"Aν δεν πετύχεις με την πρώτη, προσπάθησε ξανά, και ξανά, και ξανά. Και μετά παραιτήσου. Δεν έχει νόημα να προσπαθείς σα χαζός" - Γ. Κ. Φιλντς

Το κείμενο αυτό είναι εμπνευσμένο, καθαρά, απο εσένα, γνωστέ/ή άγνωστε/η.

Ξέρεις, το ύφος είναι μεγάλο μέρος της περσόνας μας, αλλά το ύφος ποικιλίας μπλαζέ και η αυτοπεποίθηση και το θράσσος (ας τα δέσουμε όλα μαζί σε ένα μάτσο και ας τα βαφτίσουμε "τουπέ") απο μόνα τους δεν κάνουν τίποτα. Για μερικούς -ελάχιστους- το τουπέ είναι το πρώτο σκαλοπάτι στο οποίο θα πατήσουν άλλα πράγματα, θες πες τα ικανότητες, θες πες τα ανθρωπιά, θες πες τα εξυπνάδα. Αν δεν υπάρχουν αυτά, το πρώτο σκαλοπάτι θα νιώσει μόνο του και το τουπέ θα γεννήσει κι άλλα. Έτσι, για παρέα.

Και αυτή η σκάλα του τουπέ θα σε πάει, ναι, μέχρι ένα σημείο. Μερικοί -ελάχιστοι, ευτυχώς- θα χτίσουν κάμποσα σκαλοπάτια. Οι περισσότεροι δυο-τρία. Για όλους, όμως, κάποια στιγμή αυτή η σκάλα θα αρχίσει να τρίζει, και θα σπάσει. Και όταν σπάσει, θα μείνεις να ψάχνεις τα δόντια σου, αιμορραγώντας ανάμεσα στα σπασμένα ξύλα που ήταν τα σκαλιά.

Απο πότε, πες μου, έγινε η μετριότητα το χρυσό στάνταρ των πάντων; Κάποτε, για να "πετύχεις" σε κάτι έπρεπε να είσαι εξαιρετικός.  Μετά καλός. Πλέον, πετυχαίνει και ο μέτριος, μερικές φορές στερώντας απο τον εξαιρετικό και απο τον καλό την επιτυχία, συνειδητά ή μη. Αλλά ο μέτριος με τουπέ, και πάνω απο όλα, ο μέτριος μόνο με τουπέ, αργά ή γρήγορα τρώει τα μούτρα του.

Δε θέλω μέτριους στη ζωή μου. Άνθρωπους με μέτρο είναι άλλη ιστορία, πρόσεξε. Μέτριους. Μέτριους φίλους, γνωστούς, συνεργάτες, ανθρώπους. Θα συνεχίσω να ψάχνω τους εξαιρετικούς γιατί, μόνο συγχρωτιζόμενοι με τους καλύτερους μας βελτιωνόμαστε, και εσύ παραείσαι μέτριος άνθρωπος. Μέτριος άνθρωπος στις επιθυμίες σου, τις φιλοδοξίες σου, τις ικανότητες σου, τον ψυχισμό σου, την καρδιά σου, όλα μέτριος χωρίς γάλα. Τι να σε κάνω; Τι μου πρόσφερες, τι μου προσφέρεις ακόμα, πέρα απο πόνο (μερικές φορές επίτηδες, μάλιστα) και ανία, με ελάχιστες φωτεινές πινελίες;

Θα μείνω στους εξαιρετικούς και τους καλούς ανθρώπους που έχω ήδη στη ζωή μου, thankyouverymuch.

"Μερικές φορές, χρειαζόμαστε ανθρώπους στη ζωή μας που θα μας πουν, ήρεμα, ότι μπλοφάρουμε" - Δρ. Σάνγουλφ

Και έτσι, απρόβλεπτα, εμφανίστηκες.

Πάνω που είχα κυριολεκτικά, ήρεμα, ειλικρινά, σταματήσει να ασχολούμαι, να ελπίζω, να προσδοκώ, εμφανίστηκες. Το να λες -το να πιστεύεις, ακόμα- κάτι ειλικρινά, όμως, δε σημαίνει πως είναι αλήθεια. Μου έδειξες πως μπλόφαρα, και το φουλ του άσου μεταμορφώθηκε μέσα στα χέρια μου σε κάρτες υπερατού και ένα κουπόνι σουπερμάρκετ. Ήρθες απο το πουθενά, και χωρίς να πεις τις λέξεις, μου έδειξες πως πίστευα μαλακίες. Άθελα σου, και αυτό είναι που απέδειξε τη μπλόφα.

Να εξηγούμαι: μου έδειξες πως όλα αυτά που είχα (στο μυαλό μου, έστω) εγκαταλείψει, σταματήσει να πιστεύω πως ήθελα γιατί ήξερα -νόμιζα- πλεον που οδηγεί αυτό το μονοπάτι, δεν είναι τόσο μακριά. Εμφανίστηκες, και επιθυμίες τόσο ενδόμυχες, τόσο πρωτογενείς, τόσο ανθρώπινες, εμφανίστηκαν ξανά, πάνω που νόμιζα ότι είχαν αμετάκλητα αντικατασταθεί απο ψυχρή λογική και αποστασιοποίηση. Εμφανίστηκες απο το πουθενά, ένας καινούριος άνθρωπος σε μια παλιά ιστορία, και μου είπες πως μπλόφαρα. Γέλασα.

Έλα όμως που είχες δίκιο...

Σ'ευχαριστώ.

"Το "να είσαι ο εαυτός σου" είναι η χειρότερη συμβουλή που μπορείς να δώσεις σε μερικούς ανθρώπους" - Τομ Μασσόν.

Δεν είμαι σίγουρος αν συμφωνώ, αλλά σίγουρα το συγκεκριμένο quote πυροδότησε σκέψεις, και αυτό είναι καλό.

Τι είναι, λοιπόν, προτιμότερο; Το να είσαι ο εαυτός σου, ακόμα και αν αυτός ο εαυτός είναι ένας αριβίστας, εγωκεντρικός σκληρός σκατοχαρακτήρας; Ή να προσποιείσαι, ίσως και στο ίδιο σου τον εαυτό, πως είσαι ένας καλύτερος άνθρωπος βάση κοινωνικών συμβάσεων;

Δεν ξέρω την απάντηση. Αν είσαι σκατάς, ίσως είναι καλύτερα να αφήσεις να βγει στην επιφάνεια, γιατί αργά ή γρήγορα το σκατό κάτω απο την επιφάνεια θα λάμψει, ούτως ή άλλως, και έτσι τουλάχιστον γλιτώνεις τους άλλους απο την δυσάρεστη έκπληξη. Απο την άλλη, όμως, γλιτώνεις πόσους άλλους απο το να δουν αυτή σου την πλευρά. Υποθέτω έχει να κάνει και με το λόγο για τον οποίο κάνεις τον καλό/ή. Είναι όντως απο κοινωνική σύμβαση, γιατί έτσι σε έμαθαν, ή μήπως τα κίνητρα είναι πιο εγωιστικά, ή μήπως, βαυκαλισμός;

Ο κόσμος δυστυχώς δεν είναι άσπρο και μαύρο, αλλά όλοι μας κινούμαστε σε αποχρώσεις του γκρι. Απλώς αναρωτιέμαι: δε θα ήταν πιο απλό, μερικές φορές, να μπορούσαμε να ξέρουμε ποιοί άνθρωποι είναι πιο κοντά στο μαύρο και ποιοί στο άσπρο;

"Ευγένεια, ουσιαστικό: Η πιο αποδεκτή μορφή υποκρισίας" - Αμβρόσιος Μπίερς

Ειλικρινά, με έχεις κουράσει. Με έχουν κουράσει τα καπρίτσια σου, οι ιδιοτροπίες σου, η ανωριμότητα σου, το πως χρησιμοποιήσαι χωρίς, κατα τα φαινόμενα, να το συνειδητοποιείς, οι απόψεις σου. Θα ήταν οκ όλα αυτά αν ήσουν, λόγου χάρη, δώδεκα, δεκατριών χρονών. Δεν είσαι όμως. Δεν νομίζεις πως είναι καιρός να σταματήσεις να άγεσαι και να φέρεσαι με αυτό τον τρόπο;

Κράτα ένα πρόσωπο, αντί να έχεις τρία τέσσερα για να αλλάζεις αναλόγως την περίσταση και σε ποιόν μιλάς. Σταμάτα να γκρινιάζεις, να ξινίζεις, να παρασύρεσαι. Κάτσε λίγο και σκέψου, ίσως κάποια στιγμή καταλάβεις ότι στην ηλικία σου και με αυτά που έχεις ζήσει δεν τα ξέρεις όλα. Δε στο ζητάω ούτε στο λέω, το δικό σου κεφάλι είναι, στην τελική. Μια συμβουλή σου δίνω, για το δικό σου καλό. Αν θες άκου την, αν όχι...δεν είναι δικό μου πρόβλημα, πέρα απο το ότι κουράζεις. Γιατί, θες δε θες, όσα πρόσωπα κι αν αλλάζεις, το αληθινό πάντα φαίνεται απο κάτω.

"Πέσε κάτω επτά φορές, σήκω πάνω οκτώ φορές" - Γιαπωνέζικη παροιμία.

Παρόλο που αποφεύγω τη γιαπωνέζικη κουλτούρα συνειδητά εδώ και μερικούς μήνες (όχι επειδή δε μου αρέσει, να εξηγούμαι, την λατρεύω, απλώς έχει γίνει ξαφνικά πολύ κουλ και τρέντυ και ο κάθε μαλάκας και μαλάκω την είδε γιαπωνεζόφιλος και χάλασε η πιάτσα), η συγκεκριμένη παροιμία μου έχει καρφωθεί στο μυαλό εδώ και μερικές μέρες. Το νόημα της είναι, πιστεύω, ξεκάθαρο: μην παραδίνεσαι. Πόσες φορές θα σε χαστουκίσει η μοίρα, νομίζεις; Μόνο όσο την αφήνεις, μόνο όσο βλέπει πως τα χαστούκια πιάνουν τόπο.

Κάποια στιγμή θα γίνει εκείνο το κλικ μέσα στους νευρώνες του εγκεφάλου σου και θα πεις "στ' αρχίδια μου". Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, το εν λόγω "στ' αρχίδια μου" ουδεμία σχέση έχει με το σταρχιδισμό. Δεν βρίσκεται το ζεν στην απάθεια, μάγκες. Στο να ξέρεις τι αξίζει και τι δεν αξίζει, τι δεν άξιζε ποτέ. Στο να μην υποχωρείς για κανένα μαλάκα που νομίζει πως στο πρόσωπο σου βρήκε ακόμα ένα κορόιδο, στο να κάνεις πράγματα επειδή ΕΣΥ θέλεις, όχι απο κοινωνική υποχρέωση, όχι απο κοινωνική σύμβαση, όχι απο καπρίτσιο, όχι απο ψυχαναγκασμό, όχι επειδή έτσι είπε ο όχλος. Στο να σε δέρνει και να σε ρίχνει η σκατοζωή κάτω εφτά φορές, και συ να σηκώνεσαι πάνω οχτώ και να της λες, φτύνοντας αίμα μέσα απο σπασμένα δόντια, "αυτό μόνο μπορείς να κάνεις, μωρή σαύρα;".

'Η, όπως λέμε και στο Ελλάντα, "δε θα πεθάνουμε ποτέ κουφάλα νεκροθάφτη!".

"Είναι εύκολο να αντέξεις έναν πόνο, αλλά είναι δύσκολο να αντέξεις μια φαγούρα" - Τσάνγκ Τσ'άο

Και εξηγούμαι: ο άνθρωπος έχει αναπτύξει, γενετικά σχεδόν, τρόπους να αντιμετωπίσει τον πόνο, ότι πόνος και αν είναι αυτός, σωματικός, ψυχικός, πνευματικός. Δείξε μου που πονάει και θα σου πω τι να κάνεις. Πονάει το κεφάλι; Παναντόλ έξτρα (ή άλλο παυσίπονο της επιλογής σου). Πονάει το στομάχι; Παυσίπονο. Πονάς ολόκληρος; Μορφίνη. Πονάς το δόντι; Οδοντίατρος. Και ούτω καθεξής.
Πονάς γιατί σου λείπει κάποιος; Βρες τον, μίλα του, ξεπέρασε τον. Πονάς γιατί σε παράτησε σύξυλο/η ο άνθρωπος που νόμιζες ήταν δικός σου; Πιές, πέρασε χρόνο με φίλους, βρες ένα χόμπυ, πέρνα καλά. Πονάς γιατί απλώς πονάνε τα μέσα σου; Σκέψου, ξεπέρασε το, ή παραιτήσου (χιντ: Μην παραιτηθείς!).

Αλλά τι κάνεις για τη φαγούρα, το σαράκι, το κομματάκι αυτό απο καλαμπόκι καρφωμένο στα δόντια σου που δε μπορείς να αγνοήσεις; Το οποίο, ακόμα χειρότερο, όσο προσπαθείς να αγνοήσεις τόσο πιο πολύ δε μπορείς; Ακόμα και όταν ξέρεις πως είναι καταστροφικό, ψυχοφθόρο στην καλύτερη;

Έλα μου ντε.

"Αν δεν μπορείς να γίνεις ποιητής, γίνε το ποίημα" - Ντέηβιντ Κάρανταϊν

Και ναι. Ζηλεύω τους ανθρώπους που είναι ζωντανή ποίηση. Πρόσεξε: τους ανθρώπους που είναι ζωντανή ποίηση, όχι αυτούς που είναι ζωντανό διαφημιστικό φυλλάδιο, ούτε αυτούς που είναι ζωντανά άρλεκιν, ούτε αυτούς που είναι ζωντανές ετικέτες, ούτε ζωντανό οτιδήποτε εκτός απο ποίηση.

Και για να είσαι ένα ζωντανό ποίημα, δε θέλει ούτε ταλέντο ιδιαίτερο, ούτε όμορφα λόγια, ούτε τίποτα. Μια άλφα ευαισθησία στο περιβάλλον και το συνάνθρωπο σου. Πολιτισμό. Ανθρωπιά. Φιλότιμο. Εν ολίγοις, αρχές θέλει. Αρχές και αρχίδια να τις στηρίζεις, όσο μπορείς, χωρίς να σε νοιάζει. Και αυτά τα ζωντανά ποιήματα αλλάζουν τον κόσμο, στην τελική.

"Μια μικρή, μα όχι ψυχρή, τελευταία παρηγοριά: η καρδιά είναι το μόνο σπασμένο όργανο που συνεχίζει να δουλεύει" - Τ. Ε. Κάλεμ

Μουσική υπόκρουση.

Και εξηγούμαι:

Έρχεσαι, ακόμα και τώρα, συχνά στις σκέψεις μου. Για να είμαι απολύτως ειλικρινής, νομίζω ένα κομμάτι μου δεν έχει ακόμα συνειδητοποιήσει οτι σε έχασα οριστικά και αμετάκλητα. Συνεχίζω να αυτοβασανίζομαι τσεκάρωντας το προφίλ σου στο fb (και αλλού), ψάχνωντας -μάταια- να βρω ένα σημάδι, έστω και μικρό, πως με σκέφτεσαι ακόμα, έστω και λίγο. Αλλά τζίφος.

Δεν ξέρω αν θα έπρεπε να με σκέφτεσαι καν. Δεν ξέρω καν γιατί σε σκέφτομαι εγώ. Ξέρουμε πια και οι δυο πολύ καλά -παραδεχόμαστε, μάλλον- οτι δεν ταιριάζαμε, παρόλο που θέλαμε να αποδείξουμε το αντίθετο. Δεν το 'χαμε, ρε παιδί μου, πως το λένε; Κι όμως, όλο αυτό έχει αφήσει μια στυφή γεύση στο στόμα μου που δε λέει να φύγει.

Όχι επειδή δεν ταιριάζαμε, αυτό δεν ήταν σε κανενός τον έλεγχο. Ούτε για το ότι τελειώσαμε. Άλλωστε, και γω ακόμα στο είπα, απλώς καθυστερούσα(με;) το αναποφευκτο. Ούτε, παραδόξως, για το ότι έκανα ότι μπορούσα, ότι περνούσε απο το χέρι μου, ότι ήταν ανθρωπίνως δυνατό, να είμαι αυτό που ήθελες για να είσαι εσύ ευτυχισμένη και άφησα τον εαυτό μου να καταπιέζεται και δεν το εκτίμησες, το ότι δεν δέχτηκες να κάνεις την παραμικρή υποχώρηση όσο ήμασταν μαζί (που όμως ήσουν πρόθυμη να κάνεις, αμέσως μόλις χωρίσαμε, για δικούς σου λόγους).

Όχι. Η πίκρα μου προέρχεται απο τα ψεύτικα "όμορφα" λόγια σου με τα οποία με έτρεφες για μήνες και τα οποία αναίρεσες μέσα σε λιγότερο απο μια εβδομάδα. Το ότι κάθε φορά σε προειδοποιούσα "μην το λες αν δεν το εννοείς" και εσύ το αγνόησες. Το ότι ξεπέρασες ο'τι ζήσαμε τόσο γρήγορα που με κάνεις να αναρωτιέμαι τι ήταν, τελικά, αυτό που ζήσαμε στην τελική, για σένα;

Δε σου έδωσα καμία δικαιολογία να με ξεκόψεις όπως με ξέκοψες, εν μια νυκτί. Δε σε κεράτωσα, δε σου είπα ψέματα, δε σε απάτησα, δε σε χτύπησα, δε σε πρόσβαλλα, δε σε πόνεσα, τουλάχιστον όχι ηθελημένα. Δε σου έκανα τίποτα που να δικαιολογεί να μου φερθείς σα σκουπίδι. Είχαμε συζητήσει πολλές φορές το πρόβλημα, και κάθε φορά μου έλεγες πως ήθελες χρόνο, και κάθε φορά στον έδινα, και ας με έβαζε αυτό σε χίλια δυο άλλα προβλήματα με ανθρώπους που αγαπώ (και το ήξερες πως το περνούσα αυτό για χάρη σου). Και κάθε ευκαιρία που είχες να λύσεις το πρόβλημα την άφηνες να γλιστρίσει, και σιγά σιγά το πρόβλημα έγινε βουνό, και αντί να το λύσεις (ή, έστω, να προσπαθήσεις) επέλεξες να χωρίσουμε. Και στο καπάκι, για σένα έπαψα να υπάρχω. Δεν ξέρω γιατί.

Ξέρω όμως, το εξής: υπάρχουν πολλά είδη αγάπης, αλλά σε κανένα απο αυτά δεν συμπεριφέρεσαι έτσι σε κάποιον που αγαπάς αληθινά. Δε λήγει η αγάπη με ένα χωρισμό, παρα μόνο αν δεν υπήρχε απο πριν. Δε βγάζω συμπεράσματα, βγάλε τα μόνη σου. Σου λέω μόνο το τι ξέρω εγώ.

"Όσα λιγότερα γνωρίζουμε για ένα θέμα, τόσο πιο ισχυρή είναι η άποψη μας για αυτό" -Arnold H. Glasow

Αυτό το ποστ απο πολλές απόψεις ήταν αναπόφευκτο. Ξεκίνησα αρκετές φορές να το γράφω, μια παρακινημένος απο θυμό, μια απο νοσταλγία, μια απο αγάπη, μια απο λύπη και απελπισία. Ποτέ όμως δεν άφησα τον εαυτό μου να το τελειώσει και -κυρίως- να το δημοσιεύσει. Αλλα τώρα; Δεν υπάρχει θυμός, τουλάχιστον όχι στο βαθμό που να μην μπορώ να το ελέγξω. Δεν υπάρχει λύπη, όχι στο βαθμό που θα μου υποτάσσει τα πάντα. Υπάρχει σκέψη, υπάρχει ψυχραιμία, υπάρχω εγώ, για πρώτη φορά εδώ και ένα χρόνο.

Λιγότερο απο ένα χρόνο αργότερα, τελειώσαμε. Λιγότερο...δηλαδή δυο εβδομάδες λιγότερο. Λέγαμε πως θα περνούσαμε μια ζωή μαζί, με σχέδια, με όνειρα, με, με, με...και όμως, τελειώσαμε. Έτσι απλά, σε ένα απόγευμα, τελειώσαμε. Όχι επειδή ο ένας απο τους δύο μας έφυγε, νόμιζα, αλλά τώρα πλέον ξέρω πως δεν ήταν έτσι. Εσύ έφυγες. Απλώς, ηθελημένα ή όχι, το έκανες να φανεί σαν να ήταν κοινή απόφαση. Για μερικές στιγμές, ίσως και να νόμιζα πως ήταν δική μου η απόφαση. Και ένιωσα και ενοχές, ο μαλάκας. Αλλά δεν ήταν δική μου η απόφαση. Ήταν καθαρά δική σου.

Ίσως όχι απαραίτητα επειδή ποτέ δε συναντηθήκαμε στη μέση, όχι. Κάθε φορά πήγαινα εγώ στη μέση και περίμενα μόνος μου να έρθεις, αλλά εσύ πάντα έμενες στην πλευρά σου. Οι σχέσεις όμως δεν δουλεύουν έτσι. Αν υπάρχει κάτι στο οποίο αρνείσαι να συμβιβαστείς, δυο τινά συμβαίνουν: ή δεν αγαπάς αρκετά, ή είσαι με τον λάθος άνθρωπο. Δε σε πίεσα ποτέ να συμβιβαστείς με κάτι άσχημο για σένα. Το ότι ήθελα να μην είμαι κλεισμένος μέσα σε ένα δωμάτιο μαζί σου για το υπόλοιπο της ζωής μου, χωρίς επαφή με τον έξω κόσμο, θέλω να πιστεύω πως δεν ήταν μια εξωπραγματική ή παράλογη επιθυμία, και όμως, ακόμα και σε αυτό σε συνάντησα στη μέση, γιατί πιστεύω πως αγαπούσα αρκετά. Δε σου ζήτησα κάτι τραγικό. Που και που να βγαίνουμε απο αυτό το δωμάτιο. Μαζί. Αλλά ζητούσα πολλά.

Ίσως όχι επειδή εκεί που είσαι ήμουνα και εκεί που είμαι θα έρθεις. Πέρασα και γω τη φάση της εθελοντικής απομόνωσης, και ξέρω πως δεν είναι χρόνια που κοιτώ με νοσταλγία, πλέον. Ξέρω πως δεν ήταν χρόνια όμορφα. Ξέρω πως είχα λόγους να είμαι έτσι που εσύ δεν τους έχεις.  Οπότε προσπάθησα να σε βοηθήσω να το ξεπεράσεις. Όχι με το ζόρι, όχι με τη βία. Δε σε εξανάγκασα να κάνεις τίποτα. Πρότεινα, ξαναπρότεινα, ζήτησα. Ένα καφέ έξω, ένα γεύμα, μια φιλική συνάθροιση. Με ανθρώπους πραγματικά καλούς, μια δεύτερη οικογένεια μακριά απο την οικογένεια μου, που με τράβηξαν πίσω όταν ήμουν στα όρια ενός ψυχολογικού γκρεμού, ανθρώπων στους οποίους χρωστάς τα μισά απο αυτά που έλεγες ότι αγαπούσες σε μένα. Δε ζήτησα να γίνετε κολλητάρια, αλλά ένα "γεια". Ένα "ευχαριστώ". Ένα "τι κάνεις". Τι στο διάολο, ίδια ενδιαφέροντα είχατε, δεν είναι λες και έβαλα ένα Ούγγρο φυσικομαθηματικό να μιλήσει με έναν Μόγγολο βυρσοδέψη. Είχατε θέματα να συζητήσετε. Ένα χαμόγελο, έστω και προσποιητό, όταν προσπαθούσαν να κάνουν αστεία για να νιώσεις άνετα. Αλλά όχι. Με ανάγκαζες να μοιράζομαι το χρόνο μου, ή μαζί τους ή μαζί σου, ποτέ μαζί σας. Γιατί, τις ελάχιστες φορές που ήμουν μαζί σας δεν τους μιλούσες, απέφευγες, ξίνιζες, και μετά γκρίνιαζες, λες και η εμπειρία πριν δεν ήταν αρκετά ψυχοφθόρα. Ζήτησα μόνο μια μικρή προσπάθεια απο μέρους σου, γιατί αυτοί, πίστεψε με, κατέβαλλαν υπεράνθρωπες. Αλλά ζητούσα πολλά.

Μου δήλωσες πως δεν ήμουν έτοιμος για σχέση, ενώ εσύ ήσουν. Και πλέον έχω την ψυχραιμία να σου απαντήσω: κάνεις λάθος. Ξέρεις, σκέφτηκα πολύ αυτές τις μέρες, και κατέληξα στο εξής...Η διαφορά μεταξύ του αληθινού έρωτα και του ενθουσιασμού, για κάποιους ανθρώπους, φαίνεται μόνο όταν τελειώσει μια σχέση. Απο τη δική μου μεριά; Έκλαψα, χαλάστηκα, μετάνιωσα, σκέφτηκα, έγινα κώλος, έγινα ράκος, έγινα σκνίπα. Θύμωσα, με έπιανε μια η κατάθλιψη και μια το γαμώτο της κατάστασης. Ενώ εσύ αντέδρασες λες και δεν υπήρξαμε ποτέ. Όταν σου είπα ότι σιχαίνομαι το ότι δεν μιλάμε πια και προσποιούμαστε ότι είμαστε φίλοι μόνο και μόνο για να διατηρήσουμε το πρόσχημα του πολιτισμού, έκοψες κάθε επαφή και μου δήλωσες πως ποτέ δε θα είμαι ευτυχισμένος. Σε αγαπούσα, ενώ εσύ αγαπούσες εμένα ως έννοια, αλλά όχι ως άνθρωπο. Ακόμα και όταν μπήκαν εμπόδια μπροστά μας, ήθελα να τα περνάμε, ενώ εσύ ήθελες απλώς να τα αφήνουμε εκεί. Ίσως ήλπιζες να φύγουν απο μόνα τους, και εμένα είχε μαλλιάσει η γλώσσα μου να σου λέω ότι απλώς μαζεύονταν για μαζική επίθεση, αλλά ακόμα και τότε, επέλεξα να γίνει το δικό σου γιατί δεν ήθελα να σε χάσω εκεί και τότε. Οπότε, κάνεις λάθος. Ημουν και είμαι έτοιμος για μια αληθινή σχέση, ενώ εσύ ήθελες ένα παραμύθι. Ήθελες τον ιππότη που θα κάνει πέρα ότι είναι για σένα, τον ιππότη που θα αλλάξει πάνω του όλα αυτά που σε τράβηξαν σε αυτόν μόνο και μόνο για να μη χρειαστεί να αλλάξεις εσύ τίποτα απο το πως ήσουν πριν. Αλλά ζητούσες πολλά.

"οποιαδήποτε πίεση που τυχόν μπορεί ν΄ ασκηθεί στην επιφάνεια ενός υγρού μεταδίδεται ομοιόμορφα εντός αυτού, προς όλες τις διευθύνσεις και σε όλο το βάθος του." - Αρχή του Πασκάλ

Δεν ήμουν προετοιμασμένος να σε ακούσω, γνωστέ άγνωστε, έξω απο εκείνο το φούρνο αργά τη νύχτα πριν μερικές μέρες. Ήταν αργά, και η διάθεση μου μπερδεμένη, και οι στερεότυπα ηλίθιες αλλά και ηλίθια στερεοτυπικές αρλούμπες που άρχισες να πετάς σε ρυθμό πολυβόλου στον διπλανό μου δεν βοήθησαν. Έπιασα τον εαυτό μου να λυπάται τον Μπάτμαν στο μπλουζάκι σου που σε ακούει θέλει δε θέλει, αλλά επίσης να τον ζηλεύει γιατί, όντας μπλουζάκι, δεν σε ακούει. Γίνομαι άδικος, όμως. Και προετοιμασμένος να ήμουν, πάλι θα ένιωθα τον εγκέφαλο μου να αρχίζει να λιώνει σε αυτοάμυνα ακούγοντας σε.

Μπήκα σε μια άλλη διαδικασία ακούγοντας σε. Προσπάθησα να μη δώσω σημασία στον τρόπο που μιλούσες (ασταμάτητα, με παύσεις ίσα-ίσα για να πάρεις μια ανάσα και να πει ο άλλος μισή πρόταση πριν ξαναρχίσεις). Προσπάθησα να μη δώσω σημασία στο ναρκοπέδιο της επιλεκτικής σου ξενοφοβίας και αντικρουόμενης επιλεκτικής σου ξενολατρείας (αν ποτέ συναντηθούν αυτές οι δυο πτυχές σου μπορεί και να δημιουργηθεί ένα κβαντικό faux-pas που θα λήξει το σύμπαν, πχ αν συναντήσεις έναν άνθρωπο που είναι μισός Σουηδός και μισός Πακιστανός). Προσπάθησα, ειλικρινά προσπάθησα, να μη δώσω σημασία στο μισοκρυμμένο σου σεξισμό. Η διαδικασία μου ήταν άλλη.

Έκατσα και άρχισα να μετράω πόσες φορές χρησιμοποίησες, μέσα σε πέντε λεπτά, τις λέξεις "εγώ", "εμένα" και παραλλαγές τους. Δε θες να ξέρεις πόσες φορές. Το μόνο που κατάφερες είναι να με κάνεις να σκεφτώ πόσο εγωκεντρικά μαλάκας είσαι. Όχι τόσο για το ότι μιλούσες συνέχεια για τον εαυτό σου και τις απόψεις σου, όσο για το ότι τις θεωρούσες το απαύγασμα της σκέψης και ότι θα έπρεπε να νιώθουμε τυχεροί που αποφάσισες να μας δεήσεις με τη σοφία σου.

Αν και, το ότι ήρθες και στάθηκες μπροστά στο παγκάκι μας μιλώντας ασταμάτητα χωρίς να σε ρωτήσει κανείς τίποτα ήταν στοιχείο απο μόνο του για το τι ακριβώς είναι αυτό που σε δέρνει. Περαστικά.

"Κάθε σώμα βυθισμένο σε ρευστό δέχεται άνωση ίση με το βάρος του ρευστού που εκτοπίζει" - Αρχή του Αρχιμήδη

Και τι ξέρεις εσύ για μοναξιά, μου λες;

Μιλάς λες και ζεις καθημερινά μέσα στο σκοτάδι της, αλλά η αλήθεια είναι πως δεν είσαι παρά ένας περαστικός. Δεν είσαι μοναχικός όταν δεν μπορείς να αποφασίσεις με ποια παρέα θα βγεις απόψε, ή επειδή δεν έχεις όρεξη να δεις κάποιον απόψε. Δεν πάει έτσι, φιλαράκο. Μη μιλάς για μοναξιά εσύ, όταν όποιον προσπάθησε να σε πλησιάσει τον κράτησες σε μια απόσταση βολική για να μπορείς πάντα να έχεις την επιλογή να επιλέγεις την εκάστοτε παρέα σου χωρίς ενοχές.

Επέλεξες τη μοναξιά, επειδή δεν άφησες κανέναν να την σπάσει για να μην εξαρτάσαι απο κανένα. Μαγκιά σου, γούστο σου και καπέλο σου. Με τι μούτρα γκρινιάζεις γι' αυτό, όμως; Κάποιοι απο εμάς δεν είμασταν τόσο τυχεροί. Για κάποιους απο εμάς η μοναξιά μας, η μοναχικότητα μας, αν προτιμάς, επιλέχθηκε απο άλλους. Δε μας ρώτησε κανείς τη γνώμη μας για αυτό. Γιατί άλλο που και που να θέλεις να είσαι μόνος σου. Σεβαστό. Άλλου παπά ευαγγέλιο όμως να σου επιβάλλεται. Να νιώθεις παρείσακτος σε παρέες, να νιώθεις περαστικός στις ζωές ανθρώπων που μέχρι πρότινος θεωρούσες φίλους.

Η φιλία δε συμβαίνει συνειδητά, ξέρεις. Είναι αντανακλαστικό. Απλά συμβαίνει. Χαλάει μόνο όταν αρχίζουν οι μαλακίες. Όταν κάποιος νιώθει οτι δένεται με κάποιον που δε θέλει να δεθεί. Όταν κάποιος νιώθει ότι ξαφνικά εκεί που μέχρι χθες υπήρχε φίλος τώρα υπάρχει τοίχος. Όταν ο ένας θέλει να αυτοεπιβεβαιωθεί έχοντας 237965 φίλους (στο φέησμπουκ) τους οποίους βλέπει ανα ντουζίνα μια στο τόσο, και τα άτομα που πραγματικά θέλουν τη φιλία του μένουν στο περιθώριο. Όταν ο ένας θέλει απεγνωσμένα μια φιλική κουβέντα, ένα αστείο, ένα πείραγμα, ένα στήριγμα, και εσύ δεν είσαι εκεί ποτέ. Όταν τον θυμάσαι μόνο όταν οι άλλες πόρτες, οι άλλοι φίλοι σου, είναι κλειστές πια, όταν πέρασες όσο καλά πέρασες, τα έκανες σκατά και κατόπιν εορτής θυμάσαι πως υπήρχε κάποιος που σε νοιαζόταν, τότε. Δεν έχει να κάνει με το πόση την έχεις (τη λίστα φίλων), αλλά με το πως τη χρησιμοποιείς.

Μη μιλάς για μοναξιά, λοιπόν. Έτσι όπως τα έκανες, έτσι έγιναν. Τι περίμενες;

Η ταχύτητα μιας αντίδρασης είναι ανάλογη δυνάμεων κάποιων συγκεντρώσεων των προϊόντων και των αντιδρώντων. - Νόμος της ταχύτητας

Λες και σήμερα ήταν σημαδιακή η μέρα.

Περπατούσα στο δρόμο, κάτω απο τον αδυσώπητο κυπριακό ήλιο όταν έτυχε να περάσω μπροστά απο ένα κεντρικό περίπτερο της πόλης. Διάφορα αυτοκίνητα ήταν σταματημένα μπροστά του, με ένα σχετικά στερότυπα αντιπροσωπευτικό δείγμα της κυπριακής νεολαίας αλλά και της μη-κυπριακής νεολαίας που ζει στην Κύπρο. Υπήρχε ο νεο-γιάπης με το κολλαριστό πουκάμισο και το μαλλί που κουβαλούσε πιο πολύ τζελ απο ότι τα εργοστάσια της Haribo. Υπήρχε η κορούα με το μαλλί κομμωτηρίου, το αέρινο φόρεμα, το extravagant νύχι και τα γυαλιά-props απο το The Fly. Υπήρχε ο κύπριος ράσταμαν με το σανδάλι και το μούσι που στα όνειρα του παίζει σιτάρ με τους γιόγκι της Ινδίας τρώγοντας σιεφταλιές. Υπήρχε η ασιάτισα κοπέλα με το καπέλο της. Και, ανάμεσα σε όλους αυτούς τους έρχοντες και παρέρχοντες στην όαση του περιπτέρου, ένα λευκό σταματημένο αυτοκινητάκι που χτυπούσε κόρνα χωρίς, φαινομενικά, λόγο.

"Ίντα φακκά της πουρούς;" ρώτησε ο ράσταμαν χωρίς ιδιαίτερο ενδιαφέρον. "Εν πελλή, σιόρ", η απάντηση του νεο-γιάπη. Τότε ήταν που πρόσεξα ότι η οδηγός του λευκού αυτοκινήτου τους έκανε απεγνωσμένα νοήματα να πλησιάσουν. Δεν την πρόσεξαν; Την αγνόησαν; Δεν ξέρω. Θέλω να ελπίζω το πρώτο.

Την πλησίασα εγώ, διστακτικά είναι η αλήθεια. Μου έκανε νόημα να ανοίξω την πόρτα του συνοδηγού, και πάλι διστακτικά, την άνοιξα.

"Δόξα το θεό, έχει μισή ώρα που προσπαθώ. Μπορείς σε παρακαλώ να μου φέρεις δυο Marlboro light και μια κάρτα SoEasy των 5;", μου είπε δίνοντας μου 15 ευρώ. Χωρίς να το πολυσκεφτώ, της είπα εντάξει. Τότε μόνο, δίνοντας της τα ρέστα της και τα ψώνια της πρόσεξα τους επιδέσμους στα πόδια της. Η γυναίκα δεν μπορούσε να να περπατήσει να πάει ως το περίπτερο, και κανένας περαστικός δεν ασχολήθηκε να δει τι έχει, γιατί "φακκούσε της πουρούς", γιατί τους έκανε νοήματα. Όσο το όχημα τους δεν ενοχλούσε, ήταν "πελλή".

Γαμώ την κοινωνία μου μέσα.

Άν το διανυσματικό άθροισμα των δυνάμεων, των επιδράσεων που ασκούνται σε ένα σώμα, είναι μηδέν τότε και η μεταβολή της ταχύτητάς του θα είναι, επίσης, μηδενική. -Πρώτος Νόμος του Νεύτωνα

Πραγματικά, δεν ξέρω τι έκανα λάθος. Τι έκανα που σε οδήγησε, απο τη μια μέρα στην άλλη, να μου γυρίσεις πλάτη τόσο απότομα και τόσο ολοκληρωτικά. Δεν ξέρω. Ίσως είναι μια απλή παρεξήγηση, μα είμαστε και οι δυο τόσο γαμημένα εγωιστές για να τη λύσουμε. Ίσως ήταν κάτι αδιαόρατο για τον ένα, βουνό για τον άλλο. Ίσως απλώς μια μέρα ξύπνησες στραβά και κάτι που αποδεχόσουν δεν ήθελες καν να ανεχτείς. Δεν ξέρω.

Μου λείπει η παρέα σου. Τα πειράγματα, τα γέλια, οι σοβαρές συζητήσεις περι ζωής, νοοτροπιών, καταστάσεων. Μου λείπεις εσύ, για να πούμε τα πράγματα με το όνομα τους. Ίσως νόμιζες ότι ήθελα κάτι εκτός απο την παρέα σου, ότι η προσέγγιση μου δεν ήταν φιλική. Ίσως στράβωσες επειδή νόμιζες ότι το ανθρώπινο ενδιαφέρον μου για σένα ήταν μια πρόφαση για κάτι άλλο, ή, μια στο εκατομμύριο, στράβωσες επειδή συνειδητοποίησες πως δεν ήταν πρόφαση, πως δεν ήθελα κάτι παραπάνω απο το να είμαι φίλος σου. Δεν ξέρω.

Ξέρω, όμως, πως κάτι έγινε για να στραβώσεις.

Ίσως το ένα, στην οποία περίπτωση απολογούμαι. Ίσως οι προθέσεις μου δεν φάνηκαν ξεκάθαρα, ή να τις είδες αλλιώς μέσα απο ένα πρίσμα που δεν έβαλα εγώ μπροστά απο τα μάτια σου. Γιατί θέλω να πιστεύω πως έκανα ότι μπορούσα να σου δείξω πως το ενδιαφέρον μου στο άτομο σου ξεκινούσε και σταματούσε στην ψυχή σου. Ίσως έπρεπε να το πω ακόμα πιο ξεκάθαρα, αλλα ειλικρινά, δεν ξέρω πόσο πιο ξεκάθαρα μπορούσα να το πω έτσι όπως ήταν τα πράγματα. Αν είχα δει σημάδια ότι παρεξηγούσες το ενδιαφέρον μου, θα είχα πει τις λέξεις που γράφω τώρα, και δε θα χωρούσε αμφιβολία.

 Ίσως το άλλο. Στην οποία περίπτωση απολογούμαι ακόμα παραπάνω. Υπο άλλες συνθήκες ίσως να μπορούσα να σου δώσω αυτό που ίσως ήθελες. Σε συμπάθησα σαν άνθρωπο, και αυτό είναι πάντα -για μένα τουλάχιστον- το πιο σημαντικό απο όλα. Ίσως -πάλι- να είδες πράξεις και λέξεις και βλέμματα απο ένα άλλο πρίσμα. Ίσως σε μια άλλη φάση να έρχονταν αλλιώς τα πράγματα, αλλά δεν πιστεύω ότι άφησα καμιά κατάσταση φλου και χύμα για να σε παραπλανήσω. Αν αυτό ήταν που σε απομάκρυνε, λυπάμαι, αλλά ίσως κάποια στιγμή δεις ότι ήταν το πιο σωστό πράγμα που μπορούσα να κάνω, το να σου δείξω διακριτικά πως το ενδιαφέρον μου δεν είχε κάποιο απώτερο στόχο χωρίς να σε εκμεταλλευτώ, να σου δώσω ελπίδες, να σε παίξω.

Ίσως σε στράβωσε κάτι τρίτο που δεν μπορώ να δω. Είναι μεγάλη μαλακία, όμως, να δολοφονείται μια φιλία στα σπάργανα χωρίς μια λέξη, χωρίς μια εξήγηση, χωρίς ένα ξέσπασμα. Δε σε υποχρεώνει κανείς να δώσεις λόγο για τις αποφάσεις και τις πράξεις σου σε διαπροσωπικό επίπεδο. Δική σου ζωή είναι. Απλώς σου λέω πως με πείραξε. Με πείραξε αυτό, και με πείραξε ο casual τρόπος με τον οποίο ισοπέδωσες όσες συζητήσεις κάναμε, όσο κοντά ένιωσα πως ήρθαμε, όλα όσα είπαμε ή αφήσαμε να ειπωθούν στη σιωπή και στα βλέμματα. Όλες τις φορές που προσπάθησα να σε κάνω να γελάσεις, να νιώσεις άνετα, να μιλήσεις, να μάθουμε ο ένας τον άλλο λίγο καλύτερα. Νόμιζα ότι δεν ήταν απλώς κουβέντες της στιγμής για να περάσει η ώρα της αναμονής, και ότι είχε αρχίσει να δημιουργείται μια φιλία κάπου εκεί ανάμεσα στις λέξεις. Μου είπες πως έκανα λάθος. Ίσως επειδή όντως έκανα λάθος, και αυτό που νόμιζα πως υπήρχε δεν υπήρξε ποτέ. Ίσως επειδή απλώς ήθελες να απομακρυνθείς για κάτι που δεν ξέρω και μάλλον δε θα μάθω ποτέ.

Δεν ξέρω.

Το μόνο που ξέρω είναι πως μου λείπεις.

Οι δυνάμεις που εξασκούνται από την αλληλεπίδραση δύο σωμάτων είναι πάντα ίσες κατά το μέτρο και αντίθετες κατά τη φορά. - Δεύτερος Νόμος του Νεύτωνα

Έτσι που λες. Δεν το περίμενα. Δεν σκόπευα ποτέ να κάνω ένα τέτοιο blog. Για μένα το blog ήταν ένας τρόπος να βγάλω απο μέσα μου, να καταλήσω αν θες, το σαράκι που είχα απο μικρός με το γράψιμο. Το προσπάθησα ξανά κατα καιρούς, με ποιήματα, με θεατρικά, με μικρές ιστορίες, με κριτικές ταινιών, με (σχετικά) δημοφιλή μόνιμη στήλη στο περιοδικό του δημοσιογραφικού ομίλου στα χρόνια που...πέρασα; Σπατάλησα; Ανάλωσα; Έζησα;...στο UCY. Η στήλη ξεκίνησε σαν κριτική της επικαιρότητας, κατέληξε σε ένα μερικές φορές αρκετά ενδοσκοπικό χρονογράφημα...Κατέληξα στο να έχω ένα blog εν είδη δημοσιογραφίας: κριτικές video games, νέα του χώρου, γνώμες, σκέψεις. Δεν ξέρω που κατατάσσεται, δεν σπούδασα δημοσιογραφία. Θα μου πεις, κρίνοντας απο ορισμένους γνωστούς μου, τουλάχιστον δεν μπερδεύω τη δημοσιογραφία με το να στέκομαι σαν αγγούρι με ένα μικρόφωνο made in taiwan μπροστά σε μια κάμερα made in japan να διαβάζω λόγια made in marketing και το γκρίζα μου κύτταρα αποσυνδεδεμένα απο τον εγκέφαλο μου.

Αφορμή ήσουν εσύ, γνωστή που κάποτε μου είπες πως με αγαπάς γι αυτό που είμαι. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, επειδή δυστυχώς δεν υπάρχει μόνο μια σαν εσένα, μιλώ για σένα. Εσένα που κάποτε μου έδωσες ένα λουλούδι γιασεμιού έξω απο ένα σπιτί ούτε δικό μου ούτε δικό σου. Εσένα που κάποτε σκεφτόμουν συνέχεια, εσένα που κάποτε έφτασα σε επίπεδα τόσο χαμηλά για να σε κάνω να ζηλέψεις που σιχάθηκα τον εαυτό μου (και το τραγικό είναι πως ζήλεψες). Εσένα που κάποτε ήθελα απο τη μια να φιλήσω και απο την άλλη να χαστουκίσω, εσένα που μου έστελνες μήνυμα όποτε τύχαινε να με δεις να περπατάω στο δρόμο όταν περνούσες με το τζιπάκι σου, εσένα που όσο σε ήθελα με έπαιζες στα δάχτυλα σου σαν κοκκαλάκι των μαλλιών και όταν όταν τράβηξα πίσω ήρθες μπροστά. Εσένα που κάλεσα αμέτρητες φορές για καφέ και ποτέ δεν ήρθες μόνη σου. Εσένα που φιλούσα ένα απόγευμα μέσα σε κεινο το τζιπάκι για μια και μοναδική φορά και την επόμενη φορά που με είδες έκανες πως δε με ήξερες. Αν δεν κατάλαβες ποια είσαι...δεν ξέρω πόσες άλλες βοήθειες να δώσω.

Δεν απευθύνομαι σε σένα. Ήσουν μονάχα μια αφορμή. Το υπόλοιπο του κειμένου ίσως σε προσβάλλει. Ίσως σε ενοχλήσει. Ίσως σου αρέσει, ίσως σε αλλάξει. Ειλικρινά, δε με ενδιαφέρει καν αν θα το διαβάσεις.

Απλώς θέλω να σημειώσω το παράδοξο του πράγματος. Τη διαφορετικότητα προς χάρη της διαφορετικότητας. Τη διαφορετικότητα ως αυτοσκοπό. Το ότι εσύ και οι όμοιοι σου μισείτε σχεδόν παθολογικά ότι εσείς θεωρείτε mainsteam. Ντύνεστε με διαφορετικό στυλ. Με πολύχρωμα λινά. Με μακριά μαλλιά. Με ράστα. Με ταγάρια. Με στριφτά τσιγάρα ως θέμα ιδεολογίας. Με μια ιδεολογία που δε διαπερνά το δέρμα. Με μια ιδεολογία που διατάζει το πως θα μιλήσεις, διασκεδάσεις, θα ντυθείς, θα φας, θα πιείς, πως και με ποιον ή ποια θα κοιμηθείς. Μια ιδεολογία που δεν είναι δική σου. Με μια "εναλλακτικότητα" που ακολουθείτε τόσο τυφλά και τόσο ευλαβικά που την καταντήσατε νεο mainstream. Με τους νέους ψευδο-χίπηδες με τα λεφτά του μπαμπά, που διαμαρτύρονται μόνο για ότι τους πει κάποιος άλλος να διαμαρτυρηθούν. Που σε αντίθεση σε άλλές γενιές, δεν σκέφτονται μόνοι τους. Που ζητούν κατάλυση θεσμών και συστημάτων επειδή κάποιος άλλος του είπε να το κάνουν. Μιλώ για τους ψευδοεναλλακτικούς που είναι ακριβώς αυτό που κοροιδεύουν και ούτε καν το καταλαβαίνουν. Τους εναλλακτικούς που θεωρούν ότι το να ανήκεις σε μια μάζα αλλά όχι στην άλλη τους κάνει καλύτερους. Αυτούς που ξέχασαν ότι υπάρχει πάντα η επιλογή να μην ανήκεις καν σε μια μάζα.

Δεν μπορώ να σας καταλάβω. Το προσπάθησα πολλές φορές, μίλησα με πάρα, μα πάρα πολλούς απο εσάς. Ελάχιστοι απο εσάς που απαντήσατε με κάτι παραπάνω απο τις τετριμμένες μισο-ειρωνικές σπόντες του "εναλλακτικού" δόγματος. Ένιωσα απο αρκετούς απο εσάς τον αέρα την αλαζονεία της ψευδοκουλτούρας που αποδέχεται τα στυλιστικά μποέμ στοιχεία αλλά, πόσο βολικά, αρνείται να δει τι σημαίνει μποέμ κάτω απο την επιφάνεια.

Δεν είσαι μποέμ αν ζεις με τα λεφτά του μπαμπά, αν δεν έχεις έστω μια ρανίδα δημιουργικότητας και προσωπικής σκέψης. Μποέμ είναι ο ζωγράφος που δεν ξέρει αν θα έχει να φάει αύριο. Μποέμ είναι ο μουσικός που θα παίξει στο δρόμο γιατί έτσι του καύλωσε. Μποέμ είναι ο περιφερόμενος απο δουλειά σε δουλειά που προσπαθεί συνέχεια να πραγματοποιήσει το όνειρο του. Εσύ, και ο καθένας σαν εσένα, που ζεις με τους γονείς ή τα λεφτά του μπαμπά και της μαμάς, που ντύνεσαι "εναλλακτικά", ακούς "εναλλακτική" μουσική, ξυπνάς αργά το απόγευμα, πίνεις καφέδες σε "εναλλακτικά" καφέ, διαβάζεις μόνο "εναλλακτικά" βιβλία, βλέπεις μόνο "εναλλακτικές" ταινίες, και μένεις ξύπνιος ως τις πρώτες πρωινές ώρες πίνοντας μπύρες με τους "εναλλακτικούς" φίλους σου, κάθε μέρα χωρίς αμφιβολία στο μυαλό σου ότι αυτό σε κάνει καλύτερο ή καλύτερη απο όλο τον υπόλοιπο κόσμο (που γουστάρεις να αποκαλείς "πρόβατα") δεν είσαι μποέμ.

Είσαι και συ πρόβατο, και μάλιστα μαλακισμένο. Απλώς απο άλλο κοπάδι.