και ντράπηκε να πει πως πουλάει κουλούρια έξω απο το βιβλιοπωλείο Αϊνστάιν"

Υποπονάω/ώ (ρήμα): Κάνω υπομονή παρά τη θέληση μου, με καταστροφικά για την ψυχική μου υγεία αποτελέσματα. Υπάρχει ένα αόρατο όριο στο πόσο μπορώ να υποπονέσω, και αν το διαβείς παθαίνεις χιαρστζονίτιδα (βλ. λήμμα). Ουσιαστικό: υποπονή.  Επίθετο: υποπονετικός. Επίρρημα: υποπονετικά. "Κάντε υποπονή/όσο μπορείς να μη γίνεις τρελός/κάντε υποπονή/ μια κεφαλία μη δώσεις στη σιδεριά" -άσμα.

"Όποιος κατουράει στη θάλασσα, το βρίσκει στο αλάτι" - παροιμία

Δεν έχω κάποια ιδιαίτερη σκέψη να μοιραστώ μαζί σας σήμερα. Μόνο μικρές σκέψεις, με την προοπτική να γίνουν μεγάλες ή/και όμορφες, αλλά παραείναι σε πρώιμο στάδιο ακόμα. Αντ' αυτού, θέλω να μοιραστώ μαζί σας μερικές παλαιότερες, όχι ακριβώς σκέψεις, αλλά αποστάξεις σκέψεων για καθημερινή χρήση. Σαφώς επηρρεασμένο απο το Πλαθολόγιο λέξεων του Καλοβυρνά, το παρόν είναι η πρώτη δόση μιας λίστας λέξεων και εκφράσεων που έχω κατα καιρούς χρησιμοποιήσει που, ενώ δεν υπάρχουν επίσημα, θα έπρεπε.

Αμηχανικές (επίθετο): α) κινήσεις: Οι κινήσεις που κάνει ένα -διακριτικό- άτομο όταν άθελα του παρεβρίσκεται σε δημόσια ενσταντάντε νεοσύστατου ζευγαριού, πχ να κοιτάει για πέντε λεπτά το τσιγάρο του ή να καρφώνει τα μάτια του στην τηλεόραση ότι μαλακία και να παίζει, αποφασίζει εκείνη τη στιγμή να τσεκάρει το κινητό του λες και έχει 3223694569326 μηνύματα που δεν έχει διαβάσει κτλ.

β) λέξεις: To αντίστοιχο λεκτικό, αλλά και οι παπαριές που λέμε αυτόματα σε άβολες περιπτώσεις για να μην ενοχλήσουμε, μεν, τον άλλο, το κάνουμε με τον τρόπο μας, δε. "Βασικά εγώ πιστεύω πως δεν έχεις δίκιο, αν και έχεις δίκιο, αλλά δεν μπορώ να το πω για να μην ενοχλήσω τον άλλο, και προς θεού είναι λογικό αυτό που λες αλλά προς θεού μην φανεί πως παίρνω το μέρος σου"

Ζαμσβουνιές, οι (ουσιαστικό): Οι ατάκες που πετάει ένα -όχι και τόσο διακριτικό- τρίτο άτομο σε ένα ζευγάρι μπας και συνειδητοποιήσουν ότι δεν είναι μόνοι τους και δεν είμαστε αναγκασμένοι να κολλάμε μετά απο τα μέλια ούτε να ακούμε τις ζαμανφουνιές τους (βλ. λήμμα). Άσε που τα μέλια μαζεύουν μυρμήγκια σε χρόνο dt και οι ζαμανφουνίες προκαλούν εγκεφαλικές κακώσεις.

Ζαμανφουνιές, οι (ουσιαστικό): Τα εντελώς ξενέρωτα μα και αναληθή, σε τελική ή/και μετέπειτα ανάλυση γλυκόλογα που ανταλλάσει ζευγάρι στα μέλια του. "Μπορεί να σε ξέρω μόλις πέντε μέρες, Αλέκο, αλλά θέλω να κάνω παιδιά μαζί σου και να γεράσουμε μαζί στο Κολοράντο"

Εξφάκτορι, το (ουσιαστικό): εγχώρια βιομηχανία ανεξαρτήτου επωνυμίας η οποία κάθε χρόνο παράγει ανελλιπώς "καλλιτέχνες" δεύτερης, τρίτης ή και τέταρτης κλάσης, οι οποίοι αντλούν γενετικό υλικό απο το ίδιο DNA όπως και οι κατσαρίδες με περίοδο, δηλαδή επιβιώνουν μέχρι να συναντήσουν παντόφλα και αρπάζονται με το παραμικρό.

Τηλεόργιο, το (ουσιαστικό): Τηλεπαθητικό φαινόμενο κατά το οποίο μεγάλη μερίδα πληθυσμού με λίγα -σε πρώτη ανάλυση- μεταξύ τους κοινά χαρακτηριστικά προσβάλλεται απο ανεξήγητη πόρωση με κάποια άσχετη λαλακία, πχ ριάλιτι, κουτσομπολιό, ροζ ντιβιντί κάποιας άκυρης μοντέλας, η φάρμα του φέησμπουκ, το πουλάκι τσίου κτλ. Οι προσβληθέντες μετατρέπονται σε τηλεζόμπι (βλ. λήμμα).

Τηλεζόμπι, το (ουσιαστικό): Όσοι εφαρμόζουν το ρητό "εδώ ο κόσμος χάνεται και το μ**** χτενίζεται", ιδιαιτέρως όταν ο κόσμος είναι δίπλα σου και το μ***** μακριά και απο τη δική του οπτική γωνία, να κι αν χαθεί ο κόσμος, να κι αν δε χαθεί.

Πατατανγκό, το (ουσιαστικό): Ο άβολος και αμήχανος χορός πράξεων και λέξεων σε ένα φλερτ που δεν ξέρεις που οδηγεί ή αν καλά καλά υπάρχει ή είναι της φαντασίας σου και, όταν εκδηλωθεί οδηγεί σε Βατερλό. Το πατατανγκό μπερδεύεται συχνά με το γουίλδεϊ-γουόντδεϊ (βλ. λήμμα).

Γουίλδεϊ-γουόντδεϊ, το (ουσιαστικό): Όπως το πατατανγκό, αλλά με αίσιο τέλος. Συνήθως είναι μεγαλύτερης διάρκειας και σπάει τα νεύρα στους πάντες εκτός απο αυτόν που το παρατείνει. 

Ηλιθιοθεραπεία, η (ουσιαστικό): Ο συγχρωτισμός με ηλίθια όντα για να τονώσουμε το ήδη λανθασμένα τοποθετημένο ηθικό μας.

Μπρος καημός και πίσω Ρέμος (έκφραση): Το να ακούς τραγούδια -και να τα τραγουδάς και δυνατά μάλιστα- όταν έχεις νταλκά/ντέρτι, τα οποία δε θα άκουγες υπο φυσιολογικές συνθήκες που να μην είχε μείνει ούτε για δείγμα άλλο cd, βινύλιο, κασέτα, mp3 ή μουσικό όργανο σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Τηλαντιπάθεια, η (ουσιαστικό): α) Η ικανότητα να μπορείς με ένα και μόνο βλέμμα, ή, σε ακραίες περιπτώσεις, μόνο με την παρουσία στον ίδιο χώρο, να μαντέψεις όλες τις βιτριολικές κακίες που έχει στο μυαλό του άλλο πρόσωπο. 
β) Το να μη χωνεύεις κάποιον τόσο πολύ, που ακόμα και μετά που θα έχει φύγει να μένει ένα συννεφάκι αντιπάθειας γύρω απο εκεί που βρισκόταν.

Χασευκαιρίας, ο (ουσιαστικό): Μυθικό πλάσμα το οποίο αρέσκεται στο να αναριθμεί, συνήθως χωρίς πρόκληση, όλες τις ευκαιρίες τις οποίες έχασε στη ζωή του, και το πως για ότι έχει πάει στραβά στη ζωή του φταίνε άλλοι και ποτέ ο ίδιος κτλ.

Μεγουδεμεγού, το (ουσιαστικό): Απο το "με γουστάρει, δε με γουστάρει". Άτομο το οποίο σπας το κεφάλι σου να καταλάβεις αν σε γουστάρει ή αν είναι απλώς έξτρα φιλικό με διπλή πίτα. Επτά στις δέκα φορές, είναι αμωρή ή σπασοφλέρτης (βλ. λήμματα).

Κολλοβδέλλα, η (ουσιαστικό): Συνομοταξία δίποδων όντων, που όσο κι αν προσπαθείς να αποφύγεις ή να απομακρυνθείς απο δαύτα προσκολλόνται ακόμα πιο σθεναρά. "Η πρώην μου αποδείχθηκε κολλοβδέλλα μετά το χωρισμό"

Κατουραλίγος, ο (ουσιαστικό): Φιλάρεσκος άνθρωπος που, αν πιστέψεις τα λεγόμενα του, είναι το απαύγασμα του ανθρώπινου DNA και πνεύματος. Αν και συγγενεύει στενά με τον χασευκαιρία (βλ. λήμμα), εκεί που ο χασευκαιρίας χρησιμοποιεί την κακομοιριά, το άδικο και το πνιγμένο δίκιο του, ο κατουραλίγος απλώς κομπάζει.

Καρμικό βαμπίρ, το (ουσιαστικό): Συνομοταξία δίποδων όντων, τόσο κωλοχαρακτήρες που κυριολεκτικά απομυζούν την καλή διάθεση των γύρω τους και τρέφονται με αυτήν, αφήνοντας πίσω τους μαύρα σκατοσύννεφα κακίας. Τα καρμικά βαμπίρ κάποια στιγμή σκάνε απο το πολύ φαγητό και αποδεικνύεται πως μέσα τους είχαν μόνο αέρα.

Αμωρή, η (ουσιαστικό): Κοπέλα που ενώ ανταποκρίνεται στο φλερτ (ενίοτε το ξεκινάει, κιόλας) και απαντάει στα (ξεκάθαρα) υποννοούμενα προκλητικά, όταν έρθει η ώρα και η στιγμή που θα μιλήσεις ξεκάθαρα για να μην υπάρχει αμφιβολία λακίζει και ισχυρίζεται πως απλώς σε βλέπει σα φίλο τόσο καιρό. Δεν έχει διευκρινιστεί ακόμα αν αυτό αποτελεί απόπειρα τόνωσης ηθικού ή κάλου στον εγκέφαλο. "Αει μωρή, αμωρή!"

Σπασοφλέρτης, ο (ουσιαστικό): Το αρσενικό της αμωρής (βλ. λήμμα).

Ντέζα μπουλ, το (ουσιαστικό): Όταν ακούσεις για πολλοστή φορά τις ίδιες μαλακίες, στο βαθμό που απορείς μήπως κάτι δεν πάει καλά με σένα. Απο το αγγλικό bullshit. Συνώνυμο: Ντεζα Μου.

Ντέζα φτου, το (ουσιαστικό): Όταν κάποιος κάνει για πολλοστή φορά κάτι κατάπτυστο, επιβεβαιώνοντας το ποιόν του. Μα κι εσύ, τι περίμενες;

Ντέζα who, το (ουσιαστικό): α) Όταν προσπαθείς απεγνωσμένα να θυμηθείς  το όνομα ενός ηθοποιού σε μια ταινία/σειρά/παράσταση ή κάτι άλλο και είναι στην άκρη της γλώσσας σου μα δε βρίσκει τον έρμο το δρόμο προς τα έξω. 
β) Όταν προσπαθείς να θυμηθείς το όνομα κάποιου που σου έχει συστηθεί τουλάχιστον οχτώ φορές μα τώρα που τον έχεις μπροστά σου δε σου έρχεται με την καμία.

Ντέζα που, το (ουσιαστικό): Όταν δεν μπορείς να προσδιορίσεις που και πως ξέρεις κάποιον που βλέπεις. Κάτι σου θυμίζει, αλλά που και πως κανείς δεν ξέρει. 

Ντέζα ξου, το (ουσιαστικό): Απόπειρα απομάκρυνσης κολλοβδέλλας (βλ. λήμμα).

"Η τεμπελιά είναι σαν τον αυνανισμό: στην αρχή είναι ευχάριστο, αλλά στην τελική γαμάς τον εαυτό σου" - Άγνωστος

Σοφά λόγια, για κάποιον άλλο. Γιατί, δυστυχώς, και σε αυτές τις λέξεις, όπως και σε όλα τα ρητά της ίδιας (μορφολογικής ή εννοιολογικής) μορφής, ο κάθε άνθρωπος διαβάζει τις εξής, αόρατες, φασματικές λέξεις στο τέλος: "εκτός απο εμένα".

Και ίσως έχω πέσει λίγο σε αυτό το τριπάκι αυτές τις μέρες. Με άσχημη ψυχολογία, με μηδέν όρεξη, με δυσδιάκριτες εναλλαγές ύπνου και ξύπνιου, με λιώσιμο, με γράψιμο, με κάμποσο αλκοόλ και πακέτα επι κουτιών επι κοντέηνερ τσιγάρων. Τεμπελιά πολυτελείας, αυτή που συχνά δικαιολογούμε ως "άσχημη φάση" και "μελαγχολία" και χίλιες άλλες ψευδο-ιντελεκτουέλ παπαριές για να κρύψουμε το απλό γεγονός πως έχουμε και εμείς χεσμένη τη φωλιά μας για την κατάντια μας. Δεν ήρθε απο το πουθενά ο Βόλντεμορτ (και ναι, θα πω το όνομα του, χέστηκα, σιγά μην το μυριστεί. Καταρχάς δεν έχει μύτη) και μας γάμησε τη ζωή εν αγνοία μας. Δεν συνομώτησαν οι Ιλλουμινάτι για να μας χωρίσει η γκόμενα. Δεν κατέβηκαν οι εξωγήινοι για να σε χτυπήσουν με το ειδικό καταθλιπτικοβόλο όπλο ενόσω κοιμόσουν.  Δεν είσαι ΕΣΥ, φίλε/εχθρέ/ουδέτερε/αδιάφορε αναγνώστη ο μοναδικός καλός άνθρωπος στον κόσμο που όλοι οι υπόλοιποι συναντιούνται σε μια μυστική βάση κάτω απο το βόρειο πόλο για να καταστρώσουμε πολύπλοκα σχέδια για το πότε θα σου βγει καβλόσπυρο στο κούτελο. Κάπου -κάπως- την έκανες και συ τη σκατιά σου, ψάξε βρες το.

Δεν βγάζω την ουρά μου απ'έξω. Έχω πέσει αρκετές φορές στο τριπάκι. Μα αυτό, αν θέλετε να το θέσω έτσι, είναι το new year's resolution μου. Όπως αρνούμαι -πλέον- να ρουφήξω το φταίξιμο για μαλακίες άλλων, το 2013 θα είναι η χρονιά που θα προσπαθήσω -όσο σκληρά και αν χρειαστεί- να αρχίσω να αναγνωρίζω πότε είναι ΟΝΤΩΣ δικό μου λάθος, πότε το πόδι που μου έβαλε τρικλοποδιά και έσπασα τα μούτρα μου ήταν το δικό μου, πότε στις εποχιακές μιζέριες μου και καταθλίψεις δεν έχει ουσιαστικά βάλει κανείς το χέρι του εκτός απο εμένα. Μπορεί να μην πιστεύω σε θεούς, ενέργειες και τα λοιπά, μπορεί απο αντίδραση, μπορεί απο σκέψη, μπορεί απο καπρίτσιο. Εντελώς μαλακισμένα, όμως, πιστεύω στο Σύμπαν και στο κάρμα, με ένα διεστραμμένο τρόπο ερμήνευσης της φυσικής και των νόμων του Νεύτωνα. Για κάθε δράση, υπάρχει μια ίση και αντίθετη αντίδραση, remember? Το να ξέρω με μεγαλύτερη ακρίβεια τι καταθέσεις κάνω στο δικό μου καρμικό κουμπαρά με προετοιμάζει καλύτερα για το τι έρχεται μετά.

Give it a shot.